முத்துச்சரம்

ஒரு நூறு பேரின் ஆர்வம்.. சிறந்த தருணம்..

2012-01-30T17:05:00.004+05:30

இந்நாளின் இந்நிமிடத்தின் இந்நொடி...

1. நம்மை நாம் நம்பும் முன் நம் மீது நம்பிக்கை வைக்கும் நட்புகளின் அன்பினால் நகருகின்றது வாழ்வு சரியான பாதையில்.

2. எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு நம் குறைகளுக்காக வாதிடுகிறோமோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவை நம்மிடம் இருப்பது உறுதியாகிறது. ஒப்புக் கொண்டு உருப்படுகிற வழியைப் பார்ப்போம்.

3. வெற்றிகள் சந்தோஷத்துக்கு வித்திடுவதில்லை. சந்தோஷங்களே வெற்றிக்கு வித்திடுகின்றன. எந்தச் செயலையும் விரும்பி சந்தோஷமாகச் செய்வோம்.

4. குற்றம் காண்பதில் மகிழ்ச்சி கொள்வது பழகி விட்டால் பெருமகிழ்ச்சி தரக்கூடிய நல்லன பலவற்றின் தரிசனங்களை நாமாகவே நழுவ விடுகிறோம்.

5. வெற்றிக்குக் காத்திராமல் பயணத்தைத் தொடருவது விவேகம்.

6. சின்னச் சின்ன விஷயங்களையும் ரசித்துப் பாராட்டி கொண்டாடி மகிழலாம். பின்னொருநாள் நினைத்துப் பார்க்கையில் அவை பெரிய விஷயங்களாகி விட்டிருக்கும்.

7. ஒருவர் நம்பிக்கையுடன் முன்னேறிக் காட்டுவது, ஒரு நூறு பேரின் ஆர்வத்தை ‘நம்பிக்கை’ ஆக்க வல்லது.

8. ‘நம்மால் முடியாது’ என ஒரு விஷயத்தை விட்டு விலகுவதுதான் தோல்வியே தவிர நமக்கு முன்னால் செல்பவரால் ஏற்படுவது அல்ல தோல்வி.

9. நனவாக சாத்தியமற்றவை கனவாகத் தோன்றுவதில்லை. மெய்ப்பட உழைக்கவும் வேண்டும்.

10. இந்நாளின் இந்நிமிடத்தின் இந்நொடியை விடச் சிறந்த தருணம் எதுவாக இருக்க முடியும்?

[தொகுப்பது தொடரும்]

பி.கு: ஆன்றோரும் சான்றோரும் அனுபவத்தில் சொல்லாத ஏதொன்றையும் புதிதாக நாம் சொல்லிவிடப் போவதில்லை. ஆயினும் நம் அனுபவத்தில் ஏற்றுக் கொண்டவற்றை, புரிந்து கொண்டவற்றை, நடைமுறைப் படுத்தியவற்றை நமக்கு நாமே உரக்கச் சொல்லிக் கொள்வது உற்சாகமாய் இருக்கவும் உறுதியுடன் நகரவும் வழிவகுக்கும். அப்படியாக ஆரம்பித்தக் கீச்சுகளை, பலராலும் விரும்பப்பட்ட முகப்புத்தகப் பகிர்வுகளை இங்கும் தொகுத்து வைக்கிறேன், உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவும், எனக்கான சேமிப்பாகவும்.

2012 குடியரசு தினக் கண்காட்சி - பெங்களூர் லால்பாக் - மகாபாரத மணல் சிற்பம், பூ அருவி, புத்தர் ஸ்தூபி..

2012-01-27T22:35:00.006+05:30

#1. மகாபாராதக் காட்சி மணல் சிற்பமாக..
# 2.மாலை வெயிலில்.. பாயும் குதிரை(கள்)

# 3. பொங்கி வரும் பூ அருவி

# 4. ஜோடி மயில்

# 5. தென் கொரியாவின் புத்தர் கோவில்: ‘அமைதி ஸ்தூபி’ (Buddha Peace Stupa)

கடந்த ஒருவாரமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் லால்பாக் மலர்கண்காட்சி வரும் ஞாயிறு அன்று நிறைவடைகிறது. மேற்கண்டவையே இந்த வருடக் காட்சியில் மக்களைக் கவரும் முக்கிய அம்சங்களாக முன்னிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

தவிரவும் ஒவ்வொரு இந்திய மாநிலத்தின் பாரம்பரிய நடனங்களையும் பழங்கள் மலர்களைக் கொண்டுத் தனித்தனியாகச் சித்தரித்தார்கள். நேரமின்மையால் அதைப் பாகம் இரண்டாகப் பிறிதொரு சமயம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

தோட்டக்கலைக்குத் தேவையான அனைத்து சாமான்களும் கிடைக்கும் வகையில் கடைகளும், எட்டு தனியார் நர்சரிகள் விதைகளுடன் செடிகளையும், காய்கறிகளை அவற்றின் செடியோடு காட்சிக்கும் வைத்திருந்தனர்.

நேற்று குடியரசு தினத்தில் மட்டும் இரண்டரை இலட்சம் பார்வையாளர்களைப் பெற்றிருக்கிறது கண்காட்சி. இதுவரையிலும் 134 பள்ளிகள் தங்கள் மாணவர்களை அழைத்து வந்திருக்கின்றனர். வாரயிறுதிலும் இரண்டு முதல் இரண்டரை இலட்சம் பேர்கள் வருகை புரிவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

# 6. கண்ணாடி மாளிகை
அதிக கூட்டத்தைத் தவிர்க்க எண்ணியே 25ஆம்தேதி மாலை நேரமாக நான் சென்றிருந்தாலும் க்ளாஸ் ஹவுஸ் உள்ளே எப்போதும் போலக் கட்டுக்கடங்கா கூட்டமே. நமக்கு விருப்பமான கோணங்களில் தள்ளி நின்றெல்லாம் எடுக்கிற வாய்ப்பு குறைவே. இருப்பினும் கண்ட காட்சிகளை ஒரே கோணத்துடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் பல கோணங்களில் உங்கள் பார்வைக்கு வைக்கிறேன் நீங்களும் முழுமையாக ரசித்திட.

மணல் சிற்பம் முதன் முறையாகப் பார்க்கிறேன். பொதுவாகக் கடற்கரை ஊர்களில் அடிக்கடி காட்சிப் படுத்துவார்கள். இந்த முறை போக வேண்டுமா என ரொம்ப யோசித்தபோது ஈர்த்த விடயங்களில் முக்கியமாக இதுவே இருந்தது.

# 7. பார்த்திபனுக்கு ரதம் செலுத்தும் பரமாத்மா (பக்கவாட்டுத் தோற்றம்)
# 8. பிரதானக் கட்டமைப்புஅமைதி நாடும் புத்தர் ஸ்தூபி சுமார் 34 அடி சுற்றளவில், 30 அடி உயரத்தில், 9 அடி பீடத்தின் மேல் அமையுமாறு ஹாலந்து நாட்டைச் சேர்ந்த டான் வான் ஜார்ஸ்வெல்ட் என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்டது.

உபயோகிக்கப்பட்ட நான்கு லட்சம் மலர்களில் 1 1/2 இலட்சம் ரோஜாக்கள்; 1 1/2 இலட்சம் இளஞ்சிகப்பு நந்தியாவட்டைகள்; 25 ஆயிரம் ஆர்ச்சிட் எனப்படும் வண்ணக் கொத்து மலரகம், மற்றும் 75 ஆயிரம் சதவலி படர்கொடி, ட்ரசேரா, வாடாமல்லிகள்.

புத்தர் பீடம் 75 ஆயிரம் ரோஜாக்கள், வாடாமல்லிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.

***

மயில்களை ஏதோ கல்யாண ரிசப்ஷன் போல் பந்தல் போட்டு நிறுத்தி வைத்திருந்தது வேடிக்கையாக இருந்தது.

# 9. தோகை விரித்து மாப்பிள்ளை

# 10. நாணிக் குனிந்து மணமகள்

# 11. ஜோடி நெம்பர் ஒன்

# 12. பாய்கிறது சிற்றாறு 34 வகை மலர்களோடு..

# 13. வளைந்து நெளிந்து விரிந்து பரந்து..

# 14. கரையோரப் பூக்கள்

# 15. கம்பளம்

# 16. நூறு வயது கீதம்தேசியக் கொடியை அரிசி மணிகளாலும் தேசிய கீதத்தை கடுகுகளைக் கொண்டு எழுதியும் காட்சிக்கு வைத்திருந்தார்கள்.

ரவீந்திர நாத் தாகூரால் வங்காள மொழியில் எழுதப்பட்டு, 27 டிசம்பர் 1911ஆம் ஆண்டு கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற அகில இந்திய காங்கிரஸ் மாநாட்டில் முதன் முறையாகப் பாடப்பட்ட நம் தேசிய கீதத்துக்கு வயது நூறு நிறைவுறுகிறது. பின்னர் 24 ஜனவரி 1950-ல், இப்பாடலின் ஹிந்தி மொழியாக்கத்தினை இந்திய அரசு முறைப்படி நம் நாட்டின் தேசிய கீதமாக அங்கீகரித்திருக்கிறது.

# 17. வண்ணக் கனவுகள்

ஏந்திநிற்கும் பலூன்களைப் போல
எண்ணத்தில் வளர்த்திருக்கும்
ஒளிமயமான எதிர்காலம் குறித்த
இவளது
வண்ணக் கனவுகள் யாவும்
மெய்ப்படட்டும்!

நர்சரிகள் இருந்த பகுதியைத் நான் தவறவிட்டதில் வருத்தம். மணல் சிற்பத்துடன் அதையும் எதிர்ப்பார்த்தே சென்றிருந்தேன் தனி மலர்களைப் படமாக்கும் ஆர்வத்தில். தவறு விட்டதை உணர்ந்து தேடி அடைந்தபோது இருட்டத் தொடங்கி விட்டிருந்தது. இருப்பினும் படமாக்கிய இரண்டே இரண்டு ஒன்றை மலர்கள் பார்வைக்கு:

# 18. அகிலமெங்கும் அன்பு நிலவ..

ரோஜா

# 19. அமைதியும் சமாதானமும் பரவ..

வெள்ளையில் டாலியா
**********

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:

1. தலைநகரின் தாமரைக் கோயில்-பெங்களூரு மலர் கண்காட்சியில்..-சுதந்திரதின சேதி சொல்லி..

2. ஆயிரம் மலர்களே.. - பெங்களூர் லால்பாக் ஆகஸ்ட் 2011 கண்காட்சிப் புகைப்படங்கள் (பாகம்-1)

3. சித்திரப் பூக்கள் - பெங்களூர் லால்பாக் ஆகஸ்ட் 2011 கண்காட்சி (பாகம்-2)

4. 2011 பெங்களூரு குடியரசு தின மலர் கண்காட்சி புகைப்படங்கள்

5. பெங்களூரு லால்பாக்-குடியரசுதின மலர் கண்காட்சி 2010

6. மலரோடு மலராக..-பெங்களூரு லால்பாக்கில்..

பெங்களூர் ஹெப்பால் ஏரிக்கரை பூங்காவில்.. கொன்றையும் குல்மொஹரும்.. - படங்கள்

2012-01-24T16:54:00.006+05:30

பெங்களூரின் வடபகுதியில் பெலாரி ரோடினை அவுட்டர் ரிங் ரோட் கடக்கும் இடத்தில், மேம்பாலம் அருகே தேசியநெடுஞ்சாலையை ஒட்டி அமைந்திருக்கிறது ஹெபால் ஏரி. நகரிலிருந்து விமான நிலையம் சென்று வருபவர் கண்களிலிருந்து எளிதாகத் தப்பி விட வாய்ப்பின்றி 150 ஏக்கர் பரப்பளவில் விரிந்து கிடக்கிறது. இது 1537_ஆம் ஆண்டு கெம்பகெளடா உருவாக்கிய மூன்று ஏரிகளுள் ஒன்று.
# 2.
பலவிதமான பறவைகள் கூடும் ஏரிகளுள் இதுவும் ஒன்றென எப்போதோ படித்த நினைவில் பறவைகளைத் தேடிதான் நுழைந்தேன் சென்ற வருடம் ஒரு கோடை மாதத்தில் அதுவும் மாலை நேரத்தில். பிறகுதான் தெரிந்தது குளிர்காலமே அதற்குச் சரியான சமயமென்பதும் அதுவும் அதிகாலையில்தான் பாடும் பறவைகளின் தரிசனம் கிட்டும் என்பதுவும். காக்கா குஞ்சின் சத்தம் கூடக் கேட்க முடியாத அமைதி நிரம்பிய ஏரிக்குள் தூண்டிலைப் போட்டபடி மீன்களைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் சிலர்.
# 3போன மட்டிற்குச் சும்மாத் திரும்ப முடியுமா? பறவைகள் இல்லாவிட்டால் என்ன என்று ஏரியையொட்டிப் பூத்துக் குலுங்கி நின்ற கொன்றைகளுக்கும் குல்மொஹர்களுக்கும் வீசினேன் கேமரா வலையை. கொத்து கொத்தாக மாட்டியவற்றை ஃப்ளிக்கரில் பகிர ஆரம்பிக்கவும் நண்பர்கள் அவரவர் எடுத்த அதே மலர்களின் படங்களைப் பகிர ஆரம்பித்தார்கள். பலருக்கும் முதலில் கொன்றைக்கும் குல்மொஹருக்கும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. ஆக அனைவருமே ஆர்வத்துடன் இரு மலர்கள் குறித்தும் தெரிந்த தகவல்களையும் தெரியாதவற்றை இணையத்தில் தேடிப் பிடித்தும் ஒருவருக்கொருவர் பரிமாறிக் கொண்டோம். அப்படியாக அங்கு நான் பகிர்ந்த படங்களின் தொகுப்பு சேகரித்தத் தகவல்களுடன்:

Peacock flowers என அறியப்படுகிறது கொன்றை. மயிலின் கொண்டை போல் வெளிவரும் மகரந்தத் தண்டுகளால் அப்பெயர் ஏற்பட்டதோ என்னவோ. Pride of Barbados அல்லது Barbados Flower Fence என்றும் இதை அழைக்கிறார்கள். எங்கள் குடியிருப்பின் சுற்றுச் சுவரினுள் வரிசையாக அணிவகுத்து நிற்பன இவையே:)! பல பூங்காக்களுக்கு வேலியாக கொன்றை மரங்கள் இருப்பது கவனித்தால் தெரிய வரும்.

# 4. மயிற்கொன்றை / Peacock Flower

உலர்ந்த சிலவும்
மலர்ந்து சிரிப்பனவும்
மலரக் காத்திருப்பவையும்..

காட்டுத் தீயின் ஆழ்சிகப்பு நிறங்கொண்டிருப்பதால் குல்மொஹரை Fire of the Forest என்றழைக்கிறார்கள். அந்தி இருளில் செம்பிழம்பாக முதல் படத்தில் கனன்று கொண்டிருப்பதும் குல்மொஹரே. தமிழில் ‘மயூரம்’ என்பார்கள் என இணையத்தில் கண்டேன். இதன் மூடிய மொட்டுக்கள் நல்ல பச்சை நிறத்தில் இருக்கின்றன. கொன்றை மலர்களிலோ விரியாத மொட்டுக்கள் மலர்களின் வண்ணத்தில் இளஞ்சிவப்பாகவேக் காணப்படுகின்றன.

# 5. மயூரம் / Gulmohar

பச்சிளம் மொட்டுக்களும்
செக்கச் சிவந்த மலர்களும்

அதேபோல் கொன்றை மலர்களின் இதழோரங்களில் மஞ்சள் நிறம் பார்டர் போல அமைவது இன்னொரு வித்தியாசம். வேறு வண்ணக்கலவையற்று முழுமையான சிகப்பில் குல்மொஹர்.

# 6. மலர்ந்து விரிந்த மயூரம்

# 7. மஞ்சட்கொன்றை மலர்கள் / Yellow Peacock Flowers

# 8. ஆயிரம் மலர்களே..

எல்லா மலரும் அழகாய் மிளிர எதைப் படமெடுப்பதெனும் குழப்பத்தில் ஒரு இளைஞன்.

# 9. வானமே எல்லை
# 8. பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க..

“நலம். நலமறிய ஆவல்...”

# 9. பக்கத்துத் தெருக்காரங்க..

மேலிருப்பதில் இடப்பக்கம் வரிசை கட்டி நிற்பவை கொன்றை. வலது முனையில் குல்மொஹர். கொன்றை மரங்களைக் கவனித்தால் வேரிலிருந்தே அடி மரம் பல கிளைகளாகப் பிரிவதைப் பார்க்கலாம். குல்மொஹரிலோ மரங்களின் அடிமரம் ஒற்றையாக உயர்ந்து வளர்ந்து பின்னரே கிளைகளாகப் பிரிகின்றன.

# 10. மரத்துக்குக் கிளை பாரமா...?

வீழ்ந்தாலும் தலைதூக்கி வாழ்ந்து காட்டும் கிளை

பாட்டனி க்ளாஸ் முடிந்தது:)! பூங்காவை இன்னும் கொஞ்சம் சுற்றிப் பார்க்கலாம் வாங்க...

# 11 முகப்பில்..

வாகன நிறுத்தம் அருகில்..

# 12. காவல்

# 13. காத்திருப்பு‘சிக்குமா சிக்காதா..?’ தூண்டில் முள்ளைச் சுற்றிய தண்ணீரின் வளையங்களை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தபடி சிறுவன்.

# 14. கண்ணுல சிக்குன ஒண்ணே ஒண்ணுதேடிப்போனதே இதற்குதானே:)? இப்போது பறவைகளைக் காண நல்ல சீசன். ஆர்வமுள்ள பெங்களூர்வாசிகள் சென்று வாருங்கள்!

# 15. சின்னக் குயில்அழகு வனத்தில் இவள் போலச் சிட்டாகக் கூவித் திரிந்த குழந்தைகள் பலரைப் பார்க்க முடிந்தது.

# 16 தனியே தன்னந்தனியே..

# 17. ஏரி பார்த்த இரட்டைக் கோபுரக் குடியிருப்பு
படம் இரண்டில் புள்ளிகளாகத் தெரிகிறக் கட்டிடங்கள்.

# 18. கூந்தற்பனை (Caryota urens) திப்பிலிப் பனை என்றும் அழைக்கப்படும் இதனை இலங்கையில் ‘கித்துல்’(Kitul Palm) என்கிறார்கள்.

ஆறுமாதங்களாக சேமிப்பிலே இருந்து போன படங்களைப் பகிர்ந்தாயிற்று, இயற்கையின் எழிலை நீங்களும் ரசிக்க வேண்டுமெனும் ஆசையில் :)!

***

இன்றைய கல்கியில்.. . ‘உறங்காது காத்திருக்கும் ஊஞ்சல்!’

2012-01-14T15:03:00.003+05:30

காத்திருப்பு

ஆடும் ஊஞ்சல் முன்
அலைபாய்ந்த கண்களோடு
தன் முறைக்காக
நெடுநேரம் காத்திருந்தாள் சிறுமி.

சிகப்பு கவுன் அக்கா ஆடியதும்
கண்ணாடி போட்ட அண்ணா
ஏறிக் கொண்டான்.

குதித்து இறங்குகையில்
புதிதாய் வந்தவர்களைப் பார்த்து
சிநேகமாகப் புன்னகைத்து
‘இவனும் அவனும் ஆடிய
பிறகே உனக்கு’
கட்டளையிட்டுச் சென்றான்.

அவனும் இவனும்
எம்பி எம்பி எவ்வளவு நேரம்
ஆடுவார்கள் என்பதைச்
சொல்லாததாலும்
வேறு விளையாட்டுக்குப் போனால்
வரிசை தப்பி விடுமென்றும்
ஏற்கனவே தப்பியிருந்த
வரிசையில் ஏக்கத்தோடு
நின்றிருந்தாள்.

இருட்டத் தொடங்கியதும்
காவலாளி விரட்டத் தொடங்க
வருத்தமாக வீடு வந்தாள்.

அன்றைய
அவள் கனவில் இடம் பெறப்
போட்டி போட்டப் பொம்மைகள்
வாசித்த காமிக்ஸின்
கதாபாத்திரங்கள்
இவற்றோடு..

வரிசையின் கடைசியில்
கயிறு வலிக்கத்
தன் முறைக்காக
உறங்காமல் காத்திருந்தது
ஊஞ்சல்.
***

22 ஜனவரி 2012 தேதியிட்ட
இன்றைய கல்கியின்..

கவிதை கஃபேயில்..

நன்றி கல்கி!
***

அனைவருக்கும் என் இனிய பொங்கல் நல்வாழ்த்துகள்!

‘அகநாழிகை’ பொன். வாசுதேவனின் "ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப்பூனை"-ஒரு பார்வை-உயிரோசையில்..

2012-01-11T14:04:00.002+05:30

கவிதைகளைப் பிரசுரித்த இதழ்களின் பட்டியலே அவற்றின் சிறப்புக்கு அணிந்துரையாக மிளிர, கவிஞரின் நெடிய இலக்கிய பயணத்தை எண்பத்து ஏழு கவிதைகளுக்குள் அடக்கிக் கொண்டதாக ’ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப்பூனை’. பாசாங்குகளற்ற நேர்மையான மென்மையான உணர்வுகளால் நிரம்பியிருக்கிறது. வாழ்வின் மீதான அவதானிப்புகளுடன் சில என்றால் அன்பைத் தேடுவனவாக பிரியங்களைப் போற்றுவனவாக இருக்கின்றன பல.

எத்தனையோ விதமான தேடல்கள் நிரம்பிய உலகில் தேடிக் கிடைத்த எவற்றாலும் மகிழ்ச்சியுறாத மனிதமனம் அன்பு ஒன்றினால் மட்டுமே மனநிறைவு காண்கிறது. ஊற்றெடுக்கும் சுனைநீர் எதன் பொருட்டும் தன் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொள்வதில்லை. மனதிலிருந்து பீறிடும் பிரியங்கள் அதற்கான காரண காரியங்களை ஆராய்வதில்லை. எதற்கும் கட்டுப்படாது சுரக்கின்ற அதன்வேகம் பதிலுக்குப் பெறபடும் அன்புக்கு மட்டுமே அடங்குகிறது.

‘தொடங்கியிருக்கிறோம்’ கவிதையில்..,
“...எனக்குள் பூத்த ஆண்டாளைப்
பறித்தெடுத்து சூடிக்கொள்கிறேன்
எதற்கெனத் தெரியாமல்.”

‘கொடுக்கல் வாங்கல்’ எனும் ஒரு கோட்டில் பயணிக்கும் உலகில் இந்தக் கோட்பாட்டை உடைத்து, விதிவிலக்காக நிபந்தனைகளற்று இருந்தால் மட்டுமே அன்பு அன்பாக இருக்கமுடியும்:
“நொடிகளைத் துரத்தும் நிமிடங்களாய்
துரத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது
அன்பு காலம் காலமாய்
...

அன்பின் பிரதேசத்தால் வாய்த்திருக்கிறது
வாழ்வின் ஆசிர்வாதம்

உனக்கும் எனக்கும்
அவருக்கும் இவருக்கும்
யாவருக்கும்”

காற்றைப் போல் கலைந்து விடக்கூடிய, ஒளியைப் போல் மறைந்து விடக்கூடிய சாத்தியங்களைத் தன்னோடு கொண்ட அன்பினைச் சார்ந்து வாழ்வதன் சிரமங்களைப் புரிந்திருந்தாலும் அதனை யாசிப்பதை நிறுத்த முடிவதில்லை எவருக்கும். இங்கே கவிஞருக்கும். வாழ்க்கையின் அடிநாதம் அன்பு என்கிற புரிதலுடன் அதனை யாசித்துப் பெறுவதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டாமல் துணையிடமும் ‘பிரிந்து போன தோழி’யிடமும் தாய்மையைக் கண்டு போற்றி நிறைவு கொள்கிறார். ‘சொல்ல இருக்கிறது காதல்’, ‘பால்ய விளையாட்டு’ எனப் பிரியம் பேசும் பல கவிதைகளுக்குள் ஒவ்வொரு எழுத்திலும் அன்பை இழைத்துக் கொண்டு வார்த்தைகளான வரிகள் சில:

‘பிரியத்தில் விளைந்த கனி’:
“.. பிரியத்தின் பொருட்டே
உனக்குள் என் வாழ்வு
பூரணமடைந்திருக்கிறது”

‘பிரியங்கள் உதிர்த்த கனி’:
“வலுக்கட்டாயமாய்
உதிர்ந்த பிரியங்களைத்
திசைக்கொன்றாய் வீசிச் சுழற்றி
கடத்திக் கொண்டிருக்கிறது காற்று’

‘புசிக்கத்தூண்டும் பிரியங்கள்’:
”நிகழ்வின் சாத்தியங்களாக
அன்பும் பிரியமும் மட்டுமே
என்று விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது
பிரியங்களுக்கு”

உண்மையான அன்பின் மொழி மெளனமே. அன்பின் பரிமாற்றம் நிகழ்ந்த பின், அதன் திண்மை இளகி இனிமை கூடுவது இயல்பாக நிகழ்வது. பரிமாற்றம் தவறும் போது இனிமையின் இடத்தில் வலியும் வேதனையும் வந்தமர்கிறது என்றால் பரிமாற்றங்களுக்கும் பிறகும் கூட பலவீனப்படுகிற அன்புகளால் இணையை அலட்சியப்படுத்துவதும், அன்பை சாதகமாக எடுத்துக் கொள்வதும் நிகழவே செய்கிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மெளனமாக அனுபவிக்கும் வலியைப் பற்றிய கவலையிருப்பதில்லை. பாலினப் பாகுபாடின்றி, அன்பிற்காகவே அனைத்து உதாசீனங்களையும் பொறுத்துக் கொண்டு செல்லும் இணைகள் கொண்ட உலகம் இது. இப்படியான அன்பின் எல்லாப் பரிமாணங்களையும் காட்டுவதான தொகுப்பின் முதல் கவிதை ‘மொழி’வது:
“உன்னுடன் சேர்ந்து வரும்
மெளனம் போதுமெனக்கு
...
உனது மெளனம் என்னை
மறுத்துப் பேசாது
...
தொடர் பின்றி நான் பேசினாலும்
உனது மெளனம் என்னிடம்
கைகட்டி தலை குனிந்து நிற்கும்
...
உனக்கும் எனக்குமிடையே
போட்டிகளோ பொறாமைகளோ இல்லை
என்றும்
நீ
உன் மெளனத்தைக் கடைபிடிக்கும்வரை.”

‘பிரியங்களின் வன்முறை’யில்..
“வன் எழுத்துக்களில் புலனாகும்
குரூரம் யெப்போதும் யாரையும்
அண்டச் செய்வதில்லை என்கிறாள்

பிரியங்களின் கொடுமனம் நிகழ்த்தும்
வன்முறை பற்றி
ஒருபோதும் நான் அவளிடம்
கேட்டதேயில்லை”.

கடைசி நிறுத்தம் வரை சென்று கொண்டிருக்கும் இவரது ‘பிராயணம்’ போலவே கடக்கின்றது தொகுப்பு பாடுபொருளாய்ப் பல வாழ்வியல் காட்சிகளை உள்ளடக்கி. ‘தன்னையே கீறக்கூடுமென அறிந்திருந்தும்’ வளர்க்கும் நகங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது ‘இருப்பு’. உய்தலுக்கானப் போராட்டத்தை எப்படி விலங்குகளுடன் நடத்த வேண்டி வருகிறது மனிதனுக்கு என்பதைக் காட்டுகிறது ‘இருத்தல்’. தந்திரங்களையும் வஞ்சகங்களையும் சூழ்ச்சித் திறம் என்று கொண்டாடும் உலகெங்கும் இவர் காட்டும் ‘மிதந்து கொண்டேயிருக்கும் வலை’கள் ஏராளம்.

‘ஒரு கவிதையை வாசிக்கும் பொழுதில்’, ‘ஓவிய நீட்சி’ ஆகியன பிடித்த கவிதைகள் எனில், பிடித்த வரிகளைக் கொண்டதாக ‘என்னிடம் வந்த இந்த நாள்’:
“தாழப்பறந்தும் கையில் சிக்காத
விருப்பப் பறவையாய்
கொஞ்சமும் இரக்கமில்லாது
கடந்த செல்கிறது இந்த நாள்”.

