கடினமான பாடம்
மூன்றாவது வரிசையில்
அமர்ந்திருக்கிறான்
சத்தத்திற்கும் சிரிப்பிற்கும் நடுவில்
வருகைப் பதிவேட்டில் மட்டுமே
ஒலிக்கிறது அவன் பெயர்
நாற்காலிகள் தரையில் உரசுகின்றன
பென்சில்கள் பக்கங்களில் விரைகின்றன
மடிக்கப்பட்ட காகிதங்களில்
ரகசியங்கள் சுற்றுகின்றன
அவனுடைய மேசையை
எதுவும் எட்டுவதில்லை
சில நேரங்களில்
அவனுக்கு விடைகள் தெரியும்
ஆனால் அவற்றை
அமைதியாக விழுங்கி விடுகிறான்
கேட்கப்படக் கொடுத்து வைக்காத
வார்த்தைகளாக
மதிய உணவின் போது மைதானம்
வட்டங்களால் நிரம்புகிறது
மலர்களைப் போல குழுக்கள் மலருகின்றன
அவற்றையெல்லாம் கடந்து நடக்கிறான்
இளைப்பாற இடமற்ற நிழலாக
ஆசிரியர் புன்னகைக்கிறார்
மணி சரியான நேரத்திற்கு அடிக்கிறது
நாள் வழக்கம் போல நகர்கிறது
அவனுள் மட்டும் எல்லாம்
உறைந்து நிற்கிறது
குரல்கள் நிறைந்த அறையில்
எல்லோரும் ஏதோவொரு இணைப்பில்
ஒன்றுபட்டவராகத் தோன்றுமிடத்தில்
அவன் கடினமான பாடத்தைக் கற்கிறான்
பலரால் சூழப்பட்டிருந்தாலும்
இவ்வுலகிலிருந்து காணாமற் போக முடியும்
*



இது அவன் தப்பா, அவன் கூட இருப்பவர்களின் தப்பா என்று மனம் யோசிக்கிறது. முதலில் நாம் சென்று கலந்து பழகவேண்டும் அல்லவா? நிறைய இல்லாவிட்டாலும் ஓரிருவராவது அமைவார்கள்.
பதிலளிநீக்குதயங்கி சுருங்கி நிற்பவர்களைக் கவனிக்கக் கூட அவகாசம் இல்லாத உலகம். நீங்கள் சொல்வதும் உண்மைதான். ஆனால்
நீக்குயாருடைய தவறு என்பதைத் தாண்டி அவனது நிலைமையைப் பேசுகிறது கவிதை.
கருத்துக்கு நன்றி ஸ்ரீராம்.
அந்த மாணவனின் நிலைமை யாருக்கும் வரக்கூடாது. பள்ளி பருவம் மகிழ்ச்சியான பருவம். படிப்பு வந்தாலும், படிப்பு வரவில்லை என்றாலும் மாணவர்கள் உற்சாகமாக இருப்பார்கள் ஏன் என்ன காரணம் என்று கவிதையில் சொல்லப்படவில்லையே!
பதிலளிநீக்குஇக்கால ஆசிரியர்களின் மன போக்கை சொல்கிறதா?முன்பு ஒவ்வொரு மாணவனின் நடவடிக்கையை கண்கானிப்பார் ஆசிரியர் "ஏன் இப்படி இருக்கிறான் உங்கள் பையன் "என்று பெற்றோரை அழைத்து பேசுவார். அந்த பையணிடம் "உங்கள் பெற்றோரை கூட்டி வா பேச வேண்டும்" என்று முதல்நாளே சொல்லி விடுவார் அந்த மாணவரிடம்.
ஆசிரியர் புன்னைகைக்கு என்ன காரணம்?
நிறைய கேள்விகளை எழுப்பும் கவிதை
ஆம், கோமதிம்மா. வாசிப்பவரின் மனதில் எழும்பும் கேள்விகளுக்காகவே இக்கவிதை. தனிமை கொடியது. காரணங்களும் வாசிப்பவரின் ஊகங்களுக்கே விட்டுள்ளேன். தங்கள் கருத்துகளுக்கு நன்றி.
நீக்கு