பசி
கூட்டுக்குத் திரும்புகிறாள்
தாய்க் குருவி
இறக்கைகளில்
ஆகாயத்தின் எடையைத் தாங்கி.
அலகுகளுக்கு இடையே
நெளிகின்றன
சேகரித்தப் புழுக்கள்.
பசியில் அலறியபடி
விரியத் திறந்த
இளஞ்சிவப்பு வாய்கள்.
தன் மென்மையான சிறகுகளால்
சேய்களின் உடல்களை உரசி
உணவூட்டுகிறாள்.
அவை விழுங்கி முடிக்க
காத்திருக்கிறாள்.
ஆசுவாசத்தில்
எழுந்து இறங்குகிறது
நெஞ்சு.
விரிகிறது கூட்டின் மேல்
ஒரு நிழல்.
கிளையைப் பற்றுகின்றன
கூர்நகங்கள்.
அதிர்கிறது மரம்.
திறக்கிறது
இன்னோர் அலகு—
அதே பசி
வேறோர் கூட்டில்.
*
நன்றி கீற்று!
*
அடக்கடவுளே.. இனிமையாக ஆரம்பித்த கவிதைக்கு இப்படி ஒரு முடிவா?
பதிலளிநீக்குஇயற்கையின் சுழற்சி. கருத்துக்கு நன்றி ஸ்ரீராம்.
நீக்குகவிதை நிதர்சனத்தை சொல்கிறது. படிக்கும் போது மனம் கனத்து போகிறது.
பதிலளிநீக்குஆனால் அதுதான் உண்மை.
கருத்துக்கு நன்றி கோமதிம்மா.
நீக்கு