கவிஞர் ஒரு வழக்கறிஞர். ‘பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்’ என்பதில் அவருக்குச் சம்மதமில்லை. குற்றவாளிக் கூண்டில் நிற்க வைக்கப்படும் பலபேரின் பின்னணியை, சிறுவயதுப் போராட்டத்தை, எது அவர்களை அச்செயலுக்கு உந்தியது எனும் காரண காரியங்களை நீதிமன்றங்கள் அலசுகின்றனவா? அவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு பரிவு காட்டப்படுகின்றதா? விடை தேடுவதே அவசியமற்றதாக ஒதுக்கப்படும் கேள்விகள் இவை.
“அவனைவிட பாவங்களை
நீங்களும் செய்திருக்கிறீர்கள்
நானும்தான்...”

‘அகநாழிகை’ என்ற பெயரில் சிற்றிதழும் பதிப்பகமும் நடத்தி வரும் பொன். வாசுதேவனின் இந்த முதல் கவிதைத் தொகுப்பில் ‘கடவுளைச் சுமந்தவன்’ சொல்லுகிறான்:
“பத்திரமாக கோவிலில்
இறக்கி விட்டேன் கடவுளை

நிம்மதியாகவும்
மனநிறைவாகவும் இருந்தது
கடவுளுக்கும்”

இருபது ஆண்டுகளாகச் சுமந்து வந்த கவிதைகளைத் தொகுப்பாக இறக்கி வைத்த கவிஞருக்கும் இது பொருந்தும். மன நிறைவு வாசிப்பவருக்கும்!
***

“ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப்பூனை”
விலை ரூ:70. பக்கங்கள்: 112. வெளியீடு: உயிர்மை பதிப்பகம்.

சென்னையில் கிடைக்கும் இடங்கள்: ந்யூ புக் லேன்ட், தி.நகர் [தொலைபேசி: 28158171, 28156006] மற்றும் டிஸ்கவரி புக் பேலஸ், கே.கே நகர்.

ஜனவரி 5 முதல் 17 வரைக்குமாக நடைபெற்று வரும் புத்தகக் கண்காட்சியில், கடை எண்: F 27.
*** *** ***

11 ஜனவரி 2012 உயிரோசையில்.., நன்றி உயிரோசை!

கூட்டல் கழித்தல் - நவீன விருட்சத்தில்..

2012-01-09T08:02:00.004+05:30

பாவக்கணக்குகளை எழுதும் சித்ரகுப்தன்
எழுதி எழுதிக் கைசோர்ந்து
கணினிக்கு மாறினார்.
ஜிபியில் சேமித்து முடியாமல்
டெராபைட் கொள்ளளவுக்கு மாறிய பிறகும்
திணற நேர்ந்தது.
அவுட் சோர்ஸிங் தீர்வாகுமென
மானுடரை அணுகினார்.
முட்டிமோதி முன்வந்த எவருக்கும்
கணக்குகளில்
எந்தப் பாவமும் தெரியவில்லை.
பாவத்தைப் பற்றிய பார்வை
மாறியிருந்தது.
சம்பளமாகப் பூலோகத்தில்
சொர்க்க வாழ்வைப் பேரம்பேசி
வேலையைத் தொடங்கினார்கள்.
கூட்டலும் கழித்தலும்
வகுத்தலும் பெருக்கலும்
பணம், பதவி, புகழ் எனும்
விடைகளையே
திரும்பத் திரும்பத்
தேடியிருந்தது
சுவாரஸ்யத்தைத் தந்தது.

சகமனிதரிடம் அன்பு
பிற உயிரிடம் நேசம்
இயற்கையிடம் நன்றி
அற்றுப் போன பூமியின்
கடவுச்சொல் ஒருநாள்
காக்கும் சக்திக்கு மறந்து போகலாம்.
சுனாமிகளாலும் கலங்காத கோளினைத்
தன் இரட்சிப்பின் எல்லையிலிருந்து
வைரஸ் பாய்ச்சி விலக்கலாம்.
அண்டவெளியில் பூமி
அதிவேகத்தில் சுழலாம்.
இரண்டு மணிகளுக்கொருமுறை
இரவு பகல் நேரலாம்.
அந்நாள்வரையிலும்
கூட்டலாம் கழிக்கலாம்
வகுக்கலாம் பெருக்கலாம்.
*** ***

26 டிசம்பர் 2011, நவீன விருட்சத்தில்.., நன்றி நவீன விருட்சம்.

* ஆறுவருடங்களுக்கு முந்தைய சுனாமியின் நினைவுகள் தந்த கவிதை.

* படம்: இணையத்திலிருந்து..

‘விரியும் எல்லைகளால் பெங்களூர் பெற்றதும் இழந்ததும்...’ - வடக்குவாசல் கட்டுரை - நான் எடுத்த படங்களுடன்

2012-01-04T15:48:00.006+05:30

நான்கு பக்கக் கட்டுரையுடன், அட்டையில் என் படத்தையும் வெளியிட்டு அங்கீகாரம் தந்திருக்கும் வடக்குவாசலுக்கு நன்றி!

தில்லி, மும்பை, சென்னை, பெங்களூர் போன்ற மாநகரங்களைப் பற்றி ஒவ்வொரு இதழிலும் ஒவ்வொருவர் ஆசிரியர் கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில் எழுதி வருகிறார்கள். இம்மாதம் பெங்களூர் குறித்து எழுதும் வாய்ப்பினை ஆசிரியர் எனக்கு அளித்திருந்தார். எடுத்த படங்கள் ஏழுடன் கட்டுரை:

***

புதுவருடத்தின் தொடக்கத்தில் வடக்குவாசல் தந்திருக்கும் அங்கீகாரத்துடன் கிடைத்த இன்னொன்றாக, 1 ஜனவரி தமிழ்மணம் அறிவித்த சென்றவருட ‘முன்னணி 100’ வலைப்பூக்களின் பட்டியல். அதில் முத்துச்சரமும்.., நன்றி தமிழ்மணம்!

சென்றவருடம் போல் இவ்வருடம் வாரம் இரண்டு பதிவுகளாக வழங்க இயலுமா என்பது எனக்குள் கேள்விக்குறியாக இருக்கும் வேளையில் கிடைத்த இடம் ஊக்கம் தருவதாக இருப்பதை மறுக்க இயலாது. இதை சாத்தியப்படுத்திய அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் அன்பு நன்றி! அதேநேரம் பல காரணிகளால் நிர்ணயிக்கப்படுவதாகச் சொல்லப்படுகிற இவ்வரிசையை ஒரு அளவுகோலாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் அவரவர் வழியில் தொடர்ந்து நல்ல பதிவுகளைத் தருவதில் மட்டும் அக்கறை காட்டி வந்தால் அது பதிவுலகம் ஆரோக்கியமாக இயங்க வழிவகுக்குமென்பது என் தாழ்மையான கருத்து.

***

2011-ல் முத்துச்சரம்

2011-12-31T12:51:00.016+05:30

ஒரு நல்ல நோக்கத்துடன் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கும் நேசம் அமைப்பு பற்றி அறிந்திட இங்கே செல்லக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

சென்ற வருடம் இதே நாளில் நண்பர்கள் அழைத்ததன் பேரில் 2010-ல் முத்துச்சரம் [தீராத ஆர்வம்.. பேனாவும் காமிராவும்] எழுதினேன். ‘2011-ம் நானும்’ எனத் தொடர் பதிவுகள் பதிவுலகில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் முத்துச்சரம் பற்றிய ஒரு பார்வை, சுய அலசலாக அடுத்த ஆண்டை எதிர்நோக்க வைக்கும் என்பதால் இந்தப் பகிர்வு. எனக்கான ஒரு டைரிக் குறிப்பாகவும் கொள்கிறேன்.

வலையுலகில் முதல் மூன்று வருடங்களுமே மாதம் மூன்று எப்போதேனும் நான்கு என்ற அளவிலேயே பதிவிட்டு வந்த நான் இந்த வருடம் சராசரியாக மாதம் 10 பதிவுகள் தந்திருப்பதற்கு நண்பரின் ஊக்கம் காரணம் என்பதை ஏற்கனவே பகிர்ந்திருக்கிறேன்.

இந்த வருடச் சிறப்பாக அமைந்திருந்தன வலைச்சர வாரமும், தமிழ்மணம் நட்சத்திர வாரமும்.

வலைச்சர வாரத்தில் நண்பர்கள் பலரின் சிறந்த பதிவுகளை அறிமுகப்படுத்த முடிந்த மகிழ்ச்சியுடன் அங்கு ஒன்றும், அறிவிப்பாக முத்துச்சரத்தில் ஒன்றுமாக வழக்கத்துக்கு மாறாக 14 பதிவுகள் இட்டது ஆச்சரியம் என்றால் அதைவிட ஆச்சரியம் தமிழ்மணம் நட்சத்திர வாரத்தில் மீள்பதிவுகள் இன்றித் தரமுடிந்த 16 பதிவுகள். நட்சத்திர வாரத்தில் தமிழ்மணம் வெளியிடும் வாராந்திர ‘டாப் 20’ பட்டியலில் முத்துச்சரத்துக்கு முதலிடம் கிடைத்தது.

இரண்டு வாரங்களிலும் நண்பர்கள் தந்த ஊக்கம் நெகிழ்வானது.

எழுத்துக்கும் புகைப்படப் பயணத்துக்குமான அங்கீகாரங்களாக அமைந்து ஊக்கம் தந்தன கீழ்வரும் வெளியீடுகள்:

பத்திரிகைகள்:

கல்கியில் 5 கவிதைகள், ஒரு புகைப்படத்தொகுப்பு மற்றும் தீபாவளி மலரில் படங்கள் வெளியாகின.

தினமணி கதிரில் மூன்று சிறுகதைகள். அதிலொன்று நட்சத்திரவாரத்தில் பிடித்த ஓவியர் ராமுவின் சித்திரத்துடன்..

இவள் புதியவளில் 2 கட்டுரைகள்

லேடீஸ் ஸ்பெஷலில் 2 கட்டுரைகள்

வடக்குவாசல் இலக்கிய இதழில் 3 கவிதைகள்

நவீன விருட்சம் 89-90வது இதழில் கவிதை

இணைய இதழ்கள்:

உயிரோசையில் 3 கவிதைகள்; 2 புத்தக விமர்சனங்கள்

கீற்றினில் 5 கவிதைகள்; 2 புத்தக விமர்சனங்கள்

திண்ணையில் 4 கவிதைகள்; 4 புத்தக விமர்சனங்கள்; 1 சிறுகதை

நவீனவிருட்சத்தில் 11 கவிதைகள்

வல்லமையில் 2 புத்தக விமர்சனங்கள், 1 கவிதை

பண்புடனில் 1 கவிதை; 1 புகைப்படத் தொகுப்பு

அதீதத்தில் 3 புத்தக விமர்சனங்கள்; 1 மொழிபெயர்ப்புக் கவிதை

வெளியிட்ட ஆசிரியர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி.

க்ளிக் க்ளிக்

புகைப்படங்களைப் பொறுத்தவரை ‘ஏரிக்கரை பூங்காற்றே’ பதிவுக்கு தமிழ்மணம் விருது 2010-ன் வெள்ளிப்பதக்கம் கிடைத்தது: 2009-லும் இதே பிரிவில் வெள்ளிப்பதக்கம் என்பதில் இது தொடர் வெற்றியாயிற்று.

DSLR-ன் பயன்பாடுகளைக் கற்றுத் தேறிட வேண்டுமென்பதில் இன்னும் போகவேண்டிய தூரம் அதிகமிருக்கிறது. இருப்பினும் அதில் எடுத்த படங்களுடனான பதிவுகள் பல நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றிருந்தன. PiT பதிவுகள் போக குடியரசு மற்றும் சுதந்திர தின மலர்கண்காட்சிகள், நிலவைப் பிடித்த கதைகள்(சூப்பர் மூன், சித்திரா பெளர்ணமி, சந்திரக் கிரகணம்), அதிவேகத்தில் எடுத்த இயற்கைக் காட்சிகள், பக் பக் பறவைகள், பெங்களூர் சிவாலயம் மற்றும் சிங்கப்பூர் பயணப் படங்கள் ஆகியன அவற்றில் சில.

மே மாதம் PiT குழுமத்தில் உறுப்பினராக இணைந்தது இன்னும் சிறப்பாக எடுக்க வேண்டுமென்கிற பொறுப்புணர்வைத் தந்தது.

29 நவம்பர், ஃப்ளிக்கர் எக்ஸ்போளரரில் அன்றைய சிறந்த படங்களில் ஒன்றாக என் படம் இடம் பெற்றது:

ஜூலையிலிருந்து அதீதம் ஆசிரியர் குழுவில் இடம் பெற்று செயலாற்றி வருவதும் குறிப்பிடத்தக்கதாக. அதன் ‘வலையோசை’ மற்றும் ‘ஃபோட்டோ கார்னர்’ பகுதிகளுக்கு முழுப் பொறுப்பு எடுத்து நல்ல வலைப்பக்கங்களையும் சிறந்த நிழற்படங்களையும் அறிமுகப்படுத்த முடிவதில் திருப்தி கிடைக்கிறது.

அதீதம் புத்தாண்டு இதழில்..அதீதத்தில் இந்த வருடம் மாதம் ஒரு சிறப்பாசிரியரை அறிமுகம் செய்வதை நடைமுறைப்படுத்தி உள்ளோம். புத்தாண்டு இதழுக்கு யார் ஆசிரியர் என அறிய இங்கே செல்லுங்கள். வலையோசையைக் காண இங்கே செல்லலாம். ஃபோட்டோ கார்னரில் புத்தாண்டை வரவேற்று ஆடும் அழகு மயில்களை எடுத்தவர் யார் என்பதைக் காண வேண்டாமா?

கடந்த வருடம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நிலைப்பாடாக வாசிப்பை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென எடுத்தத் தீர்மானம் ஓரளவு நிறைவேறியிருப்பதைப் புத்தக விமர்சனங்களின் எண்ணிக்கை காட்டுகிறது. சிறுகதைகள் அதிகம் எழுத வேண்டுமென எடுத்த தீர்மானம் காற்றில் பறந்தது. பல கரு மனதில் இருந்தும் வடிவம் கொடுக்காத சோம்பேறித்தனம் வரும் ஆண்டிலாவது மாறுமா தெரியவில்லை. கவிதைகள் தோன்றும் பொழுது மட்டுமே எழுதுவதால் எந்தத் தீர்மானமும் எடுத்திருக்கவில்லை.

ஆக, செயல்படுத்த முடிந்த புகைப்பட நுணுக்கங்கள் கற்பது, வாசிப்பு இதற்கே வரும் வருடத்திலும் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டுமென்பது சுலபமான நிலைப்பாடாகத் தோன்றுகிறது:)! பதிவுகளைப் பொறுத்த வரையில் வாரம் இத்தனை எனும் திட்டமிடல் ஏதுமின்றி இயலும்போது பதியலாம் என்றிருக்கிறேன். எண்ணிக்கை இவ்வருடம் போல் அமைவது சிரமமே.

2012_ல் வேண்டுவது இயற்கையின் ஆசி, உலகில் அமைதி, அனைத்துதரப்பு மக்கள் வாழ்விலும் சுபிட்சம், ஆரோக்கியம். இயற்கையிடம் நன்றியுடன் இருப்போம். இயன்றவரை பிறருக்கு உதவுவோம்.

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

***

நைட் சஃபாரி - சிங்கப்பூர் பயணம் (9) - நிறைவுப் பாகம்

2011-12-30T09:17:00.004+05:30

# 1. நீரைக் குடித்து நெருப்பாய்க் கக்கு
காணும் கனவைக் காரியம் ஆக்கு

இருட்டத் தொடங்கும் ஏழுமணிக்கே ஆரம்பமாகிறது காட்டுக்குள் பயணம். அதற்கொரு அரை மணி முன்னதாகவே ஆங்காங்கே தீப்பந்தங்கள் ஏற்றத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். காத்திருக்கும் வேளையில் மீன் தொட்டிகளுக்குள் கால்களைக் கொடுத்து ஃபிஷ் ஸ்பா செய்தபடி சிலர், சுற்றியிருக்கும் கடைகளில் நினைவுப் பொருட்கள் வாங்கியபடி சிலர், மலைப்பாம்புகளை வாங்கிக் கழுத்தில் இட்டுப் படமெடுத்தபடி சிலர் எனக் கலகலப்பாக இருக்கிறது இடம். பாம்புகளைத் தோளில் போட்டுக் கொள்வது அதிர்ஷ்டத்தைக் கொடுக்குமென்கிற நம்பிக்கை அங்கே உள்ளது. ஜூராங் பூங்கா, மக்கள் நடமாட்டமுள்ள மெர்லயன் என எல்லா இடங்களிலுமே இதற்கென்றே பாம்புகளை வைத்திருந்தது குறித்து பாகம் இரண்டில் படங்களுடன் பகிர்ந்திருந்தேன். கையிலெடுக்க நடுக்கம், ஆனால் வேண்டும் அதிர்ஷ்டம் என்போருக்கு இங்கே அட்டை வீரன் பாம்பை ஏந்திக் காத்திருக்கிறான். முகத்தை உள்ளே விட்டுப் படமெடுத்துக் கொண்டு திருப்தியாக நடையைக் கட்டுகிறார்கள் வரப்போகும் அதிர்ஷ்டத்தை எண்ணிக் கனவு கண்டபடி.

# 2. முகப்பில் வரவேற்கும் பழங்குடியினர் சிலைகள்

# 3. பக்கத்தில் (சிரித்த முகத்துடன்?)‘நல்வரவு’ எனக் கூவும் முதலைசமீபத்தில் தன் அமெரிக்கப் பயணத்தில் அச்சு அசல் இதே போன்ற ஒரு முதலைச் சிலையின் வாயினுள் தன் ஒற்றைக் காலைக் கொடுத்து இரண்டு கைகளையும் தூக்கி அலறுவது போன்ற முகபாவத்துடன் ஒரு தோழி தன் படத்தைப் பகிர்ந்திருந்தார்:)! யோசனையும் ரசனையும் இணைந்த காட்சியாக இருந்தது அது.

# 4. நிகழ்வு மேடைஇரவு நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பமாகும் வரை தைரியசாலிகள் பாம்புமாலை அணிந்து காட்சி கொடுத்தபடி இருந்த மேடை.

# 5. தீப்பந்தங்கள்

# 6. அந்தநாள் உணர்வுக்கு.. மின்விளக்காய் லாந்தர்

# 7. ஃபிஷ் ஸ்பா

# 8. ‘இன்னும் 2 நிமிடத்தில் ட்ராம் வந்திடுமாம்’காத்திருப்பைக் கலகலப்பாக்கிய குழந்தைகளில் இவரும் ஒருவர்.

ஜுராங் பார்க் போலவே இங்கும் மூன்று நிறுத்தங்களில் நிற்கிற ட்ராமில் பயணம். படத்தாலன்றி எழுத்தால் விலங்குகளைக் காட்டப் போகிறேன் என்பதையும் சொல்லி விடுகிறேன். இருளில் ஃப்ளாஷ் மட்டுமின்றி சிறுபுள்ளி கேமரா வெளிச்சமும் விலங்குகளை மருள வைக்குமெனப் படம் எடுக்கத் தடை விதிக்கிறார்கள். ஆயிரம் வன விலங்குகளை, எட்டு வெவ்வேறு விதமான பூகோளப் பகுதிகளாகப் பிரித்துப் பரமாரித்து வருகிறார்கள். நைட் சஃபாரியை அடுத்துதான் மிருகக்காட்சி சாலை உள்ளது. நேரக் குறைவு.., ஏதேனும் ஒன்றிற்கே செல்ல இயலுமெனில் ஜூவை உங்கள் திட்டத்திலிருந்து பேனாவால் ‘சரக்’ என அடித்து விடப் பரிந்துரைக்கிறேன். அந்த நேரத்தை நைட் சஃபாரிக்கே வழங்குங்கள். காலைநேரத்தில் மிருகங்களை பெங்களூர் பனர்கட்டா, மைசூர் ஜூ போன்ற பல இடங்களில் நான் பார்த்திருப்பது போலவே நீங்களும் எங்கேனும் பார்த்திருக்கக் கூடுமே. இங்கே இருண்ட வானம் குடை பிடிக்க, நிலவொளியை ஒத்ததான விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், அடர்ந்த மழைக்காட்டுக்குள், மிருகங்களை அவற்றின் இயல்பான சூழலில் காண்பது நிச்சயம் வித்தியாசமான சிலிர்ப்பூட்டும் அனுபவமாக இருக்கும்.

அதுவும் நிறுத்தங்களில் இறங்கி வரைபட உதவியோடு நடந்து மிக அருகாமையில் கண்ணாடித் தடுப்புக்கு அந்தப்பக்கத்தில் மரக்கிளைகளில் அரைகுறைத் தூக்கத்திலிருந்து விழித்து நம்மைப் பார்க்கும் சிறுத்தைகள், தொட்டு விடும் தொலைவில் முள்ளம்பன்றிகள், சலசலக்கும் சிற்றோடையில் துள்ளிக் குதித்து மீன் பிடிக்கிற ஃபிஷிங் பூனைகள்.. எவற்றையெனப் பட்டியலிட? காட்டுக்குள் நிலவொளி விளக்கில் நிச்சலனமாக விரிந்து கிடந்த ஏரியை விட்டு நகர மனமில்லை. எனினும் அடுத்த நிறுத்தத்துக்கு செல்ல வேண்டுமே. பார்த்தவற்றில் மனதில் பதிந்த சிலவற்றைப் பகிர்கிறேன்.

ட்ராமில் செல்லுகையில் இருபதடி தொலைவிலிருக்கும் மேடுகளில் நரிக் கூட்டம், அச்சுறுத்தும் ஹயனாக்கள், ஓநாய்கள், கம்பீரமாக உலாத்தும் புலிகள், சொகுசாய் தூங்கும் காட்டுராஜாக்கள், விழித்துக் காவலிருக்கும் பெண்சிங்கங்கள், நமைப் பார்த்து உறுமும் கரடிகள், காட்டெருமைகள், மான்கள், நீர்யானைகள், காண்டாமிருகம் முத்தாய்ப்பாக மூச்சை அடக்கிப் பார்த்த அழகுக்காட்சியாக ட்ராமின் வலப்பக்கம் கம்பீரமாக நின்றிருந்த முப்பது வயது ஆண்யானை. இடப்பக்கம் பத்து பனிரெண்டு வயது நிரம்பிய மூன்று பெண் யானைகள். சின்னக்குட்டி ஒன்று மல்லாக்கப் படுத்துக் கிடந்தது ஸோ ஸ்வீட்டாக. ஒரு பெண் யானை கால்மாற்றி மாற்றி ஒரே ரிதத்தில் நடனமாடிக் கொண்டிருந்தது. அங்கே இந்தக் காட்சிகளை ரசிக்கவென்றே சில நிமிடங்கள் நிறுத்திப் போட்டிருந்தார்கள். திடீரென புலி, ஹயனா போன்ற மிருகங்கள் பாய்ந்து வந்து விடுமோ எனும் கிலியான தோற்றத்தைத் தந்தாலும், கூர்ந்து கவனித்ததில் மேடுகளுக்கும் ட்ராம் ஓடும் பாதைக்கும் நடுவே, எளிதில் நம் கண்ணுக்குப் புலப்படாத வகையில் செங்குத்தான அகழிகள் இருப்பது புரிந்தது.

மிருகங்கள் இயற்கையான சூழலில் தம்மை எப்படிப் பாதுகாத்துக் கொள்கின்றன என்பதைப் பற்றிய காட்சியும் உண்டு. ஜூராங் பூங்காவில் சென்றது போலவே இங்கும் காட்டுக்குள் நடந்து விலங்குகளைப் பார்ப்பதிலேயே விருப்பம் அதிகமாக இருந்தது. அதனால் அந்த நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லவில்லை. அப்படியும் முழுக்காட்டையும் சுற்றிவர நேரம் போதவில்லை. ஜுராங் பூங்கா, சஃபாரி எல்லா இடங்களிலுமே பல கிலோ மீட்டர் நடைக்குத் தயாராக இருந்து கொள்ள வேண்டும். நைட் சஃபாரியின் ஹைலைட்டாகக் கருதப்படும் பழங்குடியினர் நடனமும், நெருப்பை ஊதும் விளையாட்டும் பிரமிப்பைத் தரக்கூடியவை. அவற்றைத் தவறவிடவில்லை. முதல் படம் போக மேலும் சில பார்வைக்கு:

# 9. ஊதி ஊதி.. தீ.. தீ..

# 10. திகு திகு

ஒரு பகுதியில் பல்லாண்டுகளுக்கு முன் பயன்பாடிலிருந்த பழம்பொருட்களைக் காட்சிக்கு வைத்திருந்தார்கள். வெளியேறும் சமயத்தில் P&S-ல் அவசரமாக க்ளிக்கிய சிலவும் பார்வைக்கு:

# 11. பழம் பொருட்கள்

# 12. மெகா சக்கரம்

# 13. துருவேறினாலும் பொக்கிஷமாய்..

# 14. கண் அகலக் கவனித்ததுமைக்ரோஸ்கோப், பூதக்கண்ணாடி, நீண்ட குடுவையுடனான சிம்னி, டிரங்குப் பெட்டி போன்ற பலவற்றில் நான் கண் அகலக் கவனித்தது எதை என்பதைச் சொல்லவே வேண்டாம்தானே?

# 15. மழைக்காடு

மொத்தத்தில் இப்பயண அனுபவத்தில்.., மழைக்காட்டின் அடர்ந்த மரங்களும், சென்டோசா தீவின் கடல்வாழ் உயிரினங்களும், வன விலங்குகளும், வகைவகையான பறவைகளும் எல்லோருக்குமானதாகிய உலகினை மனிதன் எப்படி ஆக்ரமித்தும் அழித்தும் வருகிறான் என்பதை உணர்த்தின. ஒரு சுழற்சியாய் இயற்கையும்,பிற உயிரினங்களும் வாழ்ந்து தழைத்தாலே மனிதனின் வாழ்வும் சிறக்கும் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லின. இப்படிப் பராமரிக்கப்படும் இடங்களில் மட்டுமே அவை உயிர் பிழைத்துக் கிடப்பனவாக அவை ஆகிவிடக் கூடாதென மனம் வேண்டிக் கொண்டது.
***

(தொடர் நிறைவுறுகிறது.)

பி.கு: கூடவே பொறுமையாக வந்த அனைவருக்கும் நன்றி!

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:

என் கேமரா பார்வையில் சிங்கப்பூர் - பயண அனுபவம் (பாகம்-1)

சின்ன நாடு.. பெரிய பேரு..-சிங்கப்பூர் பயண அனுபவம்(பாகம்-2)-படங்களுடன்

எல்லோருக்குமானது இவ்வுலகம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 3-படங்களுடன்)

மீனம்மா - சென்டோசா, சிங்கப்பூர் (படங்களுடன் பாகம் 4)

டால்ஃபின் காட்சி - சிங்கப்பூர் (பாகம் 5)

சீனக் கோவில், ஒரு சித்திரக் கூடம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 8)

சீனக் கோவில், ஒரு சித்திரக் கூடம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 8)

2011-12-26T14:09:00.008+05:30

உலகின் எந்தப் பாகமானாலும் இறையும் கலையும் இணைந்தே இருப்பதொரு அற்புதம். சிங்கப்பூரின் முக்கியமான, மிகப் பழமை வாய்ந்த வழிபாட்டுத் தலங்களுள் ஒன்றான தியான் ஹாக் கெங் (‘சொர்கத்தின் மகிழ்ச்சி’ என்பது பொருளாம்) சீனக்கோவிலிலும் அதைக் காண முடிந்தது. இந்தக் கோவில் தெற்குச் சீனப் பாரம்பரியக் கட்டிடக்கலையின் வழி வந்தது.

சுமார் நூறு வருடங்களுக்கு முன்னர் இக்கோவில் கடற்கரையில் இருந்ததென்றால் நம்புவது கடினமே. இப்போது சிங்கப்பூரின் வியாபார மையத்தில் வான் தொடும் கட்டிடங்கள் சூழ பொலிவுடன் திகழ்கிறது.

# 2.
1821-ல் (ஜாஸ் ஹவுஸ்) மரத்தாலான வழிபாட்டுக் கூடமாக எழும்பியது. 1830-ல் சீனர்களின் நிதியுதவியுடன் தரமான மரங்கள், கிரானைட் கற்களுடன் கைதேர்ந்த வல்லுநர்களும் சீனாவிலிருந்தே வரவழைக்கப்பட்டனர். விளைவாக உருவானது தெற்குச் சீனப் பாரம்பரியக் கட்டிடக் கலையை உலகுக்கு காட்டும் விதமாக அமைந்த அழகுக் கோவில்.

# 3. வாயிற்கூரை அகலத் திரையில்..[நுழையும் போதும் திரும்பும் போதும் இரண்டு பக்கமும் வாகனங்கள் நின்றபடியே இருந்ததால் முழுக்கோவிலைத் தனியாக எடுக்க இயலவில்லை.]

# 4. முற்றத்தில் பத்தி மாடம்
சொந்த நாட்டை விட்டு இங்கு குடியேறிவிட்ட சீனர்கள் நன்றியுடன் இங்கு பத்திகளை ஏற்றி வழிபடுகிறார்கள்.

# 5. முற்றம் தாண்டி உள்ளிருக்கும் பிரதானக் கூடத்தின் கூரை இரண்டடுக்குகளில்..
ட்ராகன், ஃபொனிக்ஸ் பறவை கூரைகளில் இடம் பெற, மரச்சட்டம், டைல்கள், நுண்ணிய வேலைப்பாடுகள், சிற்பங்கள், நிமிர்ந்த தூண்கள் என எங்கும் எதிலுமே ஆணிகள் பயன்படுத்தப் படவில்லை என்பது ஆச்சரியமான விஷயம்.

கூடத்திலிருந்த மூன்று சன்னதிகளும் முதல் படத்தில்.

நடுநாயகமாக..

# 6. மீனவர்களின் காவல் தெய்வம் மாஜூ மாதா

# 7. இடப்பக்கம் கருணை பொங்கும் முகத்துடன் இன்னொரு சீனத் தெய்வம்

[பயணக்கட்டுரை எழுதும் எண்ணமும் அப்போது இருக்கவில்லை. இருந்திருப்பின் சரியான பெயர்களைக் குறித்துக் கொண்டு வந்திருக்கலாம்.]

# 8. வலப்பக்கம்
கடுகடுவென இருக்கிறார். நமது ஊர் காவல் தெய்வங்களைப் போல் தீய சக்திகளுக்கு சிம்ம சொப்பனமோ?

# 9. உத்திரத்தில் மெகா மத்தளம்

இந்தக் கோவிலுக்குச் சிறுவர்களை அழைத்து வந்து வணங்க வைத்தால் அவர்களுக்குக் கல்வி அறிவு சிறக்குமென்றொரு நம்பிக்கை இருக்கிறதாம். நாங்கள் வெளியேறும் சமயத்தில் ஆறேழு வயதான சிறுவனுக்கு அவன் தந்தை பத்திகள் ஏற்ற உதவிக் கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது.

# 10. ‘இந்தப் பரிச்சையில நல்ல மார்க் வாங்கணும்..’

துதிப்பதோடு படிக்கவும் செய்யணும்!

முற்றத்தின் இடப்பக்கமிருக்கு ஒரு வாயில் வழியாக கோவிலின் இன்னொரு பகுதியைச் சென்றடையலாம். இங்கு சீனத் தெய்வம், போதித்துவக் கொள்கையினைப் பரப்பிய அரசர் மற்றும் புத்தரின் சன்னதிகள் உள்ளன.

# 11. சீனத் தெய்வம் பரிவாரங்களுடன்

# 12.போதித்வர்
இவரைப் பற்றி அங்கிருந்த குறிப்புகளை வாசிக்கையில் நம்ம ஊர் அசோக மன்னரைப் போல் எனத் தோன்றியது. இங்கும் ஒரு பெரிய பத்தி மாடம் உள்ளது.

இவர் முன்னும் பத்திகள் ஏற்ற ஒரு மாடம் உள்ளது.

# 13. அழகு மாடம்

# 14. புத்தம் சரணம்

சிட்டி டூரின் போது சென்றிருந்த ஒரு சித்திரக் கூடம் (Art Centre) இது. இதன் பெயரையும் குறித்திருக்கவில்லை. தெரிந்தவர் தெரிவிக்கலாம்.

# 15. சித்திரக் கூடம்
ஒரேயொரு கூடத்தில் மட்டுமே படமெடுக்க அனுமதி இருந்தது. இன்னும் சில அறைகள் இருந்தன. சிறியபடங்களின் விலை சில ஆயிரங்களில் எனில் பெரிய அளவிலானவை சுமார் ஐம்பது ஆயிரத்திலிந்து ஒன்றரை இலட்சம் வரையில். மாதிரிக்கு இரண்டு இங்கே பார்வைக்கு:

# 16. இரு பறவைகள்

# 17. அழகு மயில்

உள்ளே நுழையும் போதே கீழ்தளத்தில் வரவேற்ற இக்கற்களைக் கொண்டே இத்தனை நுண்ணிய வேலைப்பாடுடைய கைவினைச் சித்திரங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

# 18.‘எங்கள வச்சுதான் எல்லாமே..’

சீனக் கட்டிடக் கலை பரவலாக அவர்கள் வசிக்குமிடங்களிலும் விரவி இருப்பதைக் காண முடிந்தது.

# 19. லிட்டில் இண்டியா பகுதியில் பல வீடுகளின் மாடிசன்னல்கள் வரிசையாக இந்த அமைப்பில் இருந்தன:

‘ஆதவன் எழுந்து விட்டான்’
அறிவிக்கிறது திறந்த கதவு
மூடிய கதவுகளுக்கு.
***

# 20. திறந்திருந்த வீடு. வெளிச்சம் காற்று வேண்டி அமைந்த சன்னல்கள். நடுவில் ஃப்ரென்ச் வின்டோ போன்ற அமைப்புடன்:

# 21. இரவில் ஒளியில் குளிக்கும் கதவுகள்

***

(அடுத்த பாகத்துடன் நிறைவுறும்)

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:

என் கேமரா பார்வையில் சிங்கப்பூர் - பயண அனுபவம் (பாகம்-1)

சின்ன நாடு.. பெரிய பேரு..-சிங்கப்பூர் பயண அனுபவம்(பாகம்-2)-படங்களுடன்

எல்லோருக்குமானது இவ்வுலகம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 3-படங்களுடன்)

மீனம்மா - சென்டோசா, சிங்கப்பூர் (படங்களுடன் பாகம் 4)

டால்ஃபின் காட்சி - சிங்கப்பூர் (பாகம் 5)

மூக்கும் முழியுமா.. கிளிகள் இத்தனை விதமா..?- ஜூராங் பறவைப் பூங்கா - சிங்கப்பூர் (பாகம் 7)

2011-12-21T12:01:00.007+05:30

# 1. ரோசாப்பூக் கழுத்துக்காரி / Galah

Galah என ஆஸ்திரேலியாவிலும், Rose-breasted cockatoo-ஆகப் பிற பிரதேசங்களிலும் அறியப்படுகிற இவை எல்லா காக்கட்டூ கிளிகளையும் போலப் பல்லாண்டு வாழக் கூடிய ஆரோக்கியமான பறவைகள். நன்கு பராமரிக்கப்பட்டால் 50 வயது வரை வாழுமாம்.

Blue-and-yellow Macaw (Ara ararauna):
# 2. மூக்கும் முழியுமாய்..
Blue-and-Gold Macaw என்றும் அதன் தங்க வண்ணம் கொண்டு அழைக்கப்படுபவை. இதன் அலகு நல்ல கருப்பு நிறத்தில் ‘நறுக் முறுக்’ என கொட்டைகளைக் கடித்துச் சாப்பிடும் பலம் பொருந்தியவை. கருப்பு வரிகள் ஓடும் வெள்ளை முகம் ‘காச் மூச்’ எனக் கத்துகையில் சிலநேரம் பிங்க் ஆகி விடுவதுண்டாம்.

# 3. அன்பிற்கும் உண்டோ..
நீல உடல், வால்; ஆழ்நீலத் தாடை, தகதகக்கும் தங்க அடிப்பாகம், பச்சை நெற்றியென இதன் கவர்ச்சியான தோற்றத்தால் வளர்க்க ஆசைப்படுபவர் அதிகம். ஆனால் கிட்டத்தட்ட 3 அடி உயரமும் அதற்கேற்றபடி சுமார் 4 கிலோ எடையுமாய் வளர்ந்து நிற்குமாகையால் பெரிய கூண்டில் வைத்து பராமரிப்பது சிரமம் என ஒதுங்குபவரும் உண்டாம். 15 மீட்டர் அதாவது 50 அடி அகலத்துக்குக் குறைவான கூண்டில் இவற்றை வளர்க்கக் கூடாதென சட்டமே போடுகிறது World Parrot Trust. இந்தப் பூங்காவில் இடப் பிரச்சனையின்றி சுதந்திரமாகக் காட்டிலிருப்பது போலக் கொஞ்சிக் குலாவி வாழ்கின்றன.

# 4. என்ன பார்வை.. / The Red-and-green Macaw (Ara chloropterus)

இதை Scarlet Macaw (Ara macao)-வுடன் குழப்பிக் கொள்பவர் உண்டு. ஸ்கார்லட் மக்காவில் இதன் பச்சைப் பகுதி நல்ல மஞ்சளாக இருக்கும். இன்னொரு வித்தியாசம் இவற்றில் பிரத்தியேகமாகக் கண்ணைச் சுற்றி வரிவரியாகக் காணப்படும் சிகப்பு வரிகள். மிக மெல்லிய சிறகினலால் ஆனவை. படத்தில் அது நன்கு தெரிகிறது கவனிக்க. ஸ்கார்லட் மக்கா கிளிகளுக்கு இந்த வரிகள் இல்லாமல் முழு வெள்ளையாகவே இருக்கும். சட்டென வித்தியாசம் காண உதவும் ஒரு விஷயம் இது. சிகப்புப் பச்சை மக்காவின் அலகு மிக வலிமை வாய்ந்ததென்றும் 2000 psi வரை அழுத்தம் தர வல்லதென்றும் சொல்லுகிறார்கள். எத்தனை கெட்டியான கொட்டைகளையும் உடைத்துச் சாப்பிட்டு விடக் கூடியவை.

# 5. பாராமுகம்

மூன்றே காலடி உயரமுள்ள இப்பறவை (wing span) நான்கடி அகலத்துக்குச் சிறகை விரிக்கின்றன.

“சிறகை விரித்து இதயம் காட்டியும்
பாராமுகமேன் சொல்லடி கிளியே..?”

Red-fronted Macaw (Ara rubrogenys):

# 6. ‘என்ன சொல்லி விட்டேன்..?’
இரண்டடி உயரத்தில் பெரும்பாலான உடற்பகுதி பச்சையாக, சிகப்பு நெற்றி, சிகப்பிலிருந்து ஆரஞ்சாக முடியும் இறக்கைகள், கொஞ்சம் நீலம், கொஞ்சம் மஞ்சள் என பஞ்சவர்ணமெனச் சொல்லலாமோ என நினைக்க வைக்கும் கிளி.

# 7. ‘ஏன் தலை குனிந்தாயோ..?’
இதை வேகமாக அழிந்து வரும் கிளிவகையில் ஒன்றாகச் சொல்லுகிறார்கள். காட்டுப் பகுதிகளில் சுமார் 150 எனும் எண்ணிக்கையிலேயே காணப்படுகின்றனவாம். பிடித்து பராமரிக்கப்பட்டு வருபவை ஆரோக்கியமாகவே வாழ்கின்றனவாம்.

Moluccan or Salmon-crested Cockatoos:
# 8. ‘கணீர்’ கண்ணம்மா
அழகு, அதிபுத்திசாலித்தனம், கணீர் சத்தம் கொண்ட இக்கிளிகளை எளிதில் பழக்கப் படுத்தவும் முடிவதால் காட்சிகளுக்கு அதிகம் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

# 9. “விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா?”
இவற்றை வளர்க்க மிகப் பெரிய கூண்டுகள் தேவைப்படும்.

# 10 எலக்டஸ்/Electus:

ஆண் கிளியும் பெண் கிளியும் முற்றிலுமாக வேறு வேறு வண்ணங்களில் தோன்றுவது இந்த வகையில் மட்டுமே.

Joseph Forshaw எழுதிய Parrots of the World-ல் முதன் முறையாக இந்த வகையினைப் பார்த்த ஐரோப்பிய பறவை ஆய்வாளர்கள் இரண்டும் வேறுவேறு வகையைச் சார்ந்தவை என்றே எண்ணியதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

# 11. பெண் கிளி/ Electus (female)

# 12. ஆண் கிளி / Electus (Male)

# 13. “சுத்தீ சுத்தீ வந்தீக”/ Electus Pair

# 14. Sun Parakeet or Sun Conure (Aratinga solstitialis)
இந்தப் பொற்கிளிகள் நடுத்தர அளவில் அதாவது ஓரடி உயரத்தில் பளிச் மஞ்சளில் ஆரஞ்சு கலந்து காணப்படுகின்றன. ஆலிவ் பச்சை வால்கள் நீல வண்ணத்தில் முடிகின்றன. அதிக அடுக்குகளில் இறக்கைகள் கிடையாது.

#15. சின்னத் தம்பி பெரிய தம்பி / Juvenile Scarlet with Red-and-green Macaw

மஞ்சள் கலந்த ஸ்கார்லட் மக்காவுடன் சிகப்புப் பச்சை மக்கா.

# 16. மெட்டி ஒலி
இங்குள்ள எல்லாப் பறவைகளுக்கும் மெட்டி போலக் கால்களில் ரேடியோ காலர்கள் மாட்டி விட்டுள்ளார்கள். இவை பூங்காவினுள் பறவையின் அசைவுகளைக் கண்காணிக்க உதவுகின்றன.

# 17. நட்பாய் பழகவும் நன்கு பேசவும் கூடிய புத்திசாலிகள் Blue-and-yellow Macaw

பூவோ, விலங்கோ, பறவையோ எதுவானாலும் ஃப்ளிக்கரில் பதியும் பொழுது அந்த வகையின் சரியான பெயர்களைத் தேடி, அவசியப்பட்டால் விவரங்களுடன் பதிவது வழக்கமாகி விட்டது எங்களில் பலருக்கும். சிலவகைகளுக்குப் பெயர் இணையத்தில் தேடியும் கிடைக்காவிட்டால் படத்தைப் பதிந்து என்னபெயர் எனக் கேள்வியையும் முன் வைத்து விட்டால் பிட் க்ரூப்/பூல் நண்பர்கள் ஒருசில நிமிடங்களில் உதவிடுவார்கள். இது ஆரோக்கியமாகத் தொடர்வதில் பல விஷயங்களை அறிந்திட முடிகிறது. இங்கே நான் எடுத்த சில கிளி வகைகளை அடையாளம் காண உதவிய விஜயாலயனுக்கு நன்றி. அதேபோல் முதலில் பயணத்திட்டத்தில் இல்லாதிருந்த ஜூராங் பூங்காவின் சிறப்பை எடுத்துச் சொல்லி போக வைத்த முத்துலெட்சுமிக்கும் நன்றி:)!

# 18. விடை கொடுக்கிறது ஜூராங்

(தொடரும்)
***

பி.கு:. பயப்பட வேண்டாம், இன்னும் இரண்டு பாகத்தில் பயணத் தொடரை முடித்து விடுவேன்:)!

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:

என் கேமரா பார்வையில் சிங்கப்பூர் - பயண அனுபவம் (பாகம்-1)

சின்ன நாடு.. பெரிய பேரு..-சிங்கப்பூர் பயண அனுபவம்(பாகம்-2)-படங்களுடன்

எல்லோருக்குமானது இவ்வுலகம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 3-படங்களுடன்)http://www.blogger.com/img/blank.gif

மீனம்மா - சென்டோசா, சிங்கப்பூர் (படங்களுடன் பாகம் 4)

டால்ஃபின் காட்சி - சிங்கப்பூர் (பாகம் 5)

ஆப்ரிக்கக் காடும் அழகுப் பறவைகளும் - ஜுராங் பூங்கா - சிங்கப்பூர் (பாகம்-6)

‘சதுரங்கம்’, ‘ஒருவேளை உணவு’ - 2010_ன் சிறந்த பனிரெண்டு சிறுகதைகளில்.. - ஒரு பகிர்வு (கீற்றினில்..)

2011-12-19T13:10:00.006+05:30

சில கதைகளை எழுத்தாளருக்காகவே வாசிப்போம். சிலசமயம் எழுதியவர் யார் என்று கவனிக்காமலே வாசிக்கத் துவங்குவோம். பாதி வாசிக்கையிலேயே நடையாலோ கருத்தாலோ ஈர்க்கப்பட்டு அவசரமாய் பக்கத்தைத் திருப்பி யார் எழுதியது எனப் பார்ப்போம். அப்படியான அனுபவமே முதன்முறை ஆனந்த் ராகவ் அவர்களின் எழுத்தை வாசித்தபோது எனக்குக் கிட்டியது. கதையின் பெயர் நினைவில் இல்லை. பலமாதங்கள் முன்னர் வடக்குவாசலில் வெளியானது. புதியதாக வாங்கிய காரை ஓட்டிச் செல்லும் ஒருவனது மனநிலையைப் பற்றியதானது. பிறகு விகடனில் அவர் கதைகள் வெளியானபோது எழுதியவரின் பெயருக்காகவே முதலில் வாசித்தேன். வாசகர்களைக் கதைக்குள் இழுக்கும் நடைக்குச் சொந்தக்காரர். சென்ற வருட சிறந்த பனிரெண்டு கதைகளில் ஆகச்சிறந்ததாக இவரது கதை தேர்வாகியிருப்பதோடு இரண்டு கதைகள் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் சிறப்பையும் பெறுகிறார். அக்கதைகள் குறித்த பகிர்வுக்கு முன் இத்தொகுப்பைக் குறித்துச் சிலவரிகள்.

1970-லிருந்து கடந்த 41 வருடங்களாக இலக்கிய சிந்தனை வானதிபதிப்பகத்தின் மூலமாக வெளியிட்டு வருவதே இந்தப் பனிரெண்டு சிறந்த சிறுகதைகள் தொகுப்பு. பிரதி மாதம் கடைசி சனிக்கிழமை மாலை சென்னை ஆழ்வார்பேட்டை ஸ்ரீனிவாச காந்தி மண்டபத்தில் இலக்கிய சிந்தனை அமைப்பின் கூட்டம் தவறாமல் நடைபெற்று வருகிறது. கூடுகிற வாசகர்களில் ஒருவர் கடந்த மாதத்தில் பல்வேறு இதழ்களில் வெளியான சிறுகதைகளிலிருந்து சிறந்த ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஆண்டு இறுதியில் புத்தகமாக 12 கதைகளையும் தொகுக்கும் முன், அதிலிருந்து ஒன்றைச் சிறந்ததாக தேர்ந்தெடுத்து அறிவிப்பதுடன், அனைத்துக் கதைகளுக்கும் மதிப்புரையும் வழங்கும் பணி ஒரு தேர்ந்த எழுத்தாளாருக்கோ அல்லது தீவிர இலக்கியத் திறானாய்வாளருக்கோ வழங்கப்படுகிறது. இந்த விவரங்களைத் தொகுப்பின் பதிப்புரை மற்றும் மதிப்புரையிலிருந்தே அறிய முடிந்தது. இம்மாதம் இப்பணியைச் சிறப்புற ஆற்றியிருப்பவர் மு. இராமநாதன் அவர்கள்.

சதுரங்கம் (ஆனந்த் ராகவ்), ‘அமுதசுரபி’ வெளியீடு: தாய்லாந்தின் எல்லையை எதிர்கொண்டபடி இருக்கும் மயாவடி எனும் பர்மிய நாட்டு எல்லையோர ராணுவ அவுட் போஸ்டில் முவங்தான், மின்டோன் ஆகிய இரண்டு முரட்டு அதிகாரிகளுக்கிடையேயான சதுரங்க ஆட்டம். எப்போதாவது அகப்படும் கேரன் படை கொரில்லாக்களுடன் சுபிட்சமில்லாத தம் நாட்டை விட்டுத் தாய்லாந்துக்குப் பிழைப்புத் தேடி தப்பியோடும் பர்மியரையும் சிறைப்படுத்துகிற இவர்கள், கைதிகளை எப்படி வெறித்தனமாகக் கொடுமை செய்கிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தும் ஒரு குறியீடாகச் சதுரங்க விளையாட்டைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

சதுரங்கத்தை இதுகாலமும் புத்திசாலித்தனம், சாதுர்யம் நிறைந்த ஒரு விளையாட்டாகப் பார்த்தும் போற்றியும் வந்த நம்மில் பலரும் இக்கதையை வாசித்த பின்னர் நிச்சயமாய் அதைவேறு பரிமாணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குவோம். உலகின் அத்தனை குற்றங்களுக்கும் பின்னான காய்நகர்த்தல்கள் எத்தனை கொடூரமானவை என்பது புரியவரும்.

“முன்னே பின்னே பக்கவாட்டில் என்று குதித்து போர்களத்தின் வீச்சை நாலு எட்டில் எட்டி விடும் அந்தக் காயின் ஓட்டத்தைக் கண்டுபிடித்தவன் நிச்சயம் குதிரை சவாரியின் அற்புத அனுபவத்தை உணர்ந்த ஒரு புத்திஜீவி. குதிரை ஓட்டியபடியே ஓடும் மனிதர்களை துரத்திச் சுட்டுக்கொல்லும் முவங்தானுக்குப் பிடித்தமான வசீகரமான விளையாட்டைச் சதுரங்கக் குதிரையைக் கண்டுபிடித்தவன் உணர்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.”

ஆண்டாண்டு காலமாகத் தொடரும் அதிகார வர்க்கத்தின் ஆணவத்தையும் போராட்டங்களைப் பற்றியதான அலட்சியம் மிகுந்த அவர்தம் எண்ணங்களையும் காட்டுகிறார்: “ராணுவத்திடம் பிடிபடும் சாத்தியக்கூறை மீறி எல்லை தாண்டுபவர்களின் எண்ணிக்கை குறையாமல் தொடர்வதும், உயிரைப் பயணம் வைத்து விடுதலை தேடும் வேட்கையும், முவங்தானால் புரிந்து கொள்ள முடிந்ததில்லை. நாற்பத்தி எட்டு வருட ராணுவ ஆட்சியின் குரூரமான அடக்கு முறைக்கு அடிபணிந்த, நசுக்கப்பட்ட சமூகம் அவனை அவ்வளவாக எதிர்த்ததில்லை. எப்போதாவது எழும் போராட்டக் க்ரல்களும் ஊர்வலங்களும், ஆர்ப்பரிப்பும், வெடிக்கும் துப்பாக்கிகளில் சிதறிப்போய் தெருவெங்கும் ரத்தம் சிந்திவிட்டு சொற்ப நாட்களுக்குள் அடங்கிப் போய்விடும்.”

சதுரங்கப் பலகையை உற்று நோக்கியபடி மேலும் தொடர்கிறார்: “ ஒரு ராணுவ வீரனாய் அவன் அந்நிய நாட்டு எதிரிகளை விட சொந்த நாட்டின் ஜனங்களைக் கொன்றது அதிகம். அதுவேறு வகையான சதுரங்க ஆட்டம். ஆயுத பலம் பொருந்திய ராணுவத்தினருக்கும், நிராயுதமாணிகளான ஜனநாயகம் விரும்பும் நாட்டு மக்களுக்கும் இடையே நடக்கும் நிரந்தர சதுரங்க ஆட்டம். எதிரணியின் தலைமையைச் சிறையிலடைத்து அவர்கள் ஆதரவாளர்களை நகரக் கூட அனுமதிக்காத அடக்குமுறை ஆட்டம்.”

ஆட்டத்தில் தோல்வியடையும் அதிகாரி ஆத்திரத்தில் சதுரங்கப் பலகையிருந்த மேஜையையே தூக்கியெறிகிறான். வென்றவனின் ஆர்ப்பரிப்பும் கொக்கரிப்பும் உச்சக்கட்டப் போர் கொடூரத்தை நோக்கி நகர்வதாகக் கதை முடிகிறது.

நம்பிக்கையூட்டும் படியாக இக்கதையின் முடிவு அமையாததற்கு பதில் சொல்லும் விதமாக மு. இராமநாதன் அவ்ர்கள் தன் மதிப்புரையில் எடுத்தாண்டிருக்கும் பி.ஏ. கிருஷ்ணனின் வரிகள் மறுக்க முடியாத உண்மையாக, “தருமம் வெல்வதும், சூது தோற்பதும் மனிதனின் நிறைவேறாத ஆசைகளில் முக்கியமானது... ஆனால் வெட்ட வெட்ட வளரும் தலைகள் சூதினுடையது.. தருமம் வெல்ல இன்னும் பலநாட்கள் ஆகும் என்பது பற்றி ஒரு நல்ல சிறுகதை கோடி காட்டிவிடும்”!

ஒருவேளை உணவு (பாவண்ணன்), ‘வடக்குவாசல்’ வெளியீடு: பெருநகரங்களில் ‘ஹெளஸ் கீப்பிங்’ எனும் சொல்லோடு வேலைக்கு எடுக்கப்படும் அடித்தட்டு பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களை வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் ஆசிரியர்: “ஒப்பந்தக் காரர்களிடம் எப்போதும் இரண்டு தூண்டில்கள் உண்டு. கிராமத்தில் வாழ வழியில்லாமல் நகரை நோக்கி வருகிற, உடலுழைப்பாளர்களை நோக்கி ஒரு தூண்டில் எப்போதும் நீண்டிருக்கும். வசதியில்லாத காரணத்தால் நகரத்திலேயே பள்ளியிறுதிப் படிப்போடு கல்வியை முடித்துவிட்டு எதிர்காலம் குறித்த அச்சத்தோடு உலவிக் கொண்டிருக்கும் இளைஞர்களையும் இளம்பெண்களையும் ஈர்க்கும் வகையில் மற்றொரு தூண்டில் நீண்டிருக்கும்.”

கதைசொல்லி பேருந்து நிறுத்தத்தில் தான் சந்திக்க நேரும் சாவித்திரி எனும் பெண்மணி, ஜி எம் குவார்டர்ஸில் வேலை செய்வதை அறிய வருகிறார். நாளடைவில் அவள் நட்புடன் தன்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் நிகழ்வுகளின் மூலமாக ஒருவேளை உணவுக்காக இவர்கள் எப்படி சுயமரியாதை மறந்து வாழ வேண்டிய சூழலில் என்பதையும் பணம் என்கிற ஒரேயொரு விஷயத்தில் மேம்பட்டு விட்டதால் மனிதர் மனிதரை எப்படியெல்லாம் கீழ்தரமாக நடத்தவும் பேசவும் துணிகிறார்கள் என்பதையும் சொல்வதாகக் கதை அமைந்துள்ளது. சாவித்திரி சொல்லுகிறாள்: “ஒருவேளை சோத்துக்கூட வழியில்லன்னுதான இந்த வேலைக்கு வந்தம். மானம் ரோசம்லாம் பாத்தா எங்க போயி நிக்கறதுன்னு பல்ல கடிச்சினு போயிடுவேன்.”

“சிலர் வருமானம் உணவுத் தேவையைத் தாண்டி, இன்னும் பல தேவைகளையும் தீர்த்து வைக்கும் அளவுக்கு சக்தியுள்ளதாக இருக்கிறது. அப்படிப்பட்டவர்கள் உரையாடலில் உணவைப் பற்றிய பேச்சே இடம் பெறுவதில்லை. வீடு, வாசல், வாகனம், சொத்து எனப் பல திசைகளில் உணவைத் தாண்டிய தேவைகளை நோக்கி விரிந்து போகிறது. சிலர் வருமானம் உணவுத் தேவையைத் தீர்த்துக் கொள்ளவே முடியாதபடி பற்றாக்குறையாக இருக்கிறது. அவர்கள் மன ஆழத்தில் உள்ளூர உணவைப் பற்றிய அச்சம் எப்போதும் நெருப்பாக கொழுந்துவிட்டு எரிந்தபடியே இருக்கிறது.” விவரிக்கும் கதை சொல்லிக்கு மேல்வர்க்கம் இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் விதத்தைப் பார்த்து ஏற்படுகிற நடுக்கம் நமக்கும் பரவுகிறது.

வூடு (பாரதி தம்பி) ‘ஆனந்த விகடன்’ வெளியீடு: மனிதனுக்குப் பிறப்பு என்பது ஒரே விதமாகதான் நடக்கிறது. வறுமை என்பது தொப்புள் கொடியோடு சேர்ந்தா வருகிறது? அப்படித்தான் என்றால் எங்கோ பிழை இருக்கிறது.

பரந்த இவ்வானின் கீழ் தம் வீடென சொல்லிக்கொள்ள ஓரங்குல இடமும் அற்று வீதியோரத்தில் வாழ்க்கை நடத்தும் குடும்பம் ஒன்று. அதன் தலைவன் திறக்கப்படாத கட்டணக் கழிப்பறையில் தன் குடும்பத்தை மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு குடியேற்றுகிறான். அங்கேயே பால் காய்ச்சுகிறார்கள். வீட்டின் தனிமையை, தமது என்பதன் உரிமையை ரசித்து ருசிக்கிற குடும்பம் மீண்டும் வீதிக்கே வருவதே கதை. சிறுவன் ஜஸ்டிஸை முன் வைத்துக் கதை நகர்கிறது.

குறையொன்றுமில்லை (ஜோதிநகர் சிவாஜி கிருஷ்ணா) , கல்கி வெளியீடு: எந்த அடிப்படை வசதிகளையும் செய்யாது அரசு புறக்கணிக்கும் கிராமங்களில் நூறுசதவிகிதம் வாக்குப் பதிவாவதும் அவர்களை மதிக்க அரசு தவறுவதும் இந்த நாட்டின் சாபக்கேடுகளில் ஒன்று. அப்படியான ஒரு மலைக் கிராமத்துக்கு தேர்தல் சமயத்தில் வந்து சேரும் வாக்குச்சாவடி அதிகாரிகளுக்கு எந்த வசதிக் குறைவும் வராது பார்த்துக் கொள்கின்றனர் அப்பாவி மக்கள். அந்தத் தேர்தலில் ஒரேயொரு வாக்கு மட்டும் குறைந்து போனதின் காரணம் கலங்க வைப்பதாக.

நான்கு கதைகளைப் பற்றி மட்டும் இங்கு பகிர்ந்து கொண்டுள்ளேன். இவற்றுடன் ஆனந்த் ராகவ் எழுதிய ‘தரை தொடும் விமானங்கள்’ உட்பட செ. செண்பக கண்ணு, மாதங்கி, ஜெய் விஜய், சீதா ரவி, பாமதி மைந்தன், இராம. முத்து கணேசன், மலர் மன்னன் ஆகியோர் எழுதியதுமாக, ஒவ்வொரு மாதத்துக்கும் ஒன்றெனும் கணக்கில் பனிரெண்டு கதைகள் தொகுக்கப் பட்டுள்ளன. பனிரெண்டு எழுத்தாளர்களுக்கும், கதைகளை வெளியிட்டப் பத்திரிகைகளுக்கும் வாழ்த்துகள். இலக்கிய சிந்தனை அமைப்பின் சேவைக்கும் வானதிப் பதிப்பகத்துக்கும் பாராட்டுக்கள். இந்த வருடம், 2011-ன் சிறந்த கதைகளின் தொகுப்புக்காகக் காத்திருப்போம்.
***

சதுரங்கம் - இலக்கியச் சிந்தனை 2010ஆம் ஆண்டின் பன்னிரண்டு சிறந்த சிறுகதைகள்

விலை ரூ:60. பக்கங்கள்: 154.

வெளியீடு: வானதி பதிப்பகம்.

சென்னையில் கிடைக்கும் இடம்: -ந்யூ புக் லேன்ட், தி.நகர் [தொலைபேசி: 28158171, 28156006].
***

17 டிசம்பர் 2011, கீற்று இணைய இதழில், நன்றி கீற்று!

சந்திரனைத் தொட்டது யார்? - Lunar Eclipse 2011 - கிரகணப் படங்கள் - பெங்களூரிலிருந்து..

2011-12-10T23:50:00.007+05:30

# 1

நேற்று மாலை கார்த்திகை நிறைநிலா. இன்று மாலையிலோ கிரகணப் பிறைநிலா. ஆறு மணி பதினான்கு நிமிடத்தில் ஆரம்பித்து, மெல்ல மெல்லக் கீழிருந்து மேலாக இடமிருந்து வலமாகத் தேய்ந்து எட்டு மணி இரண்டு நிமிடத்தில் முழுமையாக மறைந்து மறுபடியும் கீழிருந்து மேலாகவே வலமிருந்து இடமாக வளர்ந்த இச்சந்திரக் கிரகணமே இதுகாலமும் வந்தவற்றில் நீண்ட ஒன்றாகுமாம் அடுத்து 2018-ல் வரவிருக்கும் கிரகணம் வரை.

# 2 ஃப்ளிக்கர் தளத்தில் நேற்றுப் பதிந்த கார்த்திகை முழுநிலவு

இன்று:

# 3 கண் முன்னே தேயும் அற்புதம்

முன் நேரத்தில் தேயும் நிலவை யூரோப், ஆப்ரிக்கா, தென் அமெரிக்கா, அண்டார்டிகா ஆகிய நாடுகள் பார்க்க முடிந்திருக்காதாம் சந்திரன் உதிக்கும் நேரம் வந்திருக்காததால். இந்தியாவின் எல்லாப் பாகங்களிலிருந்தும் நன்கு பார்க்கமுடியுமென்று சொல்லப்பட்டாலும் மேகங்கள் மனது வைக்காவிட்டால் முடியாதே:)! ஆம், எட்டாவது தளத்துக் குளிரில், மூடிய வானைக் கழுத்து வலிக்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் மேல் இரக்கம் கொண்டு மேகங்கள் போனால் போகுதென அவ்வப்போது கொஞ்சமே கொஞ்சம் நகர்ந்து நிலவைக் காண்பித்துக் கண்ணாமூச்சி ஆடிக் கொண்டிருந்தன.

# 4 முகில்களின் கருணையில்..
இதற்கடுத்து பதிவின் முதல் படத்தையும் முடித்து 15 நிமிடங்களாகியும் அடர்த்தியாக நிலவை மூடிக் கொண்டு ‘அவ்வளவுதான்’கட்டு மூட்டையை’ எனச் சொல்லி விட்டது மேகக்கூட்டம்:(! இதனால் வளரும் நிலவைப் படிப்படியாக பிடிக்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டேன்.

மறுபடி முழு நிலவாகும் நேரத்துக்குச் சிலமணித்துளிகள் முன்னே சரியாக மேலே சென்ற போது...

# 5

# 6

# 7 பூமியின் நிழல் விட்டு விலக மீண்டும் வட்ட நிலாவாக..

இப்படியொரு அதி பிரகாசமான நிலவைக் கண்டதேயில்லை என சொல்லும்படியாக இருந்தது கிரகணம் முடிந்த உடன் ஒளிர்ந்த நிலவு:

# 8

அதுவரை சுற்றிச் சுற்றி வந்த மேகக் கூட்டம் இந்தப் பிரகாசத்தின் அருகில் நிற்க முடியாமலோ என்னவோ ஒருவித அதிர்ச்சி கலந்த வேகத்துடன் விலக ஆரம்பித்தன. அப்போது அவை வானில் வரிசை கட்டி நகன்ற கோணத்தைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும். 18-55mm லென்ஸை உடன் எடுத்துச் சென்றிராததால் படமாக்க இயலவில்லை.

நேர்த்தியான படங்கள் என சொல்ல மாட்டேன். அப்பெச்சர் மோடிலிருந்து இப்போது மேனுவல் மோடிலுமாக முயன்ற பரிசோதனை முயற்சிகளில் சிலபடங்கள் திருப்திகரமாக இல்லைதான். இருந்தாலும் ஒரு அற்புத நிகழ்வைப் படமாக்கிய திருப்தி. சூரியனுக்கும் சந்திரனுக்கும் நடுவில் பூமி வருகிற இப்பொழுதில், [தலைப்புக்கான பதில்:)] பூமியின் நிழலால் நிலவு இப்படித் தேய்ந்து மறைந்து மீண்டும் முழுமையாகத் தெரிகிற சந்திர கிரகணத்தை மீண்டும் காண நாம் 27/28 ஜூலை 2018 வரைக் காத்திருக்க வேண்டுமாம்.
***

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:
1. என்றும் உள்ளது ஒரேநிலா..நேற்று மட்டும் அபூர்வநிலா.. - SUPERMOON
2. சித்ரா பெளர்ணமியும் நிலாச் சோறு நினைவுகளும்..

ஆப்ரிக்கக் காடும் அழகுப் பறவைகளும் - ஜுராங் பூங்கா - சிங்கப்பூர் (பாகம்-6)

2011-12-07T13:25:00.006+05:30

பீடு நடை போடும் மயில், சிறகைச் சிலிர்க்கும் வான்கோழி, வீட்டுக்கு வரும் பக்பக் புறாக்கள் கீச்கீச் மைனாக்கள் எனப் பறவைகளைப் படம் எடுப்பதென்றால் படுகுஷியாகி விடும் என்னை, 20 ஹெக்டேர் பரப்பளவிலிருக்கும் பறவைப்பூங்காவில் கொண்டு விட்டால் என்னாகும்:)? விடைதான் இப்பதிவும், வரவிருக்கும் அடுத்த பாகமும்!!

# 1.மயில் போல... புறா ஒண்ணு...

[Victoria Crowned Pigeon]

சிங்கப்பூரின் ஜூராங் பறவைகள் பூங்கா 380 வகைகளில் 5000 பறவைகளைப் பராமரிக்கிறது என்றால் ஆச்சரியமாய் இருக்கிறதில்லையா? அதுவும் இயற்கையான சூழலிலேயே என்பதுதான் விசேஷம். ஏவியரி எனப்படும் உயர்ந்த மரங்களையும் உள்ளடக்கிய பிரமாண்டக் கூண்டுகளில் பறவைகள் வெளியேறியும் விடாமல் அதே நேரம் சுதந்திரமாக இயற்கையின் மழை வெயில் இடி மின்னல் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்தபடி வாழுகின்றன.

பூங்காவின் எந்தெந்த இடத்தில் என்னென்ன வகைப் பறவைகள் உள்ளன என்பதற்கான தெளிவான வரைபடம் நுழைவுச் சீட்டு வாங்குமிடத்தில் தந்து விடுகிறார்கள்.

# 2. பறவைகள் பலவிதம்

உள்ளே நுழைந்ததும் வரவேற்றது பேரட் பேரடைஸ். காக்கட்டூ, மக்கா, ஸ்கார்லெட், சன் பாரகீட், எலக்டஸ், ஜுவினைல் கிளிகளின் சத்தம் இடத்தையே ரம்மியமாக்கியது. வந்து கவனிக்கிறோமெனக் கையசைத்து விட்டு பனோரெயிலில் ஏறினோம்.

# 3. கிளிகள் கையில் கிளிகள்

மூன்று ஸ்டேஷன்களில் நிறுத்தம் கொண்ட இந்த பனோ ரயில் தொடர்ந்து சுற்றியபடி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் இறங்கி [நடக்க முடிகிற அளவு:)]அதன் சுற்று வட்டாரத்தில் இருக்கும் பறவைகளை ரசித்து விட்டு ரயில் அடுத்த ரவுண்ட் வரும் போது ஏறிக் கொள்ளலாம்.

# 4. பனோ ரயில்

முதல் நிறுத்தத்தில் இறங்கிய போது ஆச்சரியப்படுத்தியது அத்தனை வகைப் பறவைகள் நிரம்பிய இடத்தில், உலகில் எத்தனை எத்தனையோ பறவைகள் இருக்கையில் நம்ம தேசியப் பறவைக்கு செய்து வைத்திருந்த மலர் அலங்கார மரியாதை:

# 5. அட நம்ம மயிலு...

# 6. ராணி மகராணி [Victoria Crowned Pigeon]
மாடப்புறா இல்லை. மகுடம் தரித்த புறா. பிரிட்டிஷ் ராணியின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. இவை மிகப் பெரிய ‘வாக் இன்’ ஏவியரியில் பராமரிக்கப்படுவதால் நாம் உள்ளேயே சென்று இப்படி ரொம்ப அருகாமையில் இருந்து படம் எடுக்க முடிகிறது.

# 7. மகுடத்தில் வித்தியாசம்
ஆண் பெண் இரண்டுமே ஒரே மாதிரித் தோற்றத்திலிருக்குமென சொல்லப்பட்டாலும் கொண்டை அமைப்பில் வித்தியாசத்தைப் பார்க்க முடிந்தது (கவனிக்க # படம் 1: மயில் போல..).

# 8. ஹார்ன் பில்
நாலைந்து மரங்கள் அடங்கிய மாபெரும் கூண்டில் இரண்டே பறவைகள். வலைக்கம்பிக்குள் கேமராவின் லென்ஸ் நுழையவில்லை:(! எடுத்த பலவற்றில் தேறிய ஒன்றே இது.

ராட்சத பருந்து, நீந்தும் அன்னங்கள், பெலிகன்கள், கூட்டமாக ஏரியினுள் வெள்ளை மற்றும் ஆரஞ்சு ஃப்ளெமிங்கோ என எண்ணற்ற வகைப் பறவைகள். தூரம், நேரமின்மை காரணமாக அருகில் சென்று பார்க்க இயலாதவையுடன் ஏற்கனவே இறங்கிப் பார்த்தவற்றையும் பறவைப் பார்வையில் பனோரயிலில் இருந்து ரசிக்க முடிகிறது.

அதிலும் கீழ்வரும் முதல் மூன்று (# ) வேகமாய் விரைந்த மோனா ரயிலிலிருந்து எடுத்தவை:

# 9. ஆஸ்திரேலியன் பெலிகன் [உன்னைப் போல் ஒருவன்:)?]

# 10 வெள்ளை ஃப்ளெமிங்கோ கூட்டம்

# 11. ஆரஞ்சு வண்ணத்தில்..

# 12. வெள்ளையம்மா

ஒற்றைக்காலில் தவம்

# 13. அழகி (Orange Flemingo)

மடை வாத்து / Wood Duck or Carolina Duck:
வட அமெரிக்காவில் அதிகமாகக் காணப்படும் வகை இவை.

# 14. அசந்த தூக்கத்தில் ஒன்று

# 15. அரைத் தூக்கத்தில் ஒன்று

# 16. அட்டென்ஷனில் ஒன்று

இவை வேறு வகை. வெள்ளை முகங்கொண்ட பழுப்பு வாத்துகள். தொலைவிலிருந்த குட்டையருகே நின்றிருந்தன. அத்தனை தெளிவில்லா விட்டாலும் பார்வைக்காகப் பதிந்துள்ளேன்:

# 17. பழுப்பு வாத்துக்கள்

ஆப்பிரிக்க நீர்வீழ்ச்சிப் பகுதியாக வடிவமைக்கப்பட்ட இடம் வெகு அழகு. இது இரண்டாவது நிறுத்தத்தில் வருகிறது.

# 18. வரவேற்கிறது

செயற்கை நீர்வீழ்ச்சி சுமார் 30 மீட்டர் அதாவது நூறடிக்கும் மேலான உயரத்திலிருந்து விழுகிறது:

# 19. தீம்தனனா தீம்தனனா
‘ச்சோ’ என அருவியின் சத்தம் அமைதியான காட்டில் எதிரொலிக்க அங்கொரு அருமையான இசைக் கச்சேரியே நடந்து கொண்டிருந்தது. மனமின்றியே நகர வேண்டியதாயிற்று.

பழங்குடி ஆப்ரிக்க மனிதர்களைத் தத்ரூபமாகக் காட்டும் சிலைகளும் ஆங்காங்கே உள்ளன:

# 20. சூரியனே கடிகாரம். கிளம்பி விட்டார்கள் வேலைக்கு..

# 21. ஈட்டியோடு காட்டு வீரன்

# 22. கூடாரத்தில் கால் நீட்டி..

# 23. போர்களத்தில் புயலாகி..

முழுப் பூங்காவையும் முழுமையாக ரசிக்க முழுநாள் போதாது. குறிப்பிட்ட நேரங்களில் கிளி ஷோவும் உண்டு. சிறுகுழந்தைகளைக் குஷிப் படுத்துக் கூடியது. ரயிலில் செல்லுகையில் அதற்காக அரங்கில் கூடியிருந்தவர்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் அதில் அத்தனை ஆர்வம் எங்களுக்கு இருக்கவில்லை. அந்நேரத்தில் முடிந்தவை சுற்றிப் பலவிதப் பறவைகளை அருகாமையில் ரசிப்பதையே விரும்பினோம். நேரம் செல்லச் செல்ல கால்கள் கெஞ்ச ஆரம்பித்து விட்டன.

அதைத் தவிர்க்க சிலர் கைட்கள் கொண்ட ட்ராமில் செல்கிறார்கள். சிலர் இப்படி வாடகைக்கு வண்டியை எடுத்துக் கொண்டுச் சுற்றுகிறார்கள்:

# 24. இது எப்படி இருக்கு:)?

# 25. ஓங்கி வளர்ந்த காடு

பொதுவாகப் பெங்களூர் பூங்காக்கள் பலவற்றிலும் தனிமரங்களைப் படமாக்குவதில் ஆர்வம் காட்டுகிற எனக்கு அங்கிருந்த நெடிந்துயர்ந்த மழைக்காட்டு மரங்கள் வியப்பைத் தந்தன. இதைவிடவும் அடர்த்தியான காட்டுக்குள் நீண்ட நேர இரவு நடை அனுபவம் காத்திருப்பதை அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. கிளம்பி நைட் சஃபாரி வந்து சேர்ந்தோம்.

(தொடரும்)

பி.கு: ‘அப்போ கிளிகள்?’ பேரட் பேரடஸைக் காண்பிக்காமல் ஜூராங் பகிர்வை முடிக்க முடியுமா? முதல் பத்தியில் சொன்னது போல அடுத்த பாகத்தில் உங்களைச் சந்திக்க வரும் அழகுக் கிளிகள்:)! பிறகே நைட் சஃபாரி.]
***

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:

என் கேமரா பார்வையில் சிங்கப்பூர் - பயண அனுபவம் (பாகம்-1)

சின்ன நாடு.. பெரிய பேரு..-சிங்கப்பூர் பயண அனுபவம்(பாகம்-2)-படங்களுடன்

எல்லோருக்குமானது இவ்வுலகம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 3-படங்களுடன்)

மீனம்மா - சென்டோசா, சிங்கப்பூர் (படங்களுடன் பாகம் 4)

டால்ஃபின் காட்சி - சிங்கப்பூர் (பாகம் 5)

அழகன் - நவீன விருட்சத்தில்..

2011-12-05T08:20:00.000+05:30

அந்தக் கனவில்
அவன் அழகாகத் தெரிந்தான்
கழுத்து நிறையப் பதக்கங்களுடன்
வெற்றிகளைக் குவித்திருந்தான்

ஒரு கனவில்
அவனை இந்திரன் சந்திரன் என்றனர்
மெத்தப் படித்த மேதாவி என்றனர்
அவன் முகத்தின் பொலிவு கண்டு
அவன் கண்களே கூசின

தனி விமானத்தில் உலகம் சுற்றிய
நீண்ட கனவொன்றில்
அவன் கம்பீரம் கூடியிருந்தது

தன் இருபத்தெட்டு மாடிவீட்டின்
மேல்தளத்துத் தோட்டத்தில்
காலைத் தேநீர் பருகிய கனவில்
மேகங்கள்
முற்றுகையிட்டுக் கொண்டாடின
அவன் அந்தஸ்தை

கனவுகள் தந்த சந்தோஷங்களுடனே
புலர்ந்தன தினம் பொழுதுகள்

இப்போதெல்லாம்
அவற்றுக்காகவே
சீக்கிரமாய் உறங்கச் செல்கிறான்

நிஜம் தொடாத நிகழ்வுகள் ஓடிய
திரை தந்தப் போதையில்
பகல் கனவும் பழக்கமாயிற்று

பலிக்குமெனச் சொல்லப்பட்ட
பகல் கனவுகளில்
மறந்தும் ஒருதுளி வியர்வை
வெளியேறிடாமல்
மேனி மினுமினுப்பைப்
பாதுகாத்துக் கொண்டான்

நிஜத்தை மட்டுமே பிரதிபலிக்கிற
அறைநிலைக்கண்ணாடி
தன் நிலைப்பாட்டை
மாற்றிக் கொள்ள இயலா
சகிப்புடன்
காட்டிக் கொண்டிருந்தது
விழிசெருக வாய் திறந்து
கனவில் கிடந்தவனை

அவலட்சணத்தின்
மொத்த இலக்கணமாக.
***

14 நவம்பர் 2011 நவீன விருட்சம் இதழில்.., நன்றி நவீன விருட்சம்.

உன்னைப் போல் ஒருவன் - PiT - டிசம்பர் 2011 போட்டி

2011-12-01T16:17:00.009+05:30

இரட்டை. ஆனால் ஒரே மாதிரியான இரண்டு.

ட்வின்ஸ். ஆமாம், ஒன்றைப் போல ஒன்று.

புரிந்திருக்குமே இப்போது தலைப்பு? ‘உன்னைப் போல் ஒருவன்’:)!

மூன்று வருடங்கள் முன்னர் ‘ஜோடி’ என ஒரு தலைப்பு தரப்பட்டது ஒரு சிலரின் நினைவுக்கு வரலாம். இரண்டு வேறு வேறு விஷயங்கள் ஜோடி போட்டு ஜாலியாகக் கை கோர்த்துக் கொள்ளலாம். இந்தத் தலைப்புக்கு அது கூடாது. அச்சிலே வார்த்த மாதிரி இல்லையானாலும் ‘அட ஆமா அவனைப் போலவே இவன்’ என சொல்லும்படியாக இருக்க வேண்டும்.

படத்தில் இரட்டையரே பிரதானமாகத் தெரிய வேண்டும்.

ஃபோட்டோஷாப் மிரரிங் உதவியோடு சப்ஜெக்ட் டபுளேக்ட் (டபுள் ரோல்) செய்யாமல் இயல்பான இரட்டையராக இருக்க வேண்டியதும் அவசியம்.

சில மாதிரிப் படங்களைப் பார்க்கலாமா?

# 1) “நான் அவனில்லை”

# 2) 24 + 24 கேரட்

# 3) பூக்குட்டிகள்

# 4) பல்லவ ராஜாவின் பரிவார யானைகள்

# 5) “ஆறு வித்தியாசமா.. சான்ஸே இல்லை..”

# 6) கல் இருக்கு, ஆள் இல்லை..

# 7) ஒரு கொடியில்..

# 8) ஒன்றைப் போல் ஒன்று

# 9)‘என்னை யார் என்று எண்ணி எண்ணி நீ பார்க்கிறாய்...?’

# 10) யாரைப் போல யாரு?

இத்துடன் கீழ்வரும் ஜீவ்ஸ், கருவாயன், சர்வேசன் ஆகியோரது அழகான படங்களையும் மாதிரிக்கு முன்வைத்து, நடுவராக PiT தளத்தில் வெளியிட்ட அறிவிப்புப் பதிவையே இங்கும் பகிர்ந்துள்ளேன்:

கோதாவில் குதிக்கப் போகும் இரட்டையரை இங்கே வரவேற்கக் காத்திருக்கிறது PiT.

படங்கள் வந்து சேரவேண்டியக் கடைசித் தேதி 15 டிசம்பர் 2011.

29 நவம்பர் 2011 ஃப்ளிக்கர் தளத்தில் பகிர்ந்திருந்த தங்க மீன்களை தன் Explore பக்கத்தில் ஃப்ளிக்கர் தேர்ந்தெடுத்து வெளியிட்டிருந்ததை உங்களுடன் பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி:

*****

நட்சத்திர வாரமும் நன்றி நவிலும் நேரமும்

2011-11-27T21:03:00.010+05:30

கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் கடந்து விட்டது வாரம். வாய்ப்பு வந்த வேளையில் சேமிப்பில் இருந்த சில பதிவுகளை மட்டுமே நம்பிச் சரி என ஏற்றுக் கொண்டாலும் ஒருவித மலைப்பு இருக்கவே செய்தது. ஆயினும் சராசரியாகத் தினம் இரண்டு என்ற விகிதத்தில் இத்துடன் 16 இடுகைகள் அளிக்க முடிந்தது என்றால் அது நண்பர்களின் ஊக்கத்தினாலும், நட்சத்திரமாகப் பொறுப்பேற்றது அறிந்து வழக்கமாக வராதவர்கள் கூட தேடி வந்து முதல் பதிவில் அளித்த வாழ்த்துகள் தந்த பலத்தினாலுமே.

இவ்வார முன்னணி இருபது வலைப்பதிவுகளில் அதிக பார்வையாளர்களைப் பெற்று முதலிடத்தில் முத்துச்சரம். எதிர்பாராதது. வாழ்த்தியிருந்தார் இன்றைய பதிவில் நண்பர் ஒருவர். ஒருநாள் முதல்வர் போலக் கிடைத்த இந்த ஒருவாரச் சிறப்புக்குக் காரணம் முகப்பில் தனிக்கவனம், இடுகைகளின் எண்ணிக்கை, நண்பர்களின் ஆதரவு ஆகியவையே. கூகுள் ஸ்டாட்ஸ் தினம் சில ஆயிரங்களில் காட்டியப் பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கைச் சற்று மிரளவே வைத்தது. இந்த இடத்தின் புரிதல் சரிவர இன்றிப் பெரிய திட்டமிடலும் இல்லாமல் தொடங்கியிருந்த வேளையில் மாலை நேரப் பதிவுகளாக 3 நாட்கள் பயணக்கட்டுரையைப் புகைப்படங்களுடன் பகிர்ந்த போது ‘நட்சத்திர வாரத்தில் ஒரே மாதிரியான அதுவும் புகைப்படங்களாகவே வேண்டாமே’ என அன்புடன் அறிவுறுத்திய உரிமையுடன் கேட்டுக் கொண்ட நட்புகளுக்கு என் சிறப்பு நன்றி. ஆம், அதிகம்பேர்கள் ரசித்தாலும், புகைப்படங்களை எப்போது வேண்டுமானாலும் பகிரலாம்தான். எழுதும் எண்ணத்தில் குறிப்புகளோடு நிறுத்தியிருந்த பதிவுகளை வேகமாகச் செயல்பட்டு எழுதிப் பதிந்தேன். நள்ளிரவில் பெற்றோம்.. இன்னும்.. ; இவர்களுக்குப் பூங்கொத்து இரண்டுமே மனதுக்கு நிறைவாக. நிறைவு நாளான இன்று வெளியாகியுள்ள தினமணி கதிர் சிறுகதையும் சமூகத்துக்கான இன்னொரு பதிவாக அமைந்ததில் திருப்தி.

வாசிப்பின் மீதான நேசம் மக்களுக்கு வற்றிவிடவில்லை எனக்காட்டுவதாக அமைந்திருந்தன வாழ்வை வளமாக்கும் புத்தகங்கள், புத்தகக் கண்காட்சிப் பதிவு ஆகியன பெற்ற பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை. மலரும் நினைவுகளுடன், குறும்பட விமர்சனம், கவிதை, வாசிப்பனுபவம், புகைப்படக் கலையை வளர்க்கும் PiT என இயன்றவரை (மீள்பதிவுகள் இன்றி) மாறுபட்டப் பதிவுகளைப் பகிர்ந்ததாகவே என் வரையில் எண்ணுகிறேன்.

வாய்ப்பளித்த தமிழ்மணத்துக்கும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி!

*****

கற்க-கற்பிக்க-கற்க “தமிழில் புகைப்படக்கலை”

2011-11-27T15:55:00.002+05:30

டிஜிட்டல் புரட்சி புகைப்படக்கலையைப் பொறுத்தவரை ஏற்படுத்தியிருக்கும் மாற்றம் பிரமாண்டமானது. ரோல் ஃப்லிமை வாங்கி 36 (அதற்கும் முந்தைய காலத்தில் 12) படங்களே எனப் பார்த்து பார்த்து எடுத்து, ஸ்டுடியோவில் “நன்றாக வந்தவை மட்டும்” எனும் குறிப்போடு பிரிண்ட் போடக் கொடுத்து... அந்தக் காலமெல்லாம் போயே போச்சு. ஒரு படம் நல்ல வரணுமா? “தட்டு ராசா தட்டு” எனத் தொடர்ந்து கேமராவை தட்டிக்கிட்டே இருக்கலாம். எந்தக் கட்டுப்பாடுமின்றி செல்லுமிடங்களில் ( நம் கேமராவின் மெமரி கார்ட் கொள்ளளவைப் பொறுத்து) எத்தனை படங்கள் வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம். வீட்டில் விசேஷமா, கேமரா மேனை கூப்பிட்டாகும் கட்டாயங்கள் இல்லை. நினைவுகளை சந்தோஷமாகப் பத்திரப்படுத்துகின்றன குடும்பங்கள். படம் பிடிப்பது, பிரதி எடுப்பது இவை தம் வருமானத்துக்கு ஆடம்பரம் என்பது போய் அனைத்து தரப்பினருக்கும் எட்டும் கனியாகியிருப்பது டிஜிட்டலின் இன்னொரு சிறப்பு. எளிய முறையில் கையாள வசதியாக பாயின்ட் அண்ட் ஷூட் கேமராக்கள். அதுவுமின்றி பத்திரிகை, மருத்துவம், சுற்றுலா, விளையாட்டு, விளம்பரம், விஞ்ஞானம் முதல் விண்வெளி வரை இக்கலை இல்லாத துறைகளே இல்லை எனலாம். பதிவர்களைப் பொறுத்த வரையில் செல்லும் நிகழ்வுகளைப் படங்களுடன் பகிரவேண்டிய அவசியமும் ஆவலும் இருக்கிறது.

ஆனால் எடுக்கிற படங்களைச் சிறப்பாக எடுக்கிறோமா? என்ன தவறுகள் செய்கிறோம்? ஒரு கேமராவில் தரப்பட்டிருக்கும் பலவிதமான வசதிகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்துகிறோமா? அவரவரின் தேவைகள் என்ன? அதற்கு என்ன வகையான கேமரா சிறந்தது? இன்னும் நம் திறனை மேம்படுத்திக் கொள்ள என்ன செய்யலாம்? இவற்றை எல்லாம் எளிய தமிழில் புரியும் வகையில் கற்றுத் தரும் திறனில்தான் “தமிழில் புகைப்படக்கலை” Phototography-in-Tamil (சுருக்கமாக PiT) தளம் பிற புகைப்படக்கலை தளங்களிலிருந்து மாறுபட்டு நிற்கிறது. இங்கு படங்களை மேம்படுத்தும் ஃபோட்டோஷாப் நுணுக்கங்களை மட்டும் சொல்லித் தராமல் மேல் சொன்னவற்றையும் விளக்குவதாலேயே 800 பேர்கள் தொடர, ரீடரில் தொடருபவர் 1160-யைத் தாண்டி வளர்ந்தபடி இருக்கிறது. புதுப்பதிவுகள் இல்லாத நாளிலும் குறைந்த பட்சம் நாளொன்றுக்கு 300 பார்வையாளர்களைப் பெற்றபடி உள்ளது.

இத்தளம் குறித்து பதிவுலகில் அனைவரும் நன்கறிந்திருப்பினும் புதிதாக வருபவரும், ஏன் பதிவராகி ஓரிரு வருடங்கள் கடந்த சிலரும் கூட ‘PiT என்றால் என்ன? ஏதோ மாசாமாசம் அதுக்கு போட்டின்னுல்லாம் பதிவு போடுறீங்களே?’ என என்னிடம் கேட்டிருக்கிறார்கள். அவர் போன்றவருக்காகவும் சமீபத்தில் இணைந்தவருக்காகவும் இப்பதிவென்று கொள்ளலாம். இதன் ஆரம்பக்கால வரலாறையும் சற்றேத் திரும்பிப் பார்க்கலாம்.

“கற்க-கற்பிக்க-கற்க” (learn-teach-learn) எனும் நோக்கத்துடன் ஆர்வமுள்ள திறமையான நண்பர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு ஜூன் 2007-ல் ஓசைச் செல்லா மற்றும் ஜீவ்ஸ் ஆகியோர் ஆரம்பித்ததே இத்தளம். பலரும் இணைந்து பணியாற்றிய களத்தில் ஓசைச்செல்லா, CVR, தீபா போன்றோர் பணிச்சுமையால் தொடர்ந்து செயலாற்ற இயலாத நிலையில் விலகிச் சென்று விட்டாலும் ஆரம்பத்திலிருந்து தளத்தைச் சிறப்பாகக் கொண்டு சென்றபடி இருப்பவர்கள் சர்வேசன், கருவாயன், நாதாஸ், ஆனந்த், ஜீவ்ஸ் ஆகியோர். சமீபத்தில் இணைந்தவர்களாக MQN, Anton மற்றும் நான். இக்கலையானது முடிவற்ற கற்றலை உடையது. உறுப்பினர்கள் தாங்கள் தொடர்ந்து பரீட்சிக்கும், கற்றுக் கொள்ளும் விஷயங்களைப் படிப்படியான விளக்கங்களுடன் பகிர்வதே PiT பாடங்களின் சிறப்பு.

பாடப் பகிர்வுகளோடு நின்றிடாமல் தமிழர்களிடையே இக்கலையின் மீதான் ஆர்வம் தொடர்ந்து வளர PiT நடத்தும் மாதாந்திரப் போட்டிகளையும் நடத்தி வருகிறது. பொதுவாக ஒன்றாம் தேதி போட்டி அறிவிப்பு, 20ஆம்தேதி முதல் சுற்று, மற்றும் 25 ஆம் தேதி இறுதிச் சுற்று அறிவிப்புகள் வெளியாகும். படங்களை அனுப்பக் கடைசித் தேதி 15, தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் அறிவிப்புகள் தள்ளிப் போகையில் மட்டும் முடிவுத் தேதி 20 என அறிவிப்பாகும். ஒவ்வொரு மாதத்துக்குமான பொதுவான போட்டி விதிமுறைகள் இங்கே. ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொரு மாதமும் 50 முதல் 90 பேர் வரை போட்டிகளில் கலந்து கொள்கிறார்கள் . அவரவர் தங்கள் திறமையை நிரூபிக்க, படங்களை மற்றவர் பார்வைக்கு வைக்க உதவும் களமாக மட்டுமின்றி பிறர் படங்களைப் பார்த்து கற்றுக் கொள்ளும் நல்ல வாய்ப்பையும் இப்போட்டிகள் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கின்றன. போகவும் உலகளாவிய போட்டிகள் பலவற்றைப் பற்றிய அறிவிப்புகளையும் PiT தன் தளத்தில் தமிழ் நண்பர்களுக்கு அறியத் தருகிறது.

இன்னொரு முக்கிய அம்சம், இது ஒரு இலாப நோக்கற்ற தளம். இதன் உறுப்பினர் பலரும் தங்கள் கடும் பணிச்சுமைக்கு மத்தியில் தமிழ் நண்பர்கள் புகைப்பட நுணுக்கங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்திட வேண்டுமென்கிற ஒரே குறிக்கோளுடன் மட்டுமே செயலாற்றி வருகிறார்கள். இப்போது இதிலிருக்கும் பாடங்களை வகைப்படுத்தி PDF கோப்புகளாக மாற்றும் பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டுள்ளார் கிடைக்கிற ஓய்வு நேரத்தில் உறுப்பினர் Anton. வாசகர் வசதிக்காக அவற்றைத் தொகுத்து மின்புத்தகமாக வழங்க உள்ளது PiT.

அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்காக மட்டுமில்லாமல் சிலருக்குத் தொழிலாக, சிலருக்கு மனதுக்குப் பிடித்த பொழுது போக்காக, சிலருக்கு தாம் வாழ்ந்த காலத்தை வருங்கால சமுதாயத்துக்கு ஆவணப்படுத்தும் ஊடகமாக எனப் பலவித பயன்பாடுகளுடன் நிழற்படக் கலை. கற்போம். பகிர்வோம். கற்போம்.

***

இன்னொரு வசந்தா - (இன்றைய) தினமணி கதிர் சிறுகதை

2011-11-27T08:11:00.006+05:30

“சார் பேப்பர் பில்” ரசீதை நீட்டியப் பொடியனை முதலில் ஏதோ வசூலுக்காக அனுப்பப்பட்டவன் என்றே நினைத்தார் சபாபதி.

திசைக்கொன்றாகப் பக்கங்கள் பறந்து விழும்படிப் பத்து நாட்களாகச் செய்தித்தாள் விசிறியடிக்கப்பட்டக் கடுப்பில் இருந்தவர்“ஏஜெண்ட் வரலியோ? இந்த மாசத்திலேருந்து பேப்பரு வேண்டாம்னு சொல்லிடு”என்றார் அலைபேசியில் தினம் கூப்பிட்டும் ஏஜண்ட் தன் அழைப்பை எடுக்காத கோபத்தில்.

“ஐயையோ அப்படில்லாம் சொல்லாதீங்க. என்னய வேலய விட்டுத் தூக்கிடுவாரு. நேரத்துக்குப் போடுறனே சார்!”பதட்டமாகக் கூவினான் சிறுவன்.

அதிர்ச்சியாக இருந்தது சபாபதிக்கு. பேப்பர் போடப் பையன்கள் உபயோகிக்கப்படுவது அறிந்ததுதான். அதற்காக இப்படியா? நாலடி எட்டாத உயரம். பனிரெண்டு வயதைத் தாண்டியிருக்க வாய்ப்பே இல்லாத பால் வடியும் முகம்

“அலாரம் வச்சு மூணரைக்கெல்லாம் எந்திச்சுக்கறேன். சரியா நாலு மணிக்கு ஏஜண்ட் வாசலில் சைக்கிள் பெல் அடிச்சுக் கூட்டிட்டுப் போயிடுவார். ஒருநாள் லீவு போட்டதில்லையே? என்ன தப்பு சார் செஞ்சேன்?” கலக்கத்துடன் பையன் கேட்கவும் அதிர்ச்சியின் அளவு எகிறியது.

“ஆமா உன்ன மாதிரிச் சின்னப் பசங்க பேப்பரு போட்டா போலிசுல புடிச்சுடுவாங்க தெரியுமா? படிக்கற வயசுல எதுக்கு இந்த வேல? என்ன கஷ்டம் வீட்டுல? சரி நீ போ. நான் பேசிக்கறேன் ஒன் மொதலாளிகிட்டயே” என்றார் கடுமையாகவே.

“படிப்புச் செலவுக்கு ஆகுமின்னுதான் இந்த வேலயச் செய்றேன் சார். ஒம்பதாவதுல இருக்கேன். ஒழுங்கா ஸ்கூல் போறேன்j எங்க மொதலாளி ரொம்ப ரொம்ப நல்லவரு. அவர எதுவுஞ் சொல்லிடாதீங்க. பரிச்சைக்கு லீவுல்லாம் கொடுக்கேன்னுருக்கார். யூனிஃபார்ம் கூட எடுத்துக் கொடுத்தார்.”

‘சோழியன் குடுமி சும்மவா ஆடும். கையில காசு பொழங்க ஆரம்பிச்சதும் எந்தப் படிப்புக்காக வேலையில சேந்தியோ அதயே தொலச்சுட்டு நிக்கப் போறடா பாவி’ மனதில் ஓடியதைச் சொல்ல முடியாமல் நிற்கையில், “உங்களுக்கு என்ன ஆகணும்னு எங்கிட்டயே சொல்லுங்க. நடுவால மொதலாளி எதுக்கு? இன்னும் அர மணி முன்ன தரணுமா?” குரல் கரகரக்கக் கண்ணீர் விட்டு அழவே ஆரம்பித்து விட்டான்.

தர்ம சங்கடமாய்ப் போயிற்று. இப்போதைக்குச் சமாதானமாகப் பேசி அனுப்பி விட்டால் போதுமென முடிவெடுத்தவராய் “டைமுக்கு வைக்கற சரிப்பா. கதவுக் கம்பியில சொருகி வைக்கணும். தூக்கி எறியப்புடாது. ஆனாலும் நீ புதுசா இருக்கதால பணத்தை அவர்ட்டதான் கொடுப்பேன்னு சொல்லிடு.” என்றார் தீர்மானமாய், சின்ன மீனை அனுப்பிப் பெரிய மீனை பிடித்துத் தாளித்து விடும் எண்ணத்தில்.

“அதான் ரசீது பொஸ்தம் கொண்டாந்திருக்கனே” வாதாடிப் பார்த்தான். ‘இந்த மனுசனிடம் பருப்பு வேகாது’ எனப் புரிந்த கொண்டானோ என்னவோ, சில நொடிகளில் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு சந்தேகமாகப் பார்த்தபடியே வெளியேறினான்.

“காசைக் கொடுத்து அனுப்பிருக்கலாமே? இப்ப அந்தாளு வந்து தாம்தூம்னு குதிக்கவா? நானே காவேரி வரலியேங்கற டென்ஷன்ல இருக்கேன். இது வேறப் புதுத் தலவலி.” சிடுசிடுத்தாள் சொர்ணம்.

அவள் கவலை அவளுக்கு. நேற்று எதிர்பாராத விருந்தினர்கள் இரவு உணவுக்கு வந்து விட, சேர்ந்து போனப் பாத்திரங்கள் அவளைப் பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தன. முன்னெல்லாம் இவரது கொள்கைகளுக்கு மதிப்புக் கொடுத்து, பொதுநல விஷயங்களில் இவர் காட்டும் அக்கறையைப் பெருமையாகக் கருதி வந்த சொர்ணம் இப்போது தலைகீழாக மாறி விட்டிருந்தாள்.

வயதின் இயலாமை ஆட்டுவிப்பதைத் தவறாகவும் சொல்ல முடியவில்லை. மூட்டெலும்புத் தேய்மானம். இரத்த அழுத்தம். போதாக்குறைக்கு சர்க்கரை நோயும். சிலவருடம் முன்னர் வரை எந்த வேலைக்கும் ஆள் எதிர்பார்த்து வாழ்ந்தவள் இல்லை. அப்போதெல்லாம் முடிந்த அளவு கூட இவரால் இப்போது உதவ முடியவில்லை. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வியாதிகள் ஓய்வு கால போனஸாக வந்து சேர சின்னச் சின்ன வேலைகளையே செய்து கொடுக்க முடிகிறது. அடுத்தவரை அண்டியே வாழ வேண்டிய சூழலில் இருவருமே.

மகனும் மகளும் திருமணமாகி வெளிநாட்டில் இருந்தார்கள். வருந்தி வருந்தி அழைக்கவே செய்தார்கள். ஆறுமாதங்களுக்குத் திட்டமிட்டுச் சென்றால் ’நம்மூரைப் போலாகுமா’ என மூன்றே மாதங்களில் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் திரும்பி விடுவதே நடந்தது. நிரந்தரமாய் போய்த் தங்குவது நினைத்தும் பார்க்க முடியாதிருந்தது. வயது காலத்தில் தனியாக வாழுகையில் பிரச்சனைகளை இழுத்துக் கொள்ளக் கூடாதென்பதில் சொர்ணம் தெளிவாக இருந்தாள். இந்த வயதில் தன்னலமே நல்லதென்றாள். போனமாதம் நடந்த சம்பவம் இந்தத் தீர்மானத்தை மேலும் தீவிரமாக்கியிருக்க வேண்டும்.

வீட்டெதிர் விளக்குக் கம்பத்தின் கீழ் மாலையில் கீரைக்கடை பரப்பும் கங்கம்மா, ஒரு நாள் முன்னிரவில் “நாளக்கி பரிச்ச இருக்கு. போகாதம்மா” எனப் பரிதாபமாக மகன் கூவக் கூவ காதில் வாங்காமல் வியாபாரத்துக்கு அவனை நிற்க வைத்து விட்டு சீரியல் பார்க்கச் செல்ல,, மறுநாள் அவளை ஒருபிடி பிடித்து விட்டார் சபாபதி. அவமானம் தாங்காதவளாய் ”எம்புள்ள மேல எனக்கில்லாத அக்கறதான் ஒமக்குப் பொத்துக்கிட்டு வருதோ?” சீறியதோடு அன்றிலிருந்து இவரைப் பார்த்தாலே முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளலானாள். சொர்ணத்தையும் தன் கடைப்பக்கம் வரவேண்டாமெனச் சொல்லி விட்டாள். இப்போது மார்க்கெட் வரை போய் கீரைவாங்க வேண்டிவந்தது கூட வருத்தமாய் இல்லை. “தேவையா இது நமக்கு”எனத் தினம் தினம் சொர்ணம் சொல்லிக் காட்டுவதைத்தான் தாங்க முடியவில்லை. இதே சொர்ணம் எப்படியெல்லாம் பக்கபலமாக முரட்டு ஆசாமிகளிடம் கூட மல்லுக்கு நின்றிருக்கிறாள் ஒருகாலத்தில்.

சிலர் அடாவடியாகப் பேசுவார்கள். சில ஏழைப் பெற்றோர் “என்ன சார் செய்வது? படிப்பு ஏறல. எங்களுக்கும் சொல்லித் தரத் தெரியல. அப்படியே விட்டாலும் பசங்க வீணாகிடுவாங்களேன்னு வேலைக்கு விட்டுட்டோம்”எனக் காரணம் சொல்வார்கள். அப்போது ஆயிரங்களைக் கொட்டி ட்யூஷனுக்குப் பிள்ளைகளை அனுப்புகிற சாராருக்கும், ஏழைகளுக்குச் சரியான கல்வி மறுக்கப்படுகிற அவலத்துக்குமான இடைவெளி மனதைப் பிறாண்டும்.

பெரிய அங்காடி முதல் சிறிய கீரைக்கடை வரை குடும்ப வியாபாரத்துக்குக் கல்லாவில் அமர்ந்து உதவும், பழகும் குழந்தைகளைப் பார்க்கிறார்தான். அது படிப்பைப் பாதிக்காமல் நடந்தால் பரவாயில்லை. அதிலும் கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்லாமல் இந்த பேப்பர் ஏஜண்ட் போல மற்றவர் பிள்ளைகளைத் தம் சுயநலத்துக்குப் பலி கொடுப்பவரை மன்னிக்கவே முடிந்ததில்லை அவரால், தன் பெற்றோர் உட்பட.

பத்தாம் வகுப்பில் இவர் நுழைந்த முதல் நாளன்று மாலை. டிரைவர் ஆறுமுகம் தன் தங்கை காமாட்சியை அழைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தார் வீட்டு வேலைக்கென. காமாட்சியின் கணவர் ஒருமாதம் முன்னர் தவறி விட்டதாகவும், பெண்ணின் படிப்புக்காக இங்கே அழைத்து வந்து, தன் பக்கத்து வீட்டிலேயே குடி வைத்திருப்பதாகவும் சொன்னார். காமாட்சியின் பின்னால் நின்றிருந்தது அன்று புது அட்மிஷனாக இவரது வகுப்பிலே சேர்ந்திருந்த வசந்தாதான். முதல் நாளே தன் பேச்சாலும் அறிவாலும் ஆசிரியர்களைக் கவர்ந்து விட்டிருந்தவள். அன்றைக்கு அவர் வீட்டுக்கு வந்தவளே. பிறகு ஒருபோதும் வந்ததில்லை, அம்மா கூப்பிட்டு அனுப்பும் வரை.

ஆனால் ஆறுமுகத்தின் மகன் ரங்கன் அடிக்கடி வருவான். வசந்தா இவர் வகுப்பில் என்றால் ரங்கன் சின்னக்கா வகுப்பில் இருந்தான். ஏழை பணக்காரர் வித்தியாசமில்லாத நல்ல கல்வி முறை இருந்தது அந்தக் காலத்தில். இவரை விட இரண்டு வயது பெரியவனாயினும் நெருங்கிய விளையாட்டுத் தோழன். வசந்தாவைத் திட்டிக் கொண்டேயிருப்பான். “இவ நல்லாப் படிக்கறதப் பார்த்து எப்பவும் எனக்கு வீட்டுல திட்டு விழுது. நான் பாஸாகிறது பத்தாதாம். அவளப் போல க்ளாசுல மொதலா வரணுமாம். எங்கழுத்த அறுக்கதுக்குன்னே வந்து சேர்ந்திருக்கா” என அங்கலாய்ப்பான். போதாதற்கு அவள் பேச்சுப் போட்டி, கட்டுரைப் போட்டி, பாட்டுப் போட்டி எல்லாவற்றிலும் பரிசுகள் வாங்கிக் குவித்தது இன்னும் வெறுப்பை ஏற்றியது.

கோடை விடுமுறைக்கு பெரியக்கா வயிற்றில் மூன்று மாத மசக்கையும் கையில் இரண்டு வயது மகளுமாக வந்திருந்தாள். கூடவே ஆஸ்த்மா தொந்திரவு வேறு. அம்மா சாதுர்யமாகக் கேட்டாள், “ஏன் காமாட்சி. ரங்கன் வர்ற மாதிரி வசந்தாவும் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து போய் இருக்கட்டுமே. இப்பப் பெரிய லீவுதான? சின்னவ கூட விளையாடட்டும். குட்டிப்பாப்பாவும் வசந்தாவைப் பாத்தா ஒட்டிக்குவா.”

காமாட்சி தலையைத் தலையை ஆட்டினாலும் அழைத்து வரவில்லை. அப்புறம் அம்மா நேராக விஷயத்துக்கு வந்து விட்டாள். ஒரு வாரத்தில் ஊருக்குக் கிளம்பவிருந்த அக்காவுடன் வசந்தா போய் ஒரு மாதம் உதவியாக இருந்து வரட்டுமென. காமாட்சியால் மறுக்க முடியவில்லை. மறுநாள் வசந்தா குழந்தையோடு பழக வீட்டுக்கு வந்தாள். அம்மா சின்னக்காவின் துணிமணிகளைக் கொடுத்ததோடு புதிதாகவும் ரெண்டு மூணு செட் எடுத்திருந்தாள். கூடவே பளபளவென ஒரு ஜோடி வெள்ளிக் கொலுசும் வாங்கிக் கொடுத்தாள்.

“படிக்கிற பொண்ணாச்சே. அதுவும் சின்னப் பொண்ணு” என ஆட்சேபித்த அப்பாவை“நம்ம பொண்ணுங்க இந்த வயசுல வீட்டு வேல செஞ்சதில்லையா? சின்னவ பாப்பாவப் பாத்துக்கறதில்லையா? அது போலதான? ஸ்கூல் திறக்குமுன்னே நானே போய் அழைச்சுட்டு வந்துடறேன்” என்று மடக்கினாள். நாத்தனாருக்குத் திருமணமென அக்கா போயே ஆக வேண்டியிருந்த சூழலில் அப்பாவால் தடுக்க முடியவில்லை.

வசந்தா ரொம்ப சமர்த்தாகப் பாப்பாவைப் கவனித்துக் கொள்வதாகவும் அதைவிட அருமையாகப் பாட்டு, பாடமெல்லாம் சொல்லித் தருவதாகவும் அக்கா எழுதிய கடிதத்தைக் காமாட்சியிடம் காட்டிப் புகழ்ந்தாள் அம்மா. பதினோராம் வகுப்பு ஆரம்பமாக சிலநாட்களே இருக்க வசந்தாவை அழைத்து வர அம்மா எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கிற மாதிரித் தெரியாது போக காமாட்சி வாய் விட்டேக் கேட்டு விட்டாள். அந்நேரம் ரங்கன் வசந்தாவிடம் தோற்றுவிடக் கூடாதென முயன்று படித்து பியுசி பாஸ் ஆகியிருந்தான், அம்மா அழகாகக் காய் நகர்த்த வசதியாக.

ரங்கனைப் பட்டதாரியாக்கி, வேலை வாங்கித் தந்து, ஐந்து பவுன் நகையோடு வசந்தாவை அவனுக்குக் கட்டி வைப்பதாகவும் அதுவரை வசந்தா அக்காவுடனே இருக்கட்டுமென்றும் அம்மா சொல்ல “அவ அப்பாக்கு அப்படியொரு ஆசம்மா பொண்ணப் பெரிய படிப்பு படிக்க வைக்கணுமின்னு. புண்ணியவான் போய்ச் சேந்துட்டாரு. புகுந்த வூட்டு சனம் பொட்டைப்புள்ளக்கி எதுக்குப் படிப்புன்னு சொல்லப் போய்தான் அண்ணன அண்டிப் பொழைக்க இங்க வந்தேன். இந்த வருச கவர்மெண்டு பரிச்சயாச்சும் முடிச்சிரட்டுமேம்மா” தயங்கித் தயங்கிக் காமாட்சி சொன்னாள். அப்போதெல்லாம் பதினோராம் வகுப்புதான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி!

“என்னைக்கானாலும் ரங்கனைக் கட்டிக்கிட்டுச் சோறாக்கத்தானே போறா? ரங்கனுக்கு நல்ல வேலை அமைஞ்சா இவ எதிர்காலந்தானே செழிப்பா இருக்கப் போது? நல்லா யோசிச்சு ஆறுமுகத்துட்டேயும் பேசிட்டுச் சொல்லு.”

ஆறுமுகத்துக்குக் கசக்குமா என்ன? தங்கை மனதை மாற்றினார். அப்பா ரங்கனைப் படிக்க வைப்பதில் பாவம் தீர்ந்து விடுமென எண்ணி விட்டார் போலும். ரங்கனுக்குக் கொஞ்சம் தன்மானம் அடிவாங்கின மாதிரி தோன்றினாலும் கல்லூரி ஆசை கை கூடியதில் ரோஷம் ஓடி ஒளிந்தது. பி.காம் முடித்த கையோடு வங்கி வேலையும் கிடைத்தது. அம்மா சொன்ன வாக்கு மாறாமல் பத்துக்குப் பதினைந்து பவுனாக நகை போட்டுக் கோவிலில் கல்யாணம் முடித்து, வீட்டுத் தோட்டத்திலே பந்தல் போட்டு ஊரைக் கூட்டிச் சாப்பாடு போட்டாள். திருமணத்துக்கு முன் தினம் வரை பெரியக்காவின் குழந்தைகள் இரண்டும் வசந்தா ஊட்டினால்தான் சாப்பிட்டன.

ஊர் மெச்சிய கல்யாண விருந்திலே வருத்தமாகக் கை நனைத்த ஜீவனாக அவர் படித்த பள்ளியின் தலைமையாசிரியர். பதினோராம் வகுப்புப் பரீட்சையில் மாநிலத்தில் முதலாவதாய் வந்து, பள்ளிக்குப் பெயர் வாங்கித் தருவாள் வசந்தா எனப் பெரிய நம்பிக்கை வைத்திருந்தவர். ‘பெரிய கலெக்டராய் வருவாள்’ என வாய்க்கு வாய் பாராட்டியவர். இவரிடம் முணுமுணுப்பாகத் தன் ஆதங்கத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டுத் தளர்வாக வெளியேறினது இன்றும் கண்களினின்று அகலாக் காட்சியாக.

அழைப்பு மணி ஒலிக்க நினைவுகளிலிருந்து மீண்டார்.

பக்கத்திலிருந்த சொர்ணம் “இனியெங்க காவேரி வரப் போறா? ஏஜெண்டா இருக்கும். இல்லேன்னா அந்தப் பையனையே திருப்பித் துரத்தி விட்டிருப்பார். சும்ம மல்லுக்கு நிக்காம ரூவாயக் குடுத்தனுப்புங்க. கீரைக்கு நடையா நடக்கறது பத்தாம, விடிஞ்சும் விடியாமப் பேப்பருக்கு நடக்கப் போறீங்களாக்கும்?” அலுத்துக் கொண்டவள் “அத்தன காலையில தெருவெல்லாம் வெறிநாய்ங்க அட்டகாசம் வேற” கண்களை உருட்டிச் சின்னக் குழந்தையைப் பயமுறுத்துவதைப் போலச் சொன்னாள். அதே தெருவழிதான் அந்தச் சின்னப்பையனும் வரவேண்டும் எனும் நினைப்பு அவளுக்கு எழாதது வேதனையைத் தர, எதுவும் பேசாமல் போய்க் கதவைத் திறந்தார். நின்றிருந்தது சிறுவன் அல்ல. பளிச் முகத்தோடு பள்ளிச் சீருடையில் பதிமூன்று வயது மதிக்கத்தக்கச் சிறுமி.

யாரெனக் கேட்கும் முன்னர் அவளே “வணக்கம் சார். என் அம்மாதான் காவேரி. எதுத்த வீட்டுல வேல பாக்கும் அக்காவ வழியில பாத்தேன். அம்மா வரலன்னு பெரியம்மா கோவமா இருப்பதா சொன்னாங்க. ‘எனக்கும் நேரமில்ல. நீ போனா என்னாடி’ன்னாங்க. அம்மாக்கு ஒடம்பு முடியல. நாள வந்திடுவாங்க. எதும் செய்யணுமின்னா சொல்லுங்க. ஸ்கூலுக்கு லேட்டாப் போயிக்கலாம். மொதப் பீரியடு கேம்ஸுதான்” படபடவெனப் பேசினாள். சூட்டிகையான அந்தக் குழந்தையின் முகத்தில் அம்மாவின் வேலையைக் காப்பாற்றிக் கொடுக்க வந்தப் பெருமிதம்.

“இல்லம்மா. நீ ஸ்கூலுக்கு...”

பாய்ந்து வந்த சொர்ணம் இவரைத் தள்ளாத குறையாக இழுத்து நிறுத்திக் கதவை விரியத் திறந்து விட்டாள்.

இப்படியான தாக்குதலைச் சற்றும் எதிர்பாராதவர் அதிலிருந்து மீண்டு வரும் முன்னரே “நல்லதாச்சுப் பொண்ணே. வேறொண்ணும் செய்ய வேண்டாம். இன்னைக்கு ஒரே ஒரு நாள்.., பாத்திரத்தை மட்டும் தேச்சுக் கொடுத்துட்டுப் போயிடு” என்ற சொர்ணத்தைப் பின் தொடர்ந்தாள் அந்தச் சின்னபெண், முதுகில் பள்ளிக்கூடப் பையுடன் கருத்துப் போனக் கால் கொலுசுகள் சுடிதாருக்குக் கீழே தலைநீட்டி ’ஜலங் ஜலங்’ எனச் சத்தமிட.

திகைத்து நின்றிருந்த சபாபதிக்கு “ஒரே ஒரு மாசந்தானேங்க” ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் அப்பாவிடம் சொன்ன அம்மாவும், கணுக்கால் தெரியும் பாவாடை தாவணியில் மஞ்சள் துணிப்பையை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு அம்மா பரிசளித்தப் புதுக் கொலுசுகள் மின்னப் பெரியக்காவுடன் ரயிலேறிய வசந்தாவும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தார்கள்.
***

27 நவம்பர் 2011 இன்றைய தினமணி கதிரில்..,

நன்றி தினமணி கதிர்!

கதாபாத்திரங்களை உயிர்த்தெழச் செய்திருக்கும் தலைசிறந்த ஓவியர் ராமு அவர்களுக்கும் நன்றி!

முடிவற்றுத் தொடரும் அவலம் பற்றியதான இச்சிறுகதை நட்சத்திர வாரத்தின் நிறைவு நாளில் வெளியாகிப் பலருடன் பகிர்ந்திடும் வாய்ப்புக் கிட்டியதில் மனதுக்கு ஒரு திருப்தி.

‘மழலைகள் உலகம் மகத்தானது’ எனும் தலைப்பில் தொடர்பதிவு இட என்னை அன்புடன் அழைத்திருந்த அமைதிச் சாரலுக்கு நன்றி. அச்சங்கிலியில் இக்கதையினையும் இணைக்கிறேன்.

தினமணியில் வெளியான என் பிற சிறுகதைகள்:

வயலோடு உறவாடி..
ஆயர்ப்பாடி மாளிகையில்..
கைமாறு
வடம்
பிடிவாதம்

நவீன விருட்சம் 89-90வது இதழ் - ஒரு பகிர்வு (அதீதத்தில்..)

2011-11-26T12:01:00.005+05:30

எனது எழுத்துப் பயணம் தொடங்கியதே சிற்றிதழில்தான். பள்ளி மற்றும் கல்லூரி ஆண்டு மலர்கள் அதற்கு அச்சாரமிட்டன என சொல்லலாம். திருநெல்வேலியிலிருந்து வெளியான ‘நண்பர் வட்டம்’ இதழில் 1987-ல் கல்லூரியில் படிக்கும் போதே எழுத ஆரம்பித்து விட்டிருந்தேன். தொடர்ந்து நான்கைந்து ஆண்டுகள் அதில் எழுதிவந்த நிலையில் சில காரணங்களால் அது நின்று போனது. வேற்று மாநிலங்களில் வசித்த காரணத்தால் அதன் பிறகு வேறெந்த சிற்றிதழ்களோடும் அறிமுகமில்லை. பின்னர் 2003-ல் திண்ணை இணைய இதழ் அறிமுகமாகி எழுதிக் கொண்டிருந்தேன் எனினும் 2008-ல் எனக்கென முத்துச்சரம் வலைப்பூவை உருவாக்கிக் கொண்டு பதிவுலகம் நுழைந்த பின்னரே வாசிப்பும், நல்ல நட்புகளும் அவர்கள் மூலமாக பல இலக்கியப் பத்திரிகைகளும், இணைய இதழ்களும் அறிமுகமாயின.

நவீன விருட்சம் வலைப் பக்கம் அனுஜன்யா மற்றும் உழவன் ஆகியோரின் பதிவுகள் மூலமாகவே எனக்கு அறிமுகமானது. அன்றிலிருந்து அத்தளத்தை தொடர்கிறேன் என்றாலும் அதன் 23ஆம் ஆண்டின் 89-90 வது தொகுப்புதான் நான் புத்தக வடிவில் வாசிக்கும் முதல் நவீன விருட்ச சிற்றிதழ்.

என்னைப் பொறுத்தவரை சில இதழ்கள் வாசகர் வசதிக்காக தங்கள் இணையப் பக்கத்திலும் படைப்புகளை வெளியிட்டாலும் கூட சிற்றிதழ் வடிவத்திற்கு நாம் ஆதரவு தர வேண்டும். நண்பர்களுக்கு ஓராண்டு சந்தாவைப் பரிசளித்து இதழ்களை அறிமுகப்படுத்தலாம். பிறகு தொடர்வது அவர்கள் விருப்பம். பல சிற்றிதழ்கள் எந்த வியாபார நோக்குமின்றி இலக்கிய ஆர்வத்தினால் பொருளாதார நெருக்கடிகளை உதாசீனம் செய்தபடி தொடர்ந்து வெளிவந்தபடி இருக்கின்றன. நவீன விருட்சம் 23 ஆண்டுகளாக வெளிவந்து கொண்டிருப்பதும் ஒவ்வொரு இதழுக்காகவும் அதன் வாசகர் வட்டம் ஆவலாகக் காத்திருப்பதுமே அதன் மதிப்பைப் புரிய வைப்பதாக இருந்தது.

89-90வது இதழ்-ஒரு பகிர்வு

க.நா.சு அவர்களின் நூற்றாண்டையொட்டி அவரது கட்டுரையொன்றைப் பிரசுரிக்க விரும்பிய ஆசிரியரின் கண்ணில் சிக்கியிருக்கிறது கணையாழி இதழில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் எழுதிய ‘இலக்கியத் தரம் உயர’ எனும் கட்டுரை. இக்காலத்துக்கும் பொருந்துவதாக பல விஷயங்களில் நியாயம் இருப்பதாகக் கூறி ஆசிரியர் அதனை பகிர்ந்து கொண்டுள்ளார். ஆம், அதிலும் நியாயம் இருக்கிறது, நீங்களே பாருங்கள். க.நா.சு சொல்லுகிறார்:

“இலக்கியத் தரமான விஷயங்களை, எண்பது பக்கங்களில், எட்டுப் பக்கமாவது தராத பத்திரிகைகளை வாங்குவதில்லை, படிப்பதில்லை என்று ஒரு ஐம்பதாயிரம், லட்சம் வாசகர்களாவது உடனடியாக விரதம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அது சாத்தியமா? யார் அந்த எட்டுப் பக்கத்தின் இலக்கியத் தரத்தையும் தரமின்மையையும் நிர்ணயிப்ப்பது என்பதெல்லாம் மிகவும் சாதாரணமான கேள்விகள். இலக்கியத் தரத்தை உணர்ந்து செயலாற்றத் தீர்மானித்து விட்டால், தானே தீர்ந்துவிடக் கூடிய பிரச்சனைகள் இவை. இப்போது எந்த விஷயத்தைப் பிரசுரித்தால் வாசகர் எண்ணிக்கை குறையும் என்று எண்ணுகிறார்களோ அந்த விஷயத்தை வெளியிட்டு, எண்பதில் எட்டுப் பக்க அளவிலாவது வெளியிட்டு வந்தார்களானால், அதுவும் பரவலாகப் படிக்கப் படுகின்ற விஷயமாகிவிடும்.”

இதழின் கடைசி மூன்று பக்கங்களில் ஆசிரியர் அழகிய சிங்கர் தன் எண்ணங்களை, பேருந்து நிலையத்தில் சந்தித்துப் பயணிக்கும் ஜெகன் மற்றும் மோகினியுடான உரையாடல் மூலமாக எள்ளலுடன் சொல்லியிருப்பது ரசனைக்குரியது. இது ஒவ்வொரு இதழிலும் வரும் தொடர் பகுதியாகவும் இருக்கலாம்.

“வள்ளுவர் ஏன் இது மாதிரி ஒரு குறளைப் படைத்தார்?” என்றொரு கேள்வியை எழுப்பியிருக்கிறார். ஆசிரியரின் “ஜோல்னாபைகள்” கவிதை உட்பட்ட பல படைப்புகளுடன்..,

சத்தியப் பிரியன் எழுதிய “பாரத புத்ரி” நாவலைப் பற்றிய விமர்சனம்:

பக்கம் 14: ‘அடிப்படைத் தேவைகள் எதையுமே பூர்த்தி செஞ்சு வைக்காம என்றும் சலுகைகள் மட்டும் எதை பூர்த்தி செல்ல இயலும்?’....

ஒவ்வொரு எழுத்திலும் மிகத் தீவிரமான அரசியல் படிந்துள்ளது என்ற ரமேஷ் - பிரேம் வரிகளுடன், நாம் ஒத்துப் போக வேண்டியது ஆகிறது.இது பெண்ணின நாவலா?.......

பக்கம் 91: பெண் ஜென்மம் பாவம் எனத் தோன்றியது. பண்ணெடுங்காலம் முன்பு ஆதி சக்தியிலிருந்து பிறந்த முப்பொறிகளே பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆனதாக தேவி பாகவதம் சொல்கிறது. இதை நிறுவும் முகமாகவே திரிபுரம் எரித்த மகாசக்தி அவதாரம் எடுத்தாள். ஆனால் எங்கு பிசகியது என்று தெரியவில்லை. மனிதப் பிறவியில் பெண் இரண்டாம் நிலையை எய்திவிட்டாள். அவளுக்குண்டாஅன உரிமைகள் மறுக்கப் பட்டுவிட்டன.......

பக்கம் 127 எந்த அரசுப் பணியாளராலும் அரை மணிநேரம் தொடர்ந்து ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்ய இயலவில்லை. டீ குடிக்க, சிகரெட் குடிக்க, சொந்த அலுவல்களை கவனிக்க அலைந்த வண்ணம் இருந்தனர்.அடிப்படை இந்தியமனம், அக்கறையின்மை, அரசியல் குறுக்கீடு இவை மூன்றும்தான் அரசு அமைப்புகளைப் பாழ்படுத்துகின்றன.........

“வெறும் சம்பவக் கோர்வையாக அமைந்திருக்க வேண்டிய ஒரு ஆனந்த விகடன் தொடர்கதையில் இத்தனை திட்டவட்டமான கருத்துக்களைக் கூற முற்பட்ட சத்தியப்பிரியன் ஒரு புத்திசாலி எழுத்தாளர்தான், இந்நூல் நம்மால் ஒரு முறையேனும் படிக்கப்பட வேண்டிய நூல்”.

லாவண்யா, உஷாதீபன், எஸ். சங்கர நாராயணன், நா. ஜெயராமன் (ஆசிரியர்: “நா ஜெயராமனின் கதைகள், கவிதைகள் தொகுத்து ஒரு புத்தகமாக விருட்சம் வெளியீடாகக் கொண்டுவர எண்ணம். அவருடைய கதை ஒன்றை கசடதபற இதழிலிருந்து கண்டுபிடித்து வெளியிட்டிருக்கிறேன்”) ஆகியோரின் சிறுகதைகள்.

விட்டல் ராவ் அவர்கள் “பழம் புத்தகக் கடை”யில் கண்டெடுத்தாகச் சொல்லும் “FOR YOU THE WAR IS OVER" புத்தகம் பற்றியொரு பகிர்வு. “SUNDAY CHRONICLE" பிரிட்டிஷ் பத்திரிகையின் யுத்த நிருபராக இருந்த GORDON HORNER எழுதிய நூல்: “இந்நூலை மூன்று நிலைகளில் வைத்துப் பார்க்க சிறந்த ஒன்றாக விளங்குகிறது. ஒன்று: இரண்டாம் உலகப் போர் கைதி ஒருவரின் சிறந்த கைதிமுகாம் டைரி. இரண்டு : அந்த யுத்த அனுபவங்களையும் கைதி முகாம் நாட்களையும் அதன் மனிதர்களையும் நிகழ்வுகளையும் மிகச் சிறந்த கோட்டோவியங்கள் மற்றும் வாஷ் சித்திரங்கள் வாயிலாக ஆவணப்படுத்தியிருப்பது. மூன்று: கோட்டோவியங்கள் மற்றும் நீர் வண்ண ஓவியங்களின் உயர்ந்த தரம்.”

நீல. பத்மநாபன், அனுஜன்யா, குமரி. எஸ். நீலகண்டன், ரிஷான் ஷெரீப், மிருணா, ராஜேஷ் நடராஜன், மதியழகன், செல்வராஜ் ஜெகதீசன், ஐராவதம் ஆகியோரின் கவிதைகளுடன் எனது கவிதை “அழகிய வீரர்கள்” (முன்னர் பகிர்ந்த போது வந்த கருத்துக்களுடன் காண இங்கே செல்லலாம்.):

மிகக் கவனமாகக்
கீழிருந்து ஆரம்பித்து
மெல்லத் தோள் வரைக்கும்
தோழமையாய் தொடர்ந்து
தலை தடவி
சாதுரியமாய் மூளை புகுந்து
அரவணைத்தது சாட்டை
புதுப் பம்பரத்தை
இறுக்கமாக..

அணைப்பின் கதகதப்பில்
கிடைத்த பாதுகாப்பு உணர்வில்
சிலிர்த்துப் பரவசமாகிய
பச்சிளம் பம்பரம்
களத்தில் இறங்கத் தயாரானது
துடிப்பாக..

இலாவகமாய் இழுத்துவிட்ட கயிறு
விலகி நின்று வேடிக்கை பார்க்க
வீரியமாய் சுழலாயிற்று
தன் வசீகரத்தில் தானே மயங்கி
பார்ப்பவர் வியக்கும் வண்ணமாக..

விசை குறைந்து சாயும்முன்
உடனுக்குடன் தூக்கி
உச்சிமுகர்ந்து பாராட்டி
ஒவ்வொரு ஆட்டத்துக்கும்
‘அழகியவீரன் நீ’யென ஆர்ப்பரித்து
அனுப்புகின்ற சாட்டையைத்
துதிக்கின்ற விசுவாசியாக..

காலமுள் சிரித்தபடி நகர
கயிற்றின் கணக்குகள்
புரியாமல் ஆடியோடியதில்
கூர்முனை மழுங்கி
வண்ணங்கள் சோபை இழக்க
வனப்பைத் தொலைத்துத்
தோற்கத் தொடங்கியது பம்பரம்
சபையிலே தள்ளாடி..

மழுங்கிய முனைக்கு
மருத்துவம் செய்யும் முனைப்போ
அதுவரையிலும் பெற்ற உழைப்புக்கு
இரங்கும் மனமோ
எப்போதும் கொண்டிராத சாட்டை
வேறு பளபளத்த பம்பரங்கள் தேடி..

ஆராதித்து வந்த தலைமையின்
அசல் முகங்கண்ட அதிர்ச்சியில்,
விசிறியடிக்கப்பட்ட விசுவாசி
விதியை நொந்தபடி..

இக்கணத்திலும்,
வட்டமிடும் பருந்துகளாய்
வான்வெளியை நிறைத்து
பசியோடு கருநாகச் சாட்டைகள்..

மாட்டுவதற்கென்றே
முட்டை ஓடு விட்டு வரும்
அறியாக் குஞ்சுகளாய்
பூமியெங்கும் அழகிய வீரர்கள்..!
***

தற்போது விற்பனையில்,
நவீனவிருட்சம் 89-90
பக்கங்கள்: 90
ஆசிரியர்: அழகிய சிங்கர்
விலை: ரூ.15
கிடைக்குமிடம்: New Book Lands, T.Nagar, Chennai-17 (தொலைபேசி எண்கள்: 28158171,28156006)

அடுத்த இதழ் தயாராகி வரும் நிலையில் சந்தா செலுத்த விரும்புகிறவர்கள் ஆண்டுச் சந்தா ரூ:60-யை கீழ்வரும் முகவரிக்கு அனுப்பி வைக்கலாம்:
6/5 போஸ்டல் காலனி முதல் தெரு,
மேற்கு மாம்பலம், சென்னை 600 033.http://www.blogger.com/img/blank.gif

அல்லது இணையம் மூலமாக கீழ்வரும் வங்கிக் கணக்கில் பணம் செலுத்திவிட்டு,
Name of the account - Navinavirutcham
Account No: 462584636
Bank: Indian Bank
Branch - Ashok Nagar, Chennai.
உங்கள் முகவரியைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டு எனும் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பி வையுங்கள்.
*** *** ***

[14 நவம்பர் 2011, அதீதம் இணைய இதழில் பகிரப் பட்டக் கட்டுரை].

மிலே சுர் - சர்வேசனின் குறும்படம் - கிரியின் விமர்சனம் (பாகம் - 3)

2011-11-25T17:40:00.002+05:30

பாகம் 1
பாகம் 2

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர் என வாழும் இந்நாளில் அனைவரின் சுரமும் ஒன்றாகி அகிலமெங்கும் அன்பு பெருக சர்வேசன் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் நன்முயற்சியே இக்குறும்படம்:

http://youtu.be/_cRtySd65u8

பிழைப்புக்காக உழைப்புக்காக மட்டுமின்றி, பிறந்த மண்ணில் இருக்க இயலா கட்டாயத்தாலும் புலம் பெயர்ந்து வாழுபவர் உலகில் பல கோடி. சக மனிதர் எவர் மீதும் நேசம் பாராட்டும் உணர்வு ஒன்றாலேயே உலகில் அமைதி சாத்தியப்படும். அந்த வகையில் நம் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கான இப்பாடலைப் பிறநாட்டு முகங்களும் பாடுகையில் ஒரு நம்பிக்கை பிறக்கிறது. தொழில் நுட்ப வகையில் தரமான ஆக்கம். பல மாத உழைப்புக்குச் சிறப்பான பலன்.

இவர் சமூக நோக்குடனான பதிவுகள் பல குறித்து ஆசிரியராக வலைச்சரம் தொகுத்த போது நான் பகிர்ந்தவை இங்கே. ‘மிலே சுர்’ரின் அடுத்த கட்ட முயற்சியாக நல்ல சமூகக் கருத்துடைய ஒரு கருவை எடுத்து இயக்க விரும்பிக் கதை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒருவேளை ஷக்தி பிரபா உதவக் கூடும். இன்னொரு நல்ல சமுதாய நோக்குடனான குறும்படம் பிறக்கக் கூடும். அதற்கு இப்பதிவு ஒரு விதையாய் அமையுமாயின் மகிழ்ச்சியே.

‘மிலேசுர்’ படம் குறித்த விமர்சனத்தை நான் தருவதை விடப் பதிவுலகில் சிறந்த திரைப்பட விமர்சகராக அறியப்படும் கிரி தந்தால் நன்றாக இருக்குமெனத் தோன்றியது. கோரிக்கையை ஏற்றுக் குறுகிய அவகாசத்தில் செய்து தந்த அவருக்கு என் நன்றி.

கிரியின் பார்வையில் ‘மிலே சுர்’:

நம்மில் பலருக்கும் ஏதாவது வித்யாசமாக செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கும் அதாவது வழக்கமான நமது பணியில் இருந்து விலகி. ஒரு சிலர் பைலட் ஆக நினைத்து இருக்கலாம், சிலர் ஆசிரியர் ஆக நினைத்து இருக்கலாம் இன்னும் சிலர் கலெக்டர் ஆக விரும்பி இருக்கலாம் சிலர் ஒரு இசையமைப்பாளரோ அல்லது இயக்குனர் ஆக நினைத்து இருக்கலாம் ஆனால் குடும்ப சூழ்நிலை மற்றும் அப்போது கிடைத்த வாய்ப்பை பொறுத்து நாம் ஒரு பணியில் அமர்ந்து இருக்கலாம். இருப்பினும் நாம் ஏதாவது வித்யாசமாக செய்து அல்லது நமது மனதுக்கு பிடித்த மாதிரி உள்ள பணியை செய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருக்கும்.

இது போல நிலையில் என்ன தான் நாம் நம் பணியில் சிறப்பாக இருந்தாலும் நம் மனதிற்கு முழு திருப்தி அளிக்கக்கூடிய பணியை செய்யவில்லையே என்ற ஒரு வருத்தம் அல்லது ஏக்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். இது போல ஒரு நிலையில்தான் சுனில் ஜெயராம் (சர்வேசன்) ஒரு வகுப்பில் இணைந்தார். இதில் நம் ஆர்வம் என்ன? என்ன செய்யலாம் என்பதற்கு ஆலோசனை கூறுவார்கள் அதன் படி நாம் முயற்சிக்கலாம். என்னதான் இதை எல்லாம் நாமே செய்யலாம் என்றாலும் நமக்கு இதை செய்யலாம் என்று அனுபவமுள்ள ஒருவர் ஆலோசனை கூறும் போது நமக்கும் சரி இதை முயற்சித்துப் பார்த்தால்தான் என்ன? என்று தோன்றும்.

இது போல ஒரு வகுப்பில் இவரிடம் உள்ள புகைப்பட கலையில் உள்ள ஆர்வத்தை தெரிந்து கொண்ட அவர் நீங்கள் குறும்படம் எடுக்கலாம் என்று ஆலோசனை கூறி இருக்கிறார். இவருக்கு அப்போது முடியும் என்று தோன்றவில்லை என்றாலும் அது மனதில் இருந்து கொண்டே இருந்ததால் சரி முயற்சித்துத்தான் பார்ப்போமே என்று இந்த குறும்படத்தை எடுத்து இருக்கிறார். ஒரு சிலருக்கு என்னதான் நல்ல சம்பளம் வசதி இருந்தாலும் ஏதாவது வித்யாசமாக செய்து பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றும் அந்தத் தேடலில் வந்ததுதான் இந்தக் குறும்படம்.

எனக்குக் கூட நிருபராக வர வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் குடும்ப சூழ்நிலை மற்றும் பல்வேறு காரணங்களால் அது முடியாமல் போய் விட்டது. அதனால் அந்த ஆசையை அல்லது தற்போதைய சூழ்நிலையில் முடியாத ஒன்றை நிறைவேற்ற ப்ளாகில் எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேன். இது போல் ஒருவரின் முழுமையான முயற்சிதான் இந்தக் குறும்படம்.

இதை தன்னுடைய அலுவலகத்தில் 3000 பேர் உள்ள இடத்தில் மின்னஞ்சல் அனுப்பி இதைப் போல செய்யப்போவதாக கூறியுள்ளார் இதற்கு பதில் அளித்த பலரும் தாங்களும் இதில் பங்கு கொள்வதாகக் கூறி அதை சிறப்பாகச் செய்தும் இருக்கிறார்கள். இது நிச்சயம் ஒரு கூட்டு முயற்சிதான். ஒரு நிறுவனத்தின் பல்வேறு கிளைகளிலும் உள்ளவர்களை (வெள்ளையர்கள் சைனீஸ் உட்பட) ஒருங்கிணைத்து செய்வது என்பது சாதாரண காரியம் இல்லை என்பது உணர்ந்தவர்களுக்கு நிச்சயம் புரியும்.

இனி குறும்பட விமர்சனம்:

முன்னரே கூறியபடி 80-களில் வந்த தூர்தர்ஷன் பாடலை அப்படியே தற்கால சூழ்நிலைக்கேற்ப ரொம்ப மாற்றாமல் அழகாகக் கொடுத்து இருக்கிறார்கள். நிச்சயம் மிகச் சிறப்பான இயக்கம் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்துமில்லை.

Mile Sur பாடல் இந்திய ஒருமைப்பாட்டை அழகாக விளக்கிய குறும்படம். இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு மொழி நபர்களையும் ஒரே பாடலில் கொண்டு வந்து நமது கலாச்சாரத்தை அனைவருக்கும் உணர்த்தி இருப்பார்கள். இன்று வரை இதை அடித்துக்கொள்ள ஒரு தேசிய ஒருமைப்பாட்டு குறும்படம் வரவில்லை என்பது என் தனிப்பட்டக் கருத்து.

Mile Sur Mera Tumhara [இதன் பிறகு வரும் ஹிந்தி புரியவில்லை ஹமாரா தவிர :-)] என்பதன் அர்த்தம் "நீயும் நானும் பாடும் பொழுது அந்தப்பாடல் நம் பாடலாகிறது". சரிதானே! இது இந்தியா மட்டுமல்ல உலகம் முழுமைக்கும் பொதுவான ஒன்றுதானே! நாமும் வேறு ஒரு நாட்டு நபரும் இணைந்து ஒரு பாடலை உருவாக்கினால் அது இதைத்தானே குறிக்கிறது. இதை விட பொருத்தமான ஒரு பாடல் இவர்கள் நிறுவன ஊழியர்களை வைத்து இயக்கும் போது கிடைக்குமா என்ன! அருமையான தேர்வு.

எனக்கு உள்ள மிகப் பெரிய ஆச்சர்யம் எப்படி இவ்வளவு பேரை ஒருங்கிணைத்து செய்தார்கள் என்பதே! ஒரு பன்னாட்டு (MNC) நிறுவனத்தில் பணி புரிபவர்களுக்கு இதில் உள்ள சிரமம் நிச்சயம் புரியும். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரி. அதுவும் வெள்ளைக்காரர்கள் சீனர்களை எல்லாம் ஒருங்கிணைத்து ஒரு படம் எடுப்பது என்பது மிகச் சிரமமான ஒன்றே.

ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் சரியான நபர்களை காட்சிப்படுத்தி இருப்பதே என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்து இருந்தது. ஒரு சில படங்களில் நீங்கள் கவனித்து இருக்கலாம். பாடல் நல்ல ஹைபிச்சில் இருக்கும். ஆனால் அதில் நடித்துள்ள கதாநாயகன் கதாநாயகி வாயசைப்பது அதற்கு சம்பந்தமே இல்லாமல் இருக்கும். மெலடி பாடலைப் பாடுவது போல ஒரு ஹைபிச் பாடலுக்கு முகத்தில் உணர்ச்சிக் காட்டுவார். இதில் என்னை கவர்ந்தவர் என்றால் அஜித். பாடலுக்குத் தகுந்த உணர்ச்சி அவரது முகத்தில் இருக்கும். எடுத்துக்காட்டு "சொல்லாமல் தொட்டுச் செல்லும் தென்றல்" படம் தீனா.

இதில் அந்தத் தவறு செய்யாமல் சரியான நபரை தேர்ந்து எடுத்து இருக்கிறார்கள். மிகக் கனமான குரலாக இருக்கும், ஆனால் பாடுபவர் அதற்கு சம்பந்தமே இல்லாமல் இருப்பார். இதில் அது போல இல்லாமல் குரலுக்கேற்ற நபராக இருக்கிறது. இது தெரியாமல் நடந்ததா இல்லை இதை எல்லாம் யோசித்து செய்தார்களா என்று தெரியவில்லை. எப்படி இருப்பினும் நன்றே.

குறிப்பாக லதா மங்கேஷ்கர் குரலுக்கு 5.40 நிமிடத்தில் வருபவரும் (அட்டகாசம்), 3.20 நிமிடத்தில் வருபவரும், 4:51 நிமிடத்தில் வருபவரும் மிகச் சரியான தேர்வு. அவர்களே பாடுவது போல உள்ளது. பாடியவர்கள் (வாயசைத்தவர்கள்) பெரும்பாலானோர் சிறப்பாக செய்து இருக்கிறார்கள் என்றாலும் இவர்கள் என்னை ரொம்பக் கவர்ந்தார்கள்.

# தேர்வுகள் அருமை..

ஒரிஜினல் குறும்படம் வெளிவந்த போது தமிழ்நாட்டில் இருந்து கமல் பிரதாப் போத்தன் ரேவதி KR விஜயா பாலமுரளி கிருஷ்ணா என்று பலர் வருவார்கள் அடடா! இதில் நம்ம தலைவர் இல்லையே என்று நினைத்ததுண்டு. இதில் அந்தக் குறை நீக்கப்பட்டு இருக்கிறது :-) தமிழ்ப் பகுதி வரும் போது அதில் வருபவர் ரஜினி ஸ்டைலில் நடித்து இருக்கிறார். [இதோடு துவக்கத்தில் அண்ணாமலை பாட்ஷா படத்தில் வருவது போல அமைத்து இருப்பது சூப்பர் :-)] ரஜினி ஸ்டைலிலான ‘தமிழ்’ பகுதி மற்றும் 5:06 நிமிடத்தில் வரும் ஒளிப்பதிவு இவை சரியாக வரவில்லை. அனைத்து இடங்களிலும் ஒரு திரைப்படத்துக்கான தரத்தில் ஒளிப்பதிவு இருக்கும் போது இந்த இடங்களையும் கவனித்துச் சரியாக எடுத்து இருக்கலாம். பாடல் துவங்கும் போது (1.30 நிமிடத்தில்) கேமரா வளைந்து அறைக்குள் செல்லும் போதும் இசைக்கு ஏற்ப ஒரு இடத்தில் ஒரிஜினல் ரயிலை போலப் பயன்படுத்தி இருப்பதும் சிறப்பான ஒளிப்பதிவு மற்றும் இயக்கம்.

# பாட்ஷா

பன்னாட்டு நிறுவனம் என்பதால் வெள்ளைக்காரர்களையும் சீனர்களையும் அவர்களது மொழியில், பாரம்பரிய உடையில் நடிக்க வைத்து இருப்பது நல்ல உத்தி. அவர்களுக்கும் முழுக்க இந்தியப்படம் என்றில்லாமல் இது அனைத்து நாட்டு மக்களையும் உள்ளடக்கியப் படம் என்ற திருப்தி இருக்கும். இந்தப்பாடலும் அதையே வலியுறுத்துகிறது.

இந்தப் பாடலின் அர்த்தம் என்ன என்று தெரியாமலே (ஹிந்தி நகி மாலும்) பாடலை ரசித்து வந்தேன். இதில் முதலில் வந்த சப் டைட்டில் மூலமே இதன் அர்த்தம் புரிந்தது. அதனால் என்ன! இசைக்கு மொழி உண்டா என்ன? இசையை ரசிக்க என்றும் எனக்கு மொழி அவசியமாக இருந்தது இல்லை இது அனைவருக்கும் பொருந்தும் என்று நினைக்கிறேன்.

இதில் நடித்துள்ளவர்கள் எந்த ஒரு வழக்கமான நடிகருக்கும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பதைப்போல எந்த ஒரு பதட்டமும் இல்லாமல் நடித்து இருக்கிறார்கள். படம் எடுத்ததும் திரைப்படம் போல ட்ராலி எல்லாம் வைத்து (Camera--> Rolling --> Action) ஒரு ப்ரொஃபசனலாக எடுத்து இருக்கிறார்கள். இதில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் யாரும் ஓவர் ஏக்டிங் செய்யாமல் குறும்படத்தை காப்பாற்றி இருப்பது :-). பொதுவாக மலையாளத்துக்காரர்கள் என்றாலே ஆண்கள் என்றால் அடர்த்தியான மீசையும் பெண்கள் என்றால் படர விட்ட ஈரக் கூந்தலும்தான் சிறப்பு. இதில் கேரளப்பகுதியில் வருபவருக்கு மீசை இல்லை. இதில் கொஞ்சம் கவனம் எடுத்து யோசித்துச் செய்து இருக்கலாம்.

துவக்கத்தில் பெயர் போடும் போது இன்னும் கொஞ்சம் ப்ரொஃபசனலாக ஸ்டைலிஷாக போட்டு இருக்கலாம். இவர்கள் எடுத்த படத்திற்கும் துவக்கத்தில் வரும் எழுத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லாதது போல இருக்கிறது. அதாவது குறும்படம் டாப்பாக உள்ளது. எழுத்து ரொம்பச் சாதாரணமாக உள்ளது.

# இன்னும் ஸ்டைலிஷா...மணிரத்னம் போன்ற சில இயக்குனர்கள் படத்தில் நீங்கள் கவனித்து இருக்கலாம். எழுத்துப் போடும் போது கூட அதிலும் ஒரு அழகு இருக்கும். துவக்கத்தில் வரும் எழுத்தின் அழகில் கூட ஒரு இயக்குனரின் ரசனை அடங்கி இருக்கிறது என்பது என் கருத்து. படம் ஆரம்பிக்கும் போதே பார்ப்பவர்களை அசரடிக்க வேண்டும்.

குறும்படம் முடியும் போது ஜாக்கி சான் படத்தில் வருவது போல, காட்சிகளை எடுக்கும் போது நடந்த நிகழ்வுகளைச் சேர்த்து இருக்கிறார்கள். நன்றாக இருந்தது சரியான யோசனை கூட.

சர்வேசன் ஒரு வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டும் என்றால் "கலக்கிட்டீங்க" :-) என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.
***

கல்கியில் ஷக்தி - குறும்பட ஆசையும் ‘மிலே சுர்’ரும் (பாகம்-2)

2011-11-25T15:25:00.007+05:30

பாகம் 1

நம்மைப் பாதித்த சில விஷயங்களை கட்டுரையாக முன் வைக்கும் போதே அதில் உண்மைத் தன்மை அதிகமிருக்கும் என்பார் அடிக்கடி ஒரு நண்பர். அதை படைப்பிலக்கியத்தில் வெளிபடுத்த முயன்றால் ‘கற்பனைதானே’ எனும் எண்ணமே எவருக்கும் தலை தூக்கும் என்பது அவர் வாதம்.

இதையே நான் இப்படியும் பார்க்கிறேன். கட்டுரையாகத் தரும் போது ‘அன்றாடம் செய்தித்தாளைத் திறந்தாலே இதுதானே’ என மற்றுமொரு செய்தியாக கடந்து விடும் வேதனையும் நிகழவே செய்கிறது. அதையே கவிதையாகவோ கதையாகவோ தரும் போது உணர்வுப்பூர்வமாக நெருங்கி ‘நடக்காததையா சொல்றாங்க?’ என சிந்திக்க வைக்கும் வாய்ப்பாகவும் சிலசமயம் அமைந்து போகிறது.

இரண்டு வடிவங்களும் சிறப்பெனினும் இவை நிறைகுறைகள். இவற்றை விட ஒரு படி மேலாகக் காட்சி ஊடகங்கள். ஒரு கதை சொல்ல வருவதை ஒரே ஒரு நிழற்படம் உணர்த்தி விடுவதையும் பலநேரம் பார்க்கிறோம். அடுத்து இன்று செய்தித்தாளில் செய்திகளை வாசிப்பவரை விட சேனல் சேனலாக செய்தியைப் பார்ப்பவரே அதிகமென்பதை மறுக்க முடியாது. சமுதாயத்துக்கான கருத்தை ஒரு திரைப்படம் அழுத்தமாகத் தரமுடியுமென்றால் குறும்படம் அதையே ஆழமாக மக்கள் மனதில் பதிய வைக்க முடியும். திரைப்படங்கள் போட்ட பணத்தை எடுக்க வேண்டிய சூழலில் செய்து கொள்ள வேண்டி வரும் சமரசங்களால் சொல்ல வரும் விஷயத்தை விட்டுப் பல இடங்களில் விலக வேண்டி வருகிறது. அந்த வகையில் குறும்படம் தனிச் சிறப்புடன் நிமிர்ந்து நிற்பதை ஒப்புக் கொள்ளவே வேண்டும்.

குறும்படம் குறித்து இப்படியான ஒரு கருத்து என் மனதில் இருப்பினும் அதைத் தயாரிக்கும் எண்ணமெல்லாம் ஏற்பட்டதேயில்லை 2001-ல் SONY TRV140E வீடியோகேம் வாங்கும் வரை. அது வந்த போது சில வருடம் ஸ்டில் ஃபோட்டோ எடுப்பதையே நிறுத்தி விட்டு எங்கு போனாலும் வீடியோதான்.

# கனமான கேமரா

பதிவுக்காக இன்று எடுத்தது

வாங்கிய புதிதில் ஒரு விடுமுறைக்கு ஊருக்குப் போயிருந்தபோது 2,3 வாகனங்களில் தங்கைகள் குடும்பம், பெரியப்பா, அத்தை குடும்பத்தினர், குழந்தைகள் என எல்லோருமாக பாபநாசம் சென்றிருந்தோம். வீட்டிலிருந்து கிளம்பியதிலிருந்து இயற்கை காட்சிகளையும் உறவினர் எவரையும் விட்டு விடாமலும் அங்குக் (காணக்கிடைத்த சுவாரஸ்யக் காட்சிகள் உட்பட) திரும்ப வந்து சேரும் வரையான நிகழ்வுகளைப் பதிவாக்கி, H8 கேசட்டிலிருந்து அதை சிடியாக்கும் சாஃப்ட்வேர் பிடிபடாததால் டிவியில் கனெக்ட் செய்து VCR-ல் (எடிட்டிங்குடன்) பதிவு செய்து, பின் அந்த வீடியோ கேசட்டைக் கடையில் கொடுத்து என..... தலையைச் சுற்றி மூக்கைத் தொட்டு... எல்லோருக்கும் சிடி நகல் அனுப்பி வைத்திருந்தேன்.

சின்னத் தங்கை புகழ்ந்து தள்ளி விட்டாள் [உசுப்பேத்தி உசுப்பேத்தி ரணகளமாக்குவது] அதுவும் பலதடவை: “பிரமாதமான கவரேஜ். எடிட்டிங். எங்கே லாங் ஷாட் , எங்கே க்ளோஸ் அப் என்பதெல்லாமும் கூட அருமையா பண்ணியிருக்கே” என. அப்போ தலைதூக்கியதுதான் இந்த ஒளிப்பதிவு ஆசை. ஒரு சின்ன குறும்படத்துக்கு நாம ஒளிப்பதிவு செய்யலாமோன்னு... கிடப்பிலேயே போட்டிருந்த ஆசைக்கு உயிர் கொடுக்கும் விதமாக குறும்படம் தயாரிக்கும் எண்ணம் வந்தது பெங்களூர் குழுவுக்கு.

ஷக்தி பிரபா டிஸ்டண்ட் எஜுகேஷனில் MCA செய்த போது அதில் ஒரு பாடமாக மல்டிமீடியா மற்றும் வெப் டிஸைனிங் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார். திரைக்கதை, வசனம், இயக்கம், நடிப்பு எல்லாமே எனக்குக் கசந்து விட்டக் கதையைதான் பாகம் ஒன்றில் பார்த்தீர்களே:)! இந்த இடத்தில் எனக்கான களம் ஒளிப்பதிவுதான் எனத் தோன்றியது. கனமான ஹேன்டி கேமராக்கள் போய் கையடக்க டிஜிகேம்கள் வந்த பின்னும் ஏன் அதை வாங்கவில்லை எனும் கதையெல்லாம் இங்கே விலாவாரியாகச் சொல்லியிருக்கிறேன்.

“சோதனை முயற்சிக்காகப் புதிய டிஜிகேமெல்லாம் வாங்க வேண்டாம். இருப்பதை உபயோகித்திடலாம்” என முடிவாயிற்று. அனலாக் பதிவு முறையே அவுட் டேட்டட் ஆகி விட்டநிலையில் என் வீடியோகேம் உபயோகித்து H8-ல் பதிவு செய்தால் அதே தரத்துடன் டிவிடி ஆக்க வேண்டுமே என யோசித்தபோது “படமாக்கிக் கேசட்டைக் கையில் கொடுப்பதோடு உங்க வேலை முடிஞ்சது. மற்றதை நான் பார்த்துக்கறேன்” என இமேஜ் எடிட்டிங், வீடியோ ஆடியோ மிக்ஸ்ங், premiere, 3dmax மற்றும் பலவருடம் முன் 2d அனிமேஷனும் படித்திருந்த ஷக்தி குழுவினருக்குத் தைரியம் அளித்தார்.

கதை நல்லதா தோன்றினா சொல்லலாம். மற்றபடி கேமராவை வல்லுநர் கையில் கொடுத்து விட்டு நாம ஒரு ஓரமா நின்று வேடிக்கை பார்க்க வேண்டியதுதான் என நினைத்த வேளையில் ஜீவ்ஸ் அவராகவே “வீடியோ கேமராவைத் தொடர்ந்து கையில் பிடிப்பது எனக்கு நடுக்கம் வந்துடும். நீங்களே பாருங்க” என்ற போது ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியை நான் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை:)! ஒருவகையில் கனமான கேமரா இதுமாதிரியான படபிடிப்புக்கு நல்லதென்றும் சொன்னார்.

சமூக நோக்குடனான படமாக இருக்கவேண்டுமென்பதில் தீர்மானமாக இருந்தோம். ரெண்டு ஸ்கிர்ப்ட் முழுமையாய் ரெடியானது. தோழி ஷைலஜா தன் இமேஜையும் பொருட்படுத்தாது ‘இந்தியன்’ கமல் போல மேக்கப் போட்டு பாட்டியாக (ஒதுக்கப்படும் முதியவர்கள் பற்றியது) ஒரு கதையில் நடிக்க ஒப்புதல் அளித்திருந்தார். இவர் நாடகப் போட்டிகளில் நடிப்புக்குப் பரிசுகள் வென்றவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

#முதல் கட்ட டிஸ்கஷன்

ஷைலஜா, திருமால், ஜீவ்ஸ்

முதல் கட்ட டிஸ்கஷன் எனது இல்லத்தில் நடைபெற்ற வேளையில் ஷக்தியால் கலந்து கொள்ள முடியாது போயிற்று. இரண்டாவது கட்ட டிஸ்கஷன் ஷக்தி வீட்டில் நடந்த போது என்னால் கலந்து கொள்ள இயலவில்லை. இப்படி டிஸ்கஷன் லெவலுக்கே இழுத்த வேளையிலும் “நண்பர் ஒருவர் பயிற்சிப்பட்டறை நடத்தித் தரத் தயாராக இருக்கிறார். ஒரு சின்ன ஹால் பார்க்கணும். ஆனால் குறைந்தது 20 பேராவது அட்டெண்ட் செய்தால்தான் வருவாராம்” என்ற ஜீவ்ஸ் இன்னும் பதினைந்து பேரைத் திரட்ட யார் யாரையெல்லாம் கூப்பிடலாமென விட்டத்தைப் பார்த்துத் திட்டமே போட ஆரம்பித்திருந்தார் பாவம் அடுத்த லெவலுக்கே நாங்கள் போகப்போவதில்லை என்பதை அறியாமல்.

ஒவ்வொரு முறை திட்டமிட முனைகையிலும் யாரேனும் ஒருவருக்கு கலந்து கொள்ள முடியாது எனத் தகவல் வரும். கூட்டம் ரத்தாகும். இப்படி நகர்ந்த நாட்களில் திருமால் குடும்பஸ்தராகி, நித்திலா பாப்பா பிறக்க குழந்தையோடு இன்னும் பிஸியாகிக் குழுவிலிருந்து நகர்ந்து விட்டார். ஸ்விட்சர்லாந்து பறந்து விட்ட ஷைலஜா ஆறுமாதங்கள் கழித்துத் திரும்பி வந்து இப்போது வட இந்தியா சென்றுவிட்டார் மகளின் ப்ராஜெக்டுக்குத் துணையாக. இரண்டு வருடம் முன் செய்து கொண்ட ஒரு அறுவை சிகிச்சையின் பின்விளைவால் மீண்டும் ஒரு அறுவை சிகிச்சையை (தள்ளிப்போட்டபடி) எதிர்நோக்கி இருக்கும் நிலையில் நானும் இப்போதைக்கு அதில் ஈடுபடுவதாயில்லை. ஆனால் தன் ஆர்வத்தை அணைய விடாமல் இருந்த ஷக்தி பிரபா, கல்கி நடத்திய போட்டியில் கலந்து கொண்டு சிறந்த திரைக்கதை ஆசிரியருக்கான விருதைப் பெற்றதில் எங்களுக்கெல்லாம் மிகுந்த மகிழ்ச்சி.

கல்கியில் ஒரு கதையின் கருவை இருவரியில் விளக்கியிருந்தனர். அதனையொட்டி கதையை உருவாக்குவதைப் போட்டியாக அறிவித்திருந்தனர். (நடுவராக இருந்து) பரிசு பெற்றவர்களை இயக்குனர் கௌதம் மேனன் பாராட்டுவதே இந்தப் போட்டி:

வாழ்த்துக்கள் ஷக்தி:)!

வாழ்த்துவோம் ஷக்தியை. ஷக்தியின் கதைகளில் எனக்குப் பிடித்த ஒன்றாக இதைச் சொல்வேன்: பள்ளிக்கூடம் போக மாட்டேன். இதுவும் கூட இவர் திரைக்கதைத் திறனை உங்களுக்குப் புரியவைக்கக் கூடும்.

எங்கள் குறும்பட ஆசை நிறைவேறாமல் போனாலும் நான் தொடர்ந்து வாசிக்கும் பதிவரும், PiT குழும உறுப்பினருமான ஒருவர் சிறப்பான ஒரு குறும்படத்தை எடுத்து வந்து ‘இதோப் பாருங்க’ எனக் காண்பித்த போது ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சிக்கும் அளவில்லை. நேர்த்தியான அதன் ஆக்கத்தில் பிரமிப்பும் ஏற்பட்டது.

அந்தக் குறும்படமும் அதற்கான விமர்சனமும் அடுத்த பாகத்தில்...

விமர்சனத்தை எழுதியது நான் இல்லை என்பதை மட்டும் இப்போதைக்குச் சொல்லிக் கொள்கிறேன்:)!

(அடுத்த பாகத்துடன் நிறைவுறும்)

நாளை நமதே - பள்ளி மேடையும் குறும்பட ஆசையும் மிலேசுர்ரும் (பாகம்-1)

2011-11-25T07:40:00.013+05:30

முதல் முதலில் ஏறிய பள்ளி மேடை நெல்லை சங்கீத சபாவில் ‘நர்சரி’ (எல்கேஜி) வகுப்புப் படிக்கும் போது. குறி சொல்லும் பாடல் ஒன்று. எனக்குப் பெரிய வேலையில்லை. ‘தேமே’ எனக் கையை நீட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்க வேண்டியதுதான்:)! ஆனாலும் பாருங்க, மேடைப்பயம் துளியேனும் இருக்கா என.

#

அடுத்து இரண்டாம் வகுப்பில் இருக்கையில் சுதந்திர தினமோ, குடியரசு தினமோ. பள்ளிக்கு விடுமுறை. ஆனால் நடனத்தில் சேர்ந்திருந்த சிறுமியர் நாங்கள் மட்டும் 5ஆம் வகுப்பு வரைக்கான சின்ன (லயோலா) கான்வென்டிலிருந்து ‘பெர்ரிய’(இக்னேஷியஸ்) கான்வென்ட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதே ஒரு பிக்னிக் போலிருந்தது. அங்கே இரண்டு முறை ஒத்திகை முடிந்ததும் எல்லோருக்கும் மேக் அப் போட்டு விட்டார்கள். பிறகு அருகிலிருந்த வ.உ.சி மைதானத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். நடனம் தொடங்கும் முன் வந்து அப்பா என்னை எடுத்த படமே இது:

#

நான்தான் ராதை என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டுவிட வேண்டாம். ‘தேமே’ லெவலில் இருந்துக் கொஞ்சம் கையைக் காலை ஆட்டத் தெரிந்ததால் ராதையின் தோழிகளுள் ஒருவராக ஸைடில் ஆடும் கூட்டத்தில் இருந்தேன். படத்துக்கு நல்லாயிருக்குமே எனக் கிருஷ்ணருடன் நிற்க வைத்து எடுக்கப்பட்டது!

ஐந்தாம் வகுப்பில் கொஞ்சம் முன்னேற்றம். க்ரூப் டான்ஸில் முதல் வரிசையில். சந்தோஷமாக இருந்தது ‘நல்லா ஆடுறோம் போலயே’ என்று(உண்மைக் காரணம் இரண்டு வருடம் கழித்துப் புரிந்தது). “லல்லி, லில்லி, ஜிம்மி, ஜிக்கி, லூசி, ரோஸி, ராணி’ என நாய்க்குட்டிகளை அழைக்கும் பாடலின் இந்த முதல்வரி மட்டுமே இப்போது நினைவில் உள்ளது. அதன் பின் அப்பாடலை வாழ்நாளில் கேட்டதேயில்லை. நடனத்துக்காகப் பத்து பேருக்கும் ஒரே மாதிரி மஞ்சளில் பெரிய பெரிய பூக்கள் போட்ட கவுன் தைத்திருந்தார்கள். 20 ரூபாய் கட்டணம் வாங்கினார்கள்.

அதே வருடம் நான் நடித்த நாடகம் திருவிளையாடல். எங்கள் பள்ளியில் ஒவ்வொரு வகுப்பையும் ரோஸ், லில்லி, லோட்டஸ், ஜாஸ்மின் என நான்கு க்ரூப்களாகப் பிரித்திருப்பார்கள். போட்டிகள் எல்லாமே இந்த க்ரூப்புகளுக்குள்ளேயேதான் நடக்கும். நான்காம் வகுப்பிலிருந்து பதினோறாம் வகுப்பு வரை ஒவ்வொரு க்ரூப்பும் ஓரணியாய் திரளும். அந்த வருடம் நாடகப் போட்டி.

ரோஸ் அணியின் தேர்வு ‘திருவிளையாடல்’. ஞானப்பழம் கிடைக்காத கோபத்தில் மலையேறும் முருகனாக எனக்கு வேடம். ஜிலுஜிலு பட்டுடை அணிந்த முருகனை அப்படியே ரீப்ளேஸ் செய்யணும் காவி உடையணிந்த முருகன். மலைமேல் ஏறிவிட்ட என்னை சமாதனப்படுத்த முடியாமல் தோற்று ஒளவை போனதும், பார்வதி வந்து “உன்னை மட்டுமா சோதித்தார். ஈசன் என்னையே சோதித்தார்” என தாட்சாயிணி கதையைக் கூறி மனதை மாற்றுவதாய் நாடகம் முடியும். “மூத்த பிள்ளைதான் செல்லப்பிள்ளை. இளைய பிள்ளை எடுப்பார் கைப்பிள்ளை எனக் காட்டி விட்டீர்கள்” என்பதை ஒத்திகையின் போது ஈனஸ்வரத்தில் முனகினால் யாருக்குதான் கோபம் வராது?

ட்ராயிங் ‘மிஸ்’தான் டைரக்டர். சும்மவே கண்டிப்பு. சொல்லிச் சொல்லிச் சலித்து ஒருநாள் “இன்று நீ சரியாக பேசவில்லையென்றால் இவள்தான் முருகன்” என பி செக்‌ஷன் செளமினியைக் கூட்டி வந்து விட்டார். சீனியர் அக்காக்கள் எல்லோரும் தனியே அழைத்துச் சென்று ‘நல்லா செய். சத்தமா சொல்லு. இல்லேன்னா நீ அவுட்டு. ட்ராமாவுல இல்லே”ன்னு பயங்காட்டி உற்சாகப்படுத்த, வந்தது வீரம். விட்ட சவுண்டில் முதல் டேக்கில் ஓக்கே சொல்லி விட்டார் டைரக்டர் மிஸ். அலெக்ஸாண்டர் நாடகம் முதல் பரிசும், நாங்கள் இரண்டாவதாயும் வந்தோம் என்றாலும் என் இந்தக் கேரக்டரை சீனியர் அக்காக்கள் மறக்கவே இல்லை. பின்னாளில் எனக்குப் பிரசவம் பார்த்த டாக்டரின் மகள் அப்போது 10ஆம் வகுப்பில் இருந்தார். பிரசவத்துக்கு அம்மா வீடு வந்து நான் செக் அப்புக்காக டாக்டர் அறையில் நுழைந்த போது தன் அம்மாவுடன் இளம் மருத்துவராக அமர்ந்திருந்தவர் “அடடே நீயா, வா முருகா வா” என்றார்!

அதே போல மறக்க முடியாத நடனமாக ஆறாம் வகுப்பில் ஆடிய நாளை நமதே படத்தின் ஃப்ளாஷ் பேக் பாடலாகிய ‘அன்பு மலர்களே’ பாடல். அதில் கடைக்குட்டி பாடுவதாக இரண்டு வரி குழந்தைக் குரலில் வரும். ஆரஞ்சில் வெள்ளைக் கட்டம் போட்ட பெல்பாட்டம் வாங்கப்பட்டது. அதில் இருந்த கஃப் கை நான் பையனாகத் தோன்ற வேண்டுமென்பதால் ரப்பர் பேண்ட் போட்டு அமுக்கப் பட்டது. குழந்தைகளாக நாங்க ஒரு மூணுபேர், அப்பா அம்மாவாக ஆடிய சீனியர் அக்காக்களுடன் கைகளைக் கோர்த்துக் கொண்டு படத்தில் வருவது போலவே சுற்றிச் சுற்றி ஆடினோம். சும்மா எனது அந்த ரெண்டு வரி குழந்தைக்குரல் வாயசைப்புக்கு நல்ல கைதட்டல். வருடங்கள் கடந்து என் மகனுக்கு ஆறேழு வயதாக இருக்கையில் பெங்களூர் டு சென்னை லால்பாக் சேர்காரில் போய்க் கொண்டிருந்தேன். ‘ஹலோ நாளை நமதே, என்னைத் தெரியுதா?” என்றார் எதிர் சீட்டிலிருந்து ஒரு சீனியர் அக்கா.

அப்புறம் ஏழாம் வகுப்பில் மியூசிக் மட்டுமே இருக்கிற வெல்கம் டான்ஸில் இரண்டு முறை முதல் வரிசையில் நிற்க வைத்த போதுதான் புரிந்தது, குட்டையாய் இருப்பவரை முன்னால் போடுவார்களென:)! அதே வருடம் ஒரு ஹிந்தி மற்றும் மலையாளப்பாட்டுக்கும் ஆடினேன். பிறகு நடனத்தில் சேரும் விருப்பம் போய் விட்டது. ஆசிரியர்கள் வற்புறுத்தினாலும் நழுவி விடலானேன்.

கல்லூரியில் மேடை அனுபவம் கவியரங்கங்களாயின. (தமிழாசிரியைகள் மாறிமாறி ஒவ்வொரு வருடமும் தரமுயன்ற நாடக வாய்ப்புக்களைத் தட்டிக் கழித்தேன்). சுற்றுலாவுக்கு அனுப்பத் தயங்கும் அம்மா எந்த இண்டர் காலேஜ் போட்டி நிகழ்வுகளுக்கும் அனுப்பத் தயங்கியதில்லை. சதக் அப்துல்லா கல்லூரி கவியரங்கம், சேவியர்ஸ் மற்றும் திருச்செந்தூர் ஆதித்தனார் கல்லூரிகள் நடத்திய ஆன் தி ஸ்பாட் கதை, கவிதை போட்டிகளில் பரிசுகள் கிடைத்தன. பெரும்பாலும் சமூகம் சார்ந்தவைகளாகவே எழுதி வந்தேன்.

ஒருமுறை எங்கள் கல்லூரியில் அடுத்த நிகழ்ச்சி தயாராகச் சற்றுத் தாமதமாகவே முதல் பரிசு பெற்ற என் சிறுகதையைக் கையில் கொடுத்துத் திடுமென மைக் முன் தள்ளி விட்டு விட்டார் தமிழாசிரியை, இடைப்பட்ட நேரத்தை நிரப்ப. வேறு வழியின்றி சுதாகரித்துக் கொண்டு கதையை வாசிக்க ஆரம்பித்ததும் சளசளவென அளவளாவிக் கொண்டிருந்த அரங்கு அப்படியே ஊசி விழுந்தால் கேட்கும் அமைதிக்கு வந்து விட்டிருந்தது. இலங்கை வானொலியில் சிறுகதைகளைக் கேட்டு ரசித்த அனுபவமே அப்போது கை கொடுத்தது.

நடிப்பு, பேச்சு, நடனம் பற்றியெல்லாம் சொல்லியாயிற்று. முக்கியமாகச் சொல்ல வந்த இயக்கம் பற்றிப் பார்ப்போம். மீண்டும் பள்ளிப் பருவத்துக்கு வருகிறேன். வீட்டில் என்னுடைய கொரியோகிராஃபிக்கு தங்கைகள் ஆடிய நடனங்கள் (முற்றத்து ‘மணவட’ மற்றும் பாட்டாலையிலிருந்த தாத்தாவின் தேக்குக் கட்டிலே மேடை) எப்போதும் விருந்தினரால் பாராட்டப்பட்டது அன்பினால் மட்டுமே எனப் புரிய வராத வயது அது.

ஆறாம் வகுப்பில் அதே வருடம் நான் ஆடிய ‘அன்பு மலர்களே’ பாடலையே இன்டர் வகுப்புப் போட்டிக்கு எடுத்துக் கொண்டோம். நடன அமைப்பாளராக ஒருமனதாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் தோழியர் என் மேடை அனுபவத்தால். குடும்பப் பாட்டாக இல்லாமல் நடுவில் ஒரு பெண் ஆட இரண்டு பக்கமும் மூன்று மூன்று பேர் ஆடும் குழுநடனமென முடிவாயிற்று. ஓபனிங் சீன். நடுவில் ஆடும் சிறுமி குனிந்து அமர்ந்திருக்க, மற்றவர் சுற்றி அமர்ந்து மொட்டு போல மூடியிருக்க “அன்பு மலர்களே” ஒலிக்கையில் மொட்டு விரிந்து, பாடியபடியே நாயகி வெளியே வரவேண்டும்.

நிச்சயம் இந்தக் காட்சிக்கு நல்ல கைதட்டல் கிடைக்குமென்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டோம். ஒத்திகைக்கும் ஆர்வமாக ஒத்துழைத்தார்கள். பள்ளிக்கு எதிர் வரிசையில் இருந்த தோழியின் வீட்டுக்குக் கும்பலாகப் போய் தினம் ரெகார்ட் ப்ளேயர் எடுப்பதும் திருப்பிக் கொடுப்பதும் வாடிக்கையாயிற்று. நிகழ்ச்சிக்கு முன் தினம் மாலை வகுப்புத்தோழியின் அக்காவைக் கருத்துகாக அழைத்திருந்தோம். அன்பு மலர் மொட்டுவிடத் தயாராக இருந்தது. பெருமையாக ரெகார்ட் மேலே முள்ளை வைக்கப் போனேன். “இரு இரு. ஏன் எல்லாரும் படுத்துக் கெடக்கப் பொண்ணு மேலே குமிஞ்சு கெடந்து அழறாங்க” என்றார் சீனியர் அக்கா.

அத்தோடு என் கொரியோக்ராஃபி ஆசைக்கு வைத்தேன் முற்றுப்புள்ளி (எந்த விஷயத்திலும் உண்மையான ஆர்வம் இருந்தால் மட்டுமே தொடர்ந்து முயன்றிடும் உந்ததல் இருக்கும் என்பதை இந்த இடத்தில் சொல்லத் தோன்றுகிறது). முதல் காட்சியும் நீக்கப்பட்டது. “இன்னுமா இந்த உலகம் நம்பள நம்புது”ன்னு இருந்தது ஏழாம் வகுப்பில் தேடி வந்த டைரக்டர் போஸ்ட்.

ரோஸ், ஜாஸ்மின் ஓரணியாக; லில்லி, லோடஸ் ஓரணியாகப் பிரிந்து இன்டர் க்ரூப் போட்டி. தமிழ் பாடத்தில் வந்த குமண வள்ளல் நாடகத்தையே இரண்டு க்ரூப்பும் போட வேண்டும். பாடத்தின் நீட்சியான க்ளைமேக்ஸையும் நாடகத்தில் சேர்க்க வேண்டும். தன்னிடம் நாட்டைக் கொடுத்து விட்டு காடு சென்ற விட்ட வள்ளலைத் தேடிவந்து மன்னிப்புக் கேட்கணும் தம்பி (இதில் தகவல் பிழை இருந்தால் பொறுத்தருள்க, இப்படிதான் ஞாபகம்). சின்ன நோட்டுப் புத்தகத்துக்கு இரண்டு பக்கம் வருமாறு மாங்கு மாங்கென வசனம் எழுதியிருந்தேன் தம்பிக்கும் அண்ணனுக்குமான வசனங்களை.

#

இதுல வசந்தலக்ஷ்மி, சித்ரா, லதா, ஜாக்குலின் எல்லாரும் இருக்காங்க.
மேலிருந்து இரண்டாவது வரிசையில்

இடமிருந்து இரண்டாவதாக நானும்..

குமணராக நடித்தத் தோழி லதா ஒத்திகையின் போது செய்த பிகு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. அவருக்குப் பிடிக்காத ஜாக்குலின் ஒத்திகை ஸ்பாட்டில் இருந்தால் நடிக்க மாட்டேன் எனச் சொல்ல, எல்லோருக்கும் காஸ்ட்யூம் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஜாக்குலின் வெளிநடப்புச் செய்ய கண்ணை கட்டி விட்டது எனக்கு.

நாடக நாளும் வந்தது. ஆடிட்டோரியத்தில் 7-ஏ பிள்ளைகள் மட்டும் ஒரு மாலையில் கூடியிருக்க, க்ளாஸ் டீச்சர் ‘கோதை ஆண்டாள் மிஸ்’ஸுடன், சி செக்‌ஷன் மிஸ் நடுவராக வந்திருந்தார். நீண்ட வசனக் கடைசிக் காட்சியுடன் எங்கள் நாடகம் முடியக் கிளம்பிய கைத்தட்டல் நிம்மதியைத் தந்தது, அதில் எண்பத்து இரண்டே முக்கால் சதவிகிதச் சத்தம் எங்கள் க்ருப் பிள்ளைகள் எழுப்பியது எனத் தெரிந்திருந்தாலும்.

லோட்டஸ் லில்லி கூட்டணி நாடகத்தை ஆரம்பித்தது. க்ளைமேக்ஸும் வந்தது. குட்டை வசந்த லக்ஷ்மிதான் குமணர். தம்பியாக நடித்த நெடுநெடு உயரச் சித்ரா பட்டுத் துணி தரையில் புரள “அண்ணாஆஆஆ...” என ஓடி வந்து குமணரின் காலில் விழுந்தார். தொட்டுத் தூக்கிய வள்ளல் உணர்ச்சி பொங்கத் “தம்பீஈஈஈ..” எனத் தழுவிக் கொண்டார். சுபம். கைதட்டல் ஆடிட்டோரியத்தின் கூரையைப் பிளந்தது. திரும்பிப் பார்த்தால் எங்கள் ரோஸ் ஜாஸ்மின் க்ரூப் பிள்ளைகள்தான் தம்மை மறந்து வாயெல்லாம் பல்லாக அதிக உற்சாகத்துடன் தட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

(தொடரும்)

இவர்களுக்குப் பூங்கொத்து

2011-11-24T14:52:00.005+05:30

ஒரு லாபநோக்கற்ற அமைப்பாகச் செயல்பட்டு வரும் பெங்களூர் ஜனாகிரஹாவின் முக்கிய நோக்கம் ஆர்வமுள்ள பொதுமக்களை இணைத்துக் கொண்டு ஜனநாயத்தைப் பலபடுத்துவதாகும். வறுமைக் கோட்டில் இருக்கும் மக்களின் பிரச்சனைகளை அவர்களுக்கு மத்தியிலேயே வாழ்ந்து பழகிப் புரிந்து தீர்வுக்காக, அவர்களுக்கான உரிமைகளை பெற்றுத்தருவதற்காக மாநில அரசை அணுகிப் போராடுவதாகும்.

படிப்பை முடித்ததும் அயல்நாட்டுக்குப் பறக்கவோ அல்லது நல்ல சம்பளத்துடனான வேலைகளில் அமரவோ ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள் யுவதிகள் மத்தியில், அயல்நாட்டின் சிறந்த பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டம் பெற்ற பிறகு பெற்ற கல்வியை நாட்டில் வறுமையில் உழலும் மக்களின் நலனுக்காகச் செலவிட ஜனாகிரஹா அமைப்பில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டிருக்கும் யுவதிகள் இருக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் நிச்சயம் பாராட்டுக்குரியவர்களே.

இவர்கள் எல்லோருக்குமே வயது 25-லிருந்து 30-க்குள். பேச்சில் பக்குவமும், எடுத்த முடிவில் தெளிவுடனுமாக இருக்கிறார்கள். மானஸ்வினி ராவ் கணினித் துறையில் பட்டம் பெற்று பெர்க்லே பல்கலைக்கழகத்தில் மேற்படிப்பை முடித்த பின் இப்போது கர்நாடகத்தின் பிடார் மாவட்டத்தில் ஏழைகளுடன் சேர்ந்து உழைத்து வருகிறார். “இளங்கலை முடித்ததும் எனக்கு நிறைய வேலை வாய்ப்புகள் வந்தன. ஏழைகளைப் பற்றி எவ்வளவோ வாசித்து அறிகிறோம், கேள்விப்படுகிறோமே தவிர அவர்களுக்காக எப்படி உதவுவது என்கிற புரிதல் இல்லாமலே இருந்தது. அப்போதுதான் ஜனாகிராஹாவில் இணைந்து ஒரு புதிய உலகைக் கண்டு கொண்டேன். பிறகு அது சம்பந்தமான ஆய்வையே மேற்கொள்ள விரும்பி ‘பப்ளிக் பாலிஸி’ படித்து முடித்து இந்தியா திரும்பி இந்த கிராமத்தில் வாழ்கிறேன்” எனப் பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியில் கூறியிருக்கிறார்.

இவரை போலவே பல்வேறு முக்கிய பல்கலைக்கழகங்களில் படித்து இந்தியா திரும்பிய ஜனாகிரஹாவில் இணைந்தவர்கள் சீரத் கவுர், நேஹா ஷர்மா, ஜானகி கிபே. இவர்கள் ஜே-பால்(J-Pal) ஆய்வாளர்கள் என அறியப்படுகிறார்கள். ஹார்வர்டில் பொருளாதாரம் கற்ற 26 வயது ஜானகி “ எல்லா ஹார்வர்ட் பட்டதாரிகளைப் போலவே முதலில் நானும் முதலீட்டு வங்கியொன்றில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். எப்போதுமே ‘ஏன் இந்த உலகில் சிலருக்கு மட்டும் எல்லாமே நல்லபடியாக அமைகிறது. சிலருக்கு அப்படி அமைவதில்லை’ என்கிற கேள்வி என்னுள் சுழன்று கொண்டேயிருந்தது. எங்கோ சில இழைகள் விட்டுப் போய் சேர்க்கப்பட காத்திருப்பதாய் உணர்ந்தேன். அப்போதுதான் என் வேலையைத் துறந்து விட்டு ஜே-பாலில் இணைந்து இந்தியா திரும்பி கிராமங்களில் வாழலானேன்.” என்கிறார்.

இவர்கள் ஏதோ குறுகியகால ஆய்வுக்காக இப்பணியில் ஈடுபடுவதாக எண்ணிவிட வேண்டாம். படிப்பை முடித்து, சிலர் பார்த்த வேலையைத் துறந்து இவ்வமைப்பில் இணைந்தவர்கள். கிராமங்களில் வறுமைக்கோட்டில் இருப்போருடன் வாழ்ந்து ஒரு முழுமையான ஆய்வுடனான கோரிக்கை மனுக்களை அரசுக்குச் சமர்ப்பித்து, அரசு அதை நடைமுறைப்படுத்தும் வரை தொடர்ந்து போராடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு இயக்கத்திலேயே தங்களை இணைத்துக் கொண்டுள்ளார்கள். ஓவ்வொருவரும் தங்களைச் சுற்றியிருக்கும் வட்டத்தை விரிவாக்கி அதிலும் இன்னும் பலருக்கு இடம் கொடுத்தபடி நகர்கிறார்கள். இருதினம் முன்னே பாராட்டியிருக்கிறது இவர்களை ஒரு பத்திரிகை. என் பூங்கொத்துக்களும்.

ஜானகி சொல்லியிருப்பது போல நம்மைச் சுற்றி சரிவர எதுவும் அமையப் பெறாதவருக்காக நமது பங்காக என்ன செய்கிறோம்? நாட்டில் அது சரியில்லை இது சரியில்லை எனப் பதிவுகளும், ட்வீட்டுகளும், முகப்புத்தகக் குறிப்புகளும் ஒரு செவ்வகக் கணினித் திரையில் எழுதி முடிப்பதும், அல்லது நண்பர்களிடம் அங்கலாய்ப்பதும் ஆத்திரப்படுவதுமாய் மட்டுமே நாம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோமா? அரசுக்குக் கட்டும் வரியோடு நம் பங்கு முடிந்ததா? அரசு மட்டுமே வறுமை ஒழிப்புக்குப் பாடுபட வேண்டுமென்பதில்லை, குடிமக்களாகியத் தமக்கும் பங்கு உள்ளதெனக் காட்டியிருக்கும் இவர்களைப் போன்ற நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களின் அளவுக்கு நம் வட்டத்தை விரிக்கா விட்டாலும் நாம் இருக்குமிடங்களிலாவது சுற்றியிருக்கும் ஏழைகளின், ஆதரவற்றோரின் தேவையறிந்து நம்மால் ஆனதைச் செய்தபடி ஒவ்வொருவரும் இந்த வட்டத்தைப் பெரிதாக்கிக் கொண்டே வரவேண்டாமா? கேட்டுக் கொள்வோம் நம்மை நாமே.

*** *** ***

வாழ்வை வளமாக்கும் புத்தகங்கள்

2011-11-24T07:21:00.004+05:30

என்னுடைய வாசிப்பு அத்தனை விஸ்தாரமானதல்ல. சிறுவயதிலிருந்து இப்போதைய அனுபவம் வரை இந்தக் பதிவில் (“கட்டிப் போட்ட கதைகள்”) சொல்லிவிட்டுள்ளேன். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக வாசிப்பு சற்றே அதிகரித்திருக்கிறது எனச் சொல்லலாம். என் வீட்டிலிருக்கும் சுமார் 1800 புத்தகங்களில் எனது சேகரிப்பு 200 வரைதான் இருக்கும். கணவரின் சேகரிப்பான மீதப் புத்தகங்களில் 90 சதவிகிதம் ஆங்கிலமே. இன்ன வகை(Subject)தான் என்றில்லாமல் பரவலாக பலவற்றைப் பற்றியும் அறியும் தாகமுடைய சேகரிப்பாக அவை. புனைவுகள் வெகு சொற்பமே. ஆரம்பக் காலங்களில் புத்தகத்துக்காக ஒதுக்கப்படும் தொகையைப் பார்த்து முணுமுணுத்ததுண்டு நான்! பின்னர் எனக்கே அதன் பயனில் ஒரு தெளிவு ஏற்பட்டு எதுவும் சொல்லுவதில்லை.

பெங்களூரைப் பொறுத்தவரை கங்காராம்ஸ், சப்னா, ஹிங்கிங்பாதம்ஸ், ஸ்ட்ராண்ட், ஷங்கர்ஸ் புக் ஹவுஸ் போன்றன ரொம்பகாலமாக இருப்பவை. கடந்த பத்து வருடங்களில் வந்தவையாக க்ராஸ்வொர்ட், லேண்ட்மார்க் மற்றும் சமீபத்தில் ரிலையன்ஸ் டைம் அவுட். மாதந்தோறும் மேற்சொன்ன கடைகளில் குறைந்தது ஏழெட்டு புத்தகங்களாக வாங்குவார் கணவர். இவரது இந்த தொடர் வாசிப்பில் எனக்கு வியப்பும் உண்டு. சலிப்பும் உண்டு. வாங்கிய வேகத்திலேயே அத்தனை வேலைகளுக்கு மத்தியிலும் தினம் பயணிக்கும் வேளைகளில், வாரயிறுதிகளில் என வாசித்து முடித்து விடுவது வியப்பு. என்னைப் போல வாங்கிப் ‘பிறகு படிக்கலாம்’ என சேர்த்துக் கொண்டே போவதில்லை:)! தவிக்கமுடியாமல் எழும் சலிப்பு அவற்றை இடம்பார்த்து வைப்பதில்.

#

இருபது வருட சேகரிப்பு. ஐந்து புத்தக அலமாரிகள். அதில் வீட்டிலிருந்த புத்தகங்களின் உயர அகலம் பார்த்து தேவைக்கேற்ப நானே வடிவமைத்து ஒரே மாதிரியான உயரங்களில் செய்து கொண்டவை நான்கு. இதனால் சின்ன புத்தகங்கள் சில தட்டுகளில் இரண்டு வரிசைகளில் வைக்க முடிகிறது. வாசித்தவற்றையே திரும்ப வாசிக்கும் அல்லது திடீரெனக் குறிப்பிட்ட புத்தகத்தை எடுத்துப் புரட்டும் பழக்கம் உண்டு. ஆரம்பத்தில் என்னென்ன புத்தகங்கள் உள்ளன என்பதை பட்டியல் படுத்த ஆரம்பித்து முடியாமல் விட்டுவிட்டேன். 95-ல் கணினி வந்த போது எளிதாக இருக்குமென அதிலும் முயற்சித்து விட்டு விட்டேன். இப்போது ஐபேட் அந்த வேலையை சுலபமாக்கி விட்டுள்ளது.

நூலகங்களில் ISBN எண்ணை ஸ்கேன் வைத்து பட்டியல் படுத்துவது பல காலமாக இருந்து வரும் முறையே. அந்த வசதியை ஐபேடின் app ஆகிய iBookShelf நமக்குத் தருகிறது. ஐபேடின் கேமராவே ஸ்கேனாகப் பயன்பட அனைத்துப் புத்தகங்களையும் நொடியில் பட்டியல் படுத்துவதோடு அதன் விவரங்களையும்(Read Book Synopsis) தருகிறது. அதுமட்டுமின்றி Goodreads Reviews தளத்திலிருந்து அப்புத்தகத்துக்காக எழுதப்பட்ட அனைத்து விமர்சனங்களையும் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறது. தமிழ் புத்தகங்களில் முயன்றதில் விகடன் மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பகப் புத்தகங்கள் சேமிப்பாகி ஓரிரு வரிகளில் விவரங்களையும் காட்டுகிறது iBookShelf. மற்ற தமிழ் பதிப்பகப் புத்தகங்களை இன்னும் முயன்று பார்க்கவில்லை.

'Kindle' வாங்கிய புதிதில் ‘இனி இடம் அடைக்காமல் புத்தக வாசிப்புத் தொடரும்’ என்றே மகிழ்ந்திருந்தேன். ஆனால் அங்கொரு பக்கம் அமேசானில் வாங்குவதோடு எப்போதும் வாங்குவது தொடரவே செய்கிறது. கின்டிலும், ஐபேடும் பலபுத்தகங்களைக் கையடக்கமாக வைத்து வாசிக்க, குறிப்பாகப் பயணங்களின் போது சவுகரியமாக இருப்பது தாண்டி புத்தகங்களுக்கு மாற்று எனக் கொள்ள முடியாதபடியாக.., புத்தகத்தில் வாசிக்கும் நிறைவைத் தராதவையாக.. என்பதே கணவர் உட்பட நான் கேட்டறிந்த பலரின் கூற்றும்.

# பிறகு வாசிக்கலாமென..

எனது மேசையில்..:(

பெங்களூர் மக்களுக்கு வாசிப்பை வளர்த்ததில் மிகப் பெரிய பங்கு ஸ்ட்ராண்ட் புக் ஸ்டாலுக்கே என்றால் இந்த ஊர்க்காரர்கள் மறுக்க மாட்டார்கள் என்றே எண்ணுகிறேன். அவர்கள் வருடம் தோறும் நடத்தும் புத்தக விழாவுக்கு கூட்டம் அலைமோதும். குழந்தைகள் பெரியவர்கள் கூடை கூடையாகப் புத்தகங்களை அள்ளிச் செல்லுவார்கள் சகாய விலையில். எல்லாமே ஆங்கிலம்தான். வழக்கமான பெங்களூர் புத்தக கண்காட்சியை விடவும் இந்த ஒரு சிறிய கடை பெரிய அரங்கினை வாடகைக்குக்கு எடுத்து வருடம் இருமுறை நடத்தும் கண்காட்சிக்கு அதிக கூட்டம் என்பதே நிதர்சனம்.

பொதுவாக கணவரும் சரி, மகனும் சரி தங்களைப் பற்றி நான் வலைப்பூவில் பகிர்வதை விரும்புவதில்லை. இருப்பினும் இது பொதுவான ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியதாகையால் பகிர்ந்திடும் எண்ணம் பிறந்தது (புத்தகக் கண்காட்சிப் பதிவின் நீட்சியாகவும்).

மகன் எட்டாம் வகுப்பில் Best Reader Award வாங்கியிருக்கிறான் பள்ளியில். சக மாணவர் அனைவரும் அவனையே தங்களுக்குப் புத்தகம் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லுவதாக நூலக மேற்பார்வையாளர் ஒருமுறை மகிழ்வுடன் குறிப்பிட்டார். தந்தையைப் போலவே fast reader. பதினோராம் வகுப்பில் படிப்புச் சுமை கூடிய வேளையில் வாசிப்பு குறைய ஆரம்பித்து இப்போது நின்றே விட்டுள்ளது. ஒருவயதுக்கு மேல் எதையும் நாம் பிள்ளைகளிடம் திணிப்பது சரியல்ல என்பது என் எண்ணமாக. விட்டதை விரும்பி அவனே தொடர்வான் எனும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. இப்போது என் தங்கையின் மகளுக்குப் பிடித்தமான விஷயமாக வாசிப்பு இருப்பதும், வாசிக்கிற புத்தகங்களுக்கு உடனுக்குடன் அருமையான விமர்சனங்களை எழுதி வருவதும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அவளது(எட்டு வயது) ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் அவள் விரும்பும் புத்தகங்களைப் பரிசளிப்பதே என் பழக்கம்.

ஆக, ஆரம்பத்தில் நான் இருந்தது போல நீங்களும் ஒருவேளை புத்தகங்களுக்குச் செலவழிப்பது வீண் எனும் எண்ணம் கொண்டிருப்பீர்களானால் அதை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இப்பகிர்வு. அவரவரால் இயன்ற அளவு ஒரு தொகையை புத்தகங்களுக்கு ஒதுக்குவது அவசியமானதே. அவற்றுக்கு நாம் செய்யும் செலவு நம் வாழ்வை வளமாக்கச் செய்கிற முதலீடே.

இப்பதிவுக்காக வற்புறுத்தி, சில கேள்விகளின் மூலமாகக் கணவரிடம் பெற்ற கருத்துக்களும் உங்கள் பார்வைக்கு:

உலகை மற்றும் வாழ்வைப் பற்றியதான பார்வை முழுமை பெற புத்தகங்கள் உதவுகின்றன. ஒரே வகையான சித்தாந்தத்தையோ ஒரே வகையான விஷயங்களையோ ஆழமாகப் படிக்கப் படிக்க பார்வை குறுகிக் கொண்டே போகுமே தவிர விரிவடைவதில்லை. எல்லா வகைப் புத்தகங்களும் படிக்கையிலேயே அது சமமாகக் கிடைக்கும்.

சில புத்தகங்கள் தகவல்களை மட்டுமே தருவதாக இருந்தால், சில தகவல்களோடு சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதாக, சிந்தனைகளின் விளைவாகத் தெளிவைத் தருவதாக அமைந்து விரிந்த பார்வையை அளிக்கின்றன.

நாம் வாழ்க்கையைக் கடக்கும் போது நாம் என்ன செய்தோம் செய்கிறோம் என்று அறியாமலே கடப்பவரும் உண்டு. அறிய விரும்பி, அதனை அலசி ஆய்ந்து அனுபவத்தை ஆசானாக எடுத்துக் கொள்பவரும் உண்டு. ஆனால் நம் ஒருவருடைய அனுபவமும் அதைச் சார்ந்த எண்ணமும் மட்டுமே இந்த வாழ்வைப் பற்றியதான புரிதலுக்குப் போதுமானதாகிறதா? இல்லை என்கிற தேடலுடன் இருப்பவர்களுக்கு பலருடைய அனுபவங்களையும் எண்ணங்களையும் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் ஆசான்களாகப் புத்தகங்கள் விளங்குகின்றன.

*****

டால்ஃபின் காட்சி - சிங்கப்பூர் (பாகம் 5)

2011-11-23T21:14:00.006+05:30

சென்டோசா தீவின் டால்ஃபின் காட்சியும் பெரிய அளவில் சிலாகிக்கப்படும் ஒன்று. அதற்கென ஆழமற்ற பெரிய குளத்துடனான அரங்கு. அதி புத்திசாலிகளாகக் கொண்டாடப்படும் இண்டோ-பசிபிக் பிங்க் டால்ஃபின்கள் இரண்டு உள்ளன. குச்சியை நீட்டியதும் இரண்டு முறை உயரமாய் துள்ளிக் குதித்தது ஒன்று. ஒரேயொரு முறை பெரிய உடம்பைத் தூக்க முடியாமல் தூக்கி மல்லாக்கக் நீருக்குள் விழுந்தது மற்றொன்று. பிறகு சமர்த்தாகப் பயிற்சியாளர்களிடம் மீன் வாங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டு உல்லாசமாக நீந்தியபடி இருந்தன.

# 1. சின்ன மீனைப்போட்டு பெரிய மீன்..?

# 2.

# 3.

# 4.

# 5.

பெரிய எதிர்பார்ப்புடன் வந்த பார்வையாளர்கள் முகத்தில் அதிருப்தி அப்பட்டமாக எழுதி ஒட்டியிருந்தது. அதை ஊகித்தவர்களாக ‘இரண்டுமே இப்போதுதான் பயிற்சி பெற்று வருகின்றன’ எனத் திரும்பத் திரும்ப அறிவித்தபடி இருந்தார்கள்.

# 6. அவள் வருவாளா..?

விலங்குகளைக் காட்சிக்குப் பயன்படுத்துவதே தவறெனும் புரிதல் ஏற்பட்டுவிட்ட காலமிது. மிருக வதைச் சட்டத்தின் கீழ் அதற்குத் தடை இருப்பது போன்றவற்றையெல்லாமும் தாண்டி முணுமுணுப்புகள் என்னவோ இருக்கவே செய்தன.

அவர்களை ஆறுதல் படுத்தவே வந்தது போலிருந்தது இந்தக் கடல் சிங்கம். அதன் உற்சாக விளையாட்டுக்கள் ‘சபாஷ்’ போட வைத்ததுடன் பலத்த கைதட்டல்களையும் வாங்கிக் கொண்டது.
# 7.

# 8.

# 9.

# 10.

# 11.

# 12. ஸ்டைல்..

# 13. செண்டோசா ரிசார்ட் வொர்ல்ட்
முழுத் தோற்றம் விவோ சிடி மேல் தளத்திலிருந்து..

இந்தக் காட்சி முடிந்ததும் அறிவிப்பாகியிருந்த லேசர் ஷோ கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய ஒன்றில்லையென ஏற்கனவே என் தோழியொருவர் சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். அதற்கேற்ப ஐந்தரை மணிக்கு வெளியே வந்த நாங்கள் அக்காட்சிக்காக மேலும் இரண்டரை மணிநேரம் காத்திருக்க வேண்டுமென அறிய வந்த போது பார்க்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டோம்.

(தொடரும்)

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்:

என் கேமரா பார்வையில் சிங்கப்பூர் - பயண அனுபவம் (பாகம்-1)

சின்ன நாடு.. பெரிய பேரு..-சிங்கப்பூர் பயண அனுபவம்(பாகம்-2)-படங்களுடன்

எல்லோருக்குமானது இவ்வுலகம் - சிங்கப்பூர் பயணம் (பாகம் 3-படங்களுடன்)

மீனம்மா - சென்டோசா, சிங்கப்பூர் (படங்களுடன் பாகம் 4